Αυτή τη φορά στα τρακτέρ του «μπλόκου της Νίκαιας», στη Λάρισα. Βανδαλισμοί, σκασμένα λάστιχα, η λέξη «προδότης» με κόκκινο σπρέι, σε τρακτέρ αγροτών που συμμετείχαν στον προχθεσινό διάλογο με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στο Μέγαρο Μαξίμου.

Μπορεί οι εκπρόσωποι των λεγόμενων «σκληρών» να καταδίκασαν τους τραμπουκισμούς αλλά οι νοοτροπίες που καλλιεργούν αυτές τις κοινωνικές συμπεριφορές δεν εξαφανίζονται με καταδίκες παρά μόνο με πράξεις. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ηταν σχεδόν αναμενόμενο. Τα ρήγματα που έχουν ανοίξει στις τάξεις των αγροτών έχουν ως βασική αιτία αυτή τη διχαστική λογική. Τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ «αγωνιστών», που παραδοσιακά «έχουν πάντα δίκιο», και των «άλλων», των «εγκάθετων», των «κυβερνητικών», των «κολαούζων του Μαξίμου και της Νέας Δημοκρατίας».

Ενδεικτική όλης αυτής της κατάστασης είναι η στοχοποίηση του συνδικαλιστή Μάρκου Λέγγα από τους αγρότες της Κορινθίας, ο οποίος βγαίνοντας από το Μαξίμου έκανε δηλώσεις υπέρ του διαλόγου με την κυβέρνηση, ενώ σχολίασε αιχμηρά μιλώντας για «αγροτοπατέρες». «Αν δεν είσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού», είπε. Μια απολύτως ορθολογική προσέγγιση σε ένα πρόβλημα που μόνο με διάλογο μπορεί να λυθεί και όχι με «αντάρτικες» πρακτικές. Ο ίδιος δέχθηκε μαζική επίθεση, έγινε αντικείμενο ακόμα και επίσημης ανακοίνωσης του ΣΥΡΙΖΑ που τον αναφέρει ως «στέλεχος της Ν.Δ.».

Ανεδαφικός και λαϊκίστικος ισχυρισμός, καθώς ο ίδιος τεκμηρίωσε με συγκεκριμένο λόγο και επιχειρήματα τις απόψεις τους, μιλώντας για ένα κείμενο 60 σελίδων με προτάσεις που έχουν προωθήσει στην κυβέρνηση για την επίλυση των ουσιαστικών προβλημάτων. Αποτέλεσμα όλης αυτής της διαδικασίας μπορεί να ήταν οι βανδαλισμοί και τα συνθήματα για «προδότες» αλλά αυτό που έχει την κυριότερη σημασία είναι ότι χθες και οι «σκληροί» αποφάσισαν να προχωρήσουν σε διάλογο με την κυβέρνηση, αφού κάνουν τις ανάλογες προσαρμογές στις επιτροπές που θα τους εκπροσωπήσουν.

Ενάμιση μήνα τώρα η χώρα ζει στον ρυθμό των μπλόκων. Ολη η ελληνική κοινωνία με τη στοιχειώδη πολιτική ενημέρωση γνωρίζει ποια είναι η επιδίωξη, ιδίως μετά την ικανοποίηση της συντριπτικής πλειονότητας των δίκαιων και λογικών αιτημάτων των αγροτών: Η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πρόκληση ζημιάς στην κυβέρνηση. Οι αναρτήσεις τύπου «να πέσει η κυβέρνηση και ας γίνει ό,τι θέλει να γίνει» δίνουν και παίρνουν.

Είναι βέβαιο ότι ένα μεγάλο κομμάτι του αγροτο-συνδικαλισμού υπακούει στη «γραμμή» του ΚΚΕ με τον γνωστό δογματικό τρόπο της σύγκρουσης και όχι της επίλυσης ή του διαλόγου. Δεν είναι τυχαίες ακόμα και οι δημόσιες αναφορές μεταξύ των αγροτών «ό,τι λέει το ΚΚΕ κάνεις», «αφήστε επιτέλους τον Περισσό και πάμε να συζητήσουμε» και άλλα παρόμοια.

Είναι απογοητευτικό το πόσο ακόμα η ελληνική κοινωνία θα ταλαιπωρείται από τις «επαναστατικές» πομφόλυγες μιας ιδεολογίας που σε όλες τις σύγχρονες χώρες του κόσμου έχει γκρεμιστεί, παροπλιστεί και απομονωθεί σε όλες τις μουσειακές εκδοχές που θα μπορούσε να έχει…