Οι τιμές πώλησης και ενοικίασης ακινήτων συνεχίζουν να τραβούν την ανηφόρα. Προφανώς και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό. Φαίνεται τόσο από τα στοιχεία της Eurostat, που καταγράφουν ράλι στις τιμές, όσο και από τις αντιδράσεις κατοίκων σε πόλεις στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ολλανδία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
ΤΟ πρόβλημα, όμως, στη χώρα μας είναι πιο έντονο, γιατί τα εισοδήματα είναι πιο χαμηλά, αλλά και οι αυξήσεις στην αγορά ακινήτων υψηλότερες. Η αλήθεια είναι πως, παρά τα μέτρα που έχουν ληφθεί τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, δεν έχει μπει φρένο στην άνοδο των τιμών.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει λάβει μια σειρά από σημαντικά μέτρα, όπως η επιστροφή ενοικίου, το φοιτητικό στεγαστικό επίδομα, το πρόγραμμα «Σπίτι μου», οι περιορισμοί στις βραχυχρόνιες μισθώσεις στο κέντρο Αθήνας και Θεσσαλονίκης, η μείωση της φορολογίας στα ενοίκια, η αύξηση του πλαφόν στις 800.000 ευρώ για Golden Visa. Εχουν γίνει πολλά, αλλά χρειάζονται ακόμα περισσότερα.
Η αλήθεια είναι πως ακόμα δεν έχει βρεθεί το «μαύρο κουτί» για την αύξηση των τιμών στην κτηματαγορά. Υπάρχει διχογνωμία. Κάποιοι υποστηρίζουν πως ευθύνονται τα Airbnb και οι ξένοι επενδυτές που αγοράζουν σπίτια και κάποιοι πως υπάρχει ένας απροσδιόριστος -μεγάλος- αριθμός κλειστών ακινήτων.
ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ, όμως, πιο προσεκτικά μία σειρά στοιχείων για την Ελλάδα και την Ευρώπη, φαίνεται πως μάλλον η πρώτη εκδοχή είναι αυτή που φέρει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης.
ΚΑΤ’ αρχάς κανείς δεν γνωρίζει πόσα είναι τα κλειστά ακίνητα. Αλλοι λένε 700.000 και άλλοι πάνω από δύο εκατομμύρια. Βέβαια, αν προσμετρώνται και τα κλειστά ακίνητα σε μικρά χωριά, τότε οι αριθμοί διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα. Αλλωστε, αν η αιτία του προβλήματος ήταν τα κλειστά ακίνητα, τότε γιατί ανεβαίνουν οι τιμές σε όλη την Ευρώπη;
ΑΡΑ, το πιθανότερο είναι πως η βασική αιτία είναι τα πάνω από διακόσιες χιλιάδες σπίτια που βρίσκονται σε καθεστώς βραχυχρόνιας τουριστικής μίσθωσης, αλλά και η… επέλαση ξένων επενδυτών. Αξίζει να αναφερθεί πως υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο κλίνες Airbnb, που ξεπερνούν κατά πολύ τις περίπου 800.000 κλίνες των ξενοδοχείων.
ΟΠΟΤΕ, πιθανότατα θα ήταν χρήσιμο να υπάρξει επέκταση των περιορισμών για τις βραχυχρόνιες μισθώσεις, ώστε να υπάρξει «αποσυμπίεση» στην αγορά ακινήτων. Επίσης, πρέπει -επιτέλους- να ενεργοποιηθεί ο σχεδιασμός για την οικοδόμηση κοινωνικών κατοικιών. Ισως σε ένα μοντέλο του παλαιού Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας, χάρη στον οποίο εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες απέκτησαν σπίτι τις δεκαετίες του ’70 και του ’80.
