«Απλά είναι η δουλειά μου. Το χορτάρι μεγαλώνει, τα πουλάκια πετούν, τα κύματα σκάνε στην αμμουδιά. Εγώ δέρνω κόσμο», είχε πει με αφοπλιστική άνεση ο αείμνηστος Αμερικανός πυγμάχος Μοχάμεντ Αλι, όταν ρωτήθηκε για τη βίαιη δουλειά του. Και αν για τον Αλι ήταν απλά… μπίζνες, κανείς δεν έχει καταλάβει το λόγο που έφηβοι πλακώνονται στο ξύλο (σχεδόν καθημερινά) στην κεντρική πλατεία του Ευόσμου Θεσσαλονίκης.
Ο Δήμος Κορδελιού-Ευόσμου είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος -σε πληθυσμό- της Βόρειας Ελλάδας. Αναπτύσσεται στη δυτική πλευρά της Θεσσαλονίκης, η οποία θεωρείται και η πλέον υποβαθμισμένη του πολεοδομικού συγκροτήματος. Κατοικείται κυρίως από λαϊκά στρώματα και εργάτες. Πριν από περίπου έξι μήνες, είχε πάλι «πρωταγωνιστήσει» κατά τη διάρκεια των επεισοδίων που σημειώνονταν στα ΕΠ.ΑΛ. μεταξύ ακροδεξιών και αριστερών νεαρών και μαθητών.
Από τη Μεγάλη Εβδομάδα απασχολεί και πάλι την κοινή γνώμη, με τις διάφορες συμπλοκές νεαρών που γίνονται στην κεντρική πλατεία του Ευόσμου. Η αρχή έγινε με επεισόδια στα οποία συμμετείχαν και Ρομά και εξελίχθηκε σε βεντέτα. Η κατάσταση τείνει να ξεφύγει από τον έλεγχο και ήδη προαναγγέλθηκε αύξηση της αστυνόμευσης.
Ομως, ποιος φορέας είναι αρμόδιος να αναζητήσει τα ουσιαστικά αίτια; Τι είναι αυτό που ωθεί τους νέους της συγκεκριμένης περιοχής στη βία; Είναι ζήτημα Παιδείας; Ανατροφής; Παρέας; Δεν είναι δυνατόν κάθε έξι μήνες ένας δήμος να παρακολουθεί τις εκρήξεις βίας ανηλίκων και να αναγκάζεται να παίρνει μέτρα καταστολής. Ούτε φυσικά είναι αποδεκτό να κάθεσαι να πίνεις τον καφέ σου σε μαγαζί και να βλέπεις μπροστά σου μία χούφτα νεαρούς να δέρνονται χωρίς αύριο.
Η βία γεννά βία. Και ο κύκλος της είναι δύσκολο να κλείσει. Δυστυχώς, αποδεικνύεται ότι μερίδα της νέας γενιάς του Ευόσμου έχει μεγαλώσει με την ιδέα ότι οι διαφορές λύνονται με μπουνιές και κλοτσιές. Και αν δεν αλλάξουν μυαλά, θα μεταφέρουν τη συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία στην οικογένειά τους, στους φίλους τους, στη σχέση τους, στα παιδιά τους. Είναι κυρίως άτομα που κρύβουν μέσα τους οργή και θυμό. Χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Και η δικαιολογία ότι «τα παιδιά είναι πιεσμένα λόγω του εγκλεισμού της πανδημίας» δεν γίνεται αποδεκτή. Ανήλικοι και ενήλικοι πιέστηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Ομως, δεν βγήκαν όλοι μετά έξω και άρχισαν να παίζουν ξύλο.
Τα αίτια των συμπλοκών στον Εύοσμο θα πρέπει να αναζητηθούν σε άλλους λόγους. Και μάλιστα, να γίνει με επιστημονική προσέγγιση και από ειδικούς. Πριν είναι πολύ αργά. Διότι αν τα φαινόμενα συνεχιστούν, τότε δεν αποκλείεται να θρηνήσουμε θύματα από ξυλοδαρμό. Και τότε η ελληνική κοινωνία θα σοκαριστεί και θα «πέσει από τα σύννεφα» (για μία ακόμη φορά) και μετά από λίγες μέρες το συμβάν θα έχει ξεχαστεί…
