Η ανθρωπότητα ξορκίζει τις δυστοπικές μέρες της πανδημίας και προσπαθεί να σβήσει από τη συλλογική μνήμη το φόβο, την παγωνιά του θανάτου, την απομόνωση...
Μετά από τρία δύσκολα χρόνια, ο κόσμος προσπαθεί -και σε μεγάλο βαθμό τα καταφέρνει- να επανέλθει στην «κανονικότητα», όμως κάποιες σοβαρές παρενέργειες αυτής της πρωτοφανούς κατάστασης για τις τελευταίες γενιές καταγράφονται τώρα.
Μία από αυτές τις παρενέργειες είναι και η επίπτωση των «λοκντάουν» στην ψυχική και πνευματική υγεία των παιδιών.
Σύμφωνα με μελέτη του Βασιλικού Κολεγίου Χειρουργικής της Ιρλανδίας (RCSI), τα βρέφη που γεννήθηκαν μέσα στην πρώτη διετία της πανδημίας της Covid-19 παρουσιάζουν πρόβλημα στην επικοινωνία και την αλληλεπίδρασή τους με άλλα παιδιά.
Τα σημερινά δίχρονα -όσα δηλαδή γεννήθηκαν κατά τους πρώτους μήνες μετά την έναρξη των σκληρών λοκντάουν-, συγκρινόμενα με παιδιά προ κορονοϊού, δεν έχουν διαφορές σε άλλα πεδία της ανάπτυξής τους, αλλά εμφανίζουν κενά στις επικοινωνιακές τους δεξιότητες, όπως συμπέραναν οι ερευνητές του RCSI και του Πανεπιστημίου του Κορκ, αφού μελέτησαν την καθημερινότητα 354 οικογενειών.
Η ανακάλυψη της ομάδας των ερευνητών θεωρείται επαναστατική, καθώς επιβεβαιώνει τη σημασία που έχει για τη σωστή ανάπτυξη των παιδιών η σωματική επαφή και αλληλεπίδραση με το περιβάλλον τους.
Οι πρώτοι μήνες μετά τη γέννησή τους πέρασαν σε απομόνωση για τα «μωρά της πανδημίας».
Μόνο τρεις από τις οικογένειες που μετείχαν στη μελέτη CORAL φίλησαν τα μωρά τους όταν ήταν βρέφη έξι μηνών – οι περισσότεροι το απέφευγαν φορώντας μάσκες από φόβο μετάδοσης του κορονοϊού.
Επίσης, τα βρέφη δεν άκουγαν συζητήσεις των μητέρων τους με τον κοινωνικό περίγυρο και άλλες φωνές εκτός από αυτές των γονέων τους, ώστε να αποκτήσουν τη συνήθεια της κοινωνικοποίησης. Αυτό λέει και η μητέρα του Τζέικομπ, που γεννήθηκε τον Απρίλιο του 2020 και ακόμα δυσκολεύεται να μιλήσει.
