Aν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και τα αδέλφια του δεν ήταν τόσο καλοί μπασκετμπολίστες, θα μπορούσαν άνετα να βρίσκονται στη θέση του Ιμάγκμπε Εχιζομουένγκι.
Ο 36χρονος μετανάστης από τη Νιγηρία δεν διέθετε κανένα ταλέντο πέρα από το να αγωνίζεται για τον επιούσιο στην Ιταλία με υπαίθριο παράνομο εμπόριο και πουλώντας χαρτομάντιλα έξω από σούπερ μάρκετ. Πέρυσι τον Οκτώβριο ο Ιμάγκμπε πίστεψε πως η τύχη τού χαμογέλασε. Κέρδισε 500.000 ευρώ στο ιταλικό «ξυστό» από ένα δελτίο 5 ευρώ και κόντεψε να τρελαθεί από τη χαρά του.
Τα πράγματα, ωστόσο, δεν ήταν τόσο απλά. Οι ιταλικές αρχές των τυχερών παιχνιδιών αρνήθηκαν να του δώσουν τα κέρδη επειδή τα χαρτιά του δεν ήταν εντάξει. Ο νεαρός Νιγηριανός είχε φτάσει στην Ιταλία το 2016 μέσω Λιβύης, χωρίς να λάβει ποτέ καθεστώς πρόσφυγα. Ως το 2023, που κέρδισε τις εκλογές η Μελόνι, ο Ιμάγκμπε παρέμενε στην Ιταλία με καθεστώς «ειδικής προστασίας», επειδή θα κινδύνευε η ζωή του αν τον απέλαυναν πίσω στην πατρίδα του.
Προ ημερών η καρδιά του Νιγηριανού μετανάστη μπήκε στη θέση της. Οι ιταλικές αρχές του έδωσαν άδεια παραμονής κι έτσι πλέον θα μπορέσει να εισπράξει τα λεφτά και να γίνει κάτι καλύτερο από υπαίθριος πωλητής -όπως υπήρξαν τα αδέλφια Αντετοκούνμπο προτού τιμήσουν το ελληνικό εθνόσημο. Στην ευρύτερη Δύση τα ακούμε αυτά με ανάμικτα συναισθήματα, λόγω των γεγονότων του Μπέλφαστ, του ποδοσφαιρικού «πογκρόμ» κατά παικτών και διαιτητών από τον ισλαμικό κόσμο στην Αμερική του Τραμπ, της οχύρωσης Ελλάδας και Ε.Ε. απέναντι στα νέα μεταναστευτικά κύματα. Οσο δύσκολα μπορεί να αρνηθεί κάποιος το δικαίωμα των κατατρεγμένων σε μια καλύτερη ζωή, άλλο τόσο δύσκολα μπορεί να κλείσει τα μάτια στο αίτημα των ευρωπαϊκών κοινωνιών για ασφάλεια και πολιτισμική συνοχή. Ισως η δυσκολότερη εξίσωση του καιρού μας.
