Οσοι αντέδρασαν στην είδηση ότι συνελήφθηκαν τρεις ύποπτοι για τις δολοφονίες στη Marfin πριν από 16 χρόνια διαιρούνται σε δύο κατηγορίες.
Σε αυτούς που λένε: «Μπράβο και για να δούμε αν πραγματικά είναι ένοχοι». Και σε αυτούς που λένε: «Ασε που θα το φάμε. Μετά από 16 χρόνια βρήκαν να τους συλλάβουν πριν από προεκλογική περίοδο». Φυσικά υπάρχουν και αυτοί που ισορροπούν ανάμεσα στις δύο απόψεις. Είναι αρκετοί για να χωρέσουν σε ένα ταξί.
Οι δολοφονίες της Marfin είναι και θα παραμείνουν πολιτικές. Από τη μία η πλευρά του «προδομένου» λαού που ξεχείλιζε από οργή για τους Ευρωπαίους τοκογλύφους και τους συνεργάτες τους, που μπορούσαν να είναι ακόμα και κάποιοι εργαζόμενοι που δούλευαν σε τράπεζα. Από την άλλη αυτοί που δεν είχαν πειστεί ότι το μέλλον της Ελλάδας βρίσκεται εκτός Ευρώπης και εκείνη την εποχή ήταν τόσο εξουθενωμένοι που δεν είχαν το κουράγιο ούτε για να παίξουν άμυνα. Και ανάμεσά τους τα βατράχια που συνθλίβονται όπως πάντα συμβαίνει όταν τα βουβάλια αποφασίζουν να συγκρουστούν. Μαζί με ένα στοιχείο που υπάρχει σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Τη δίψα του κόσμου για αίμα όταν μεταμορφώνεται σε όχλο.
Με τον όχλο να είναι ευμετάβλητος από τη φύση του. Ερμαιος των διαθέσεων της στιγμής. Και αν στον ρωμαϊκό ιππόδρομο τη διαφορά έκανε ο αντίχειρας που έδειχνε τον ουρανό ή τη γη, στη Marfin τη διαφορά έκαναν τα σώματα που σταματούσαν τα πυροσβεστικά οχήματα από το να πλησιάσουν το κτίριο. Τα 16 χρόνια που μεσολάβησαν από τις δολοφονίες της Marfin δημιούργησαν βοηθητικούς χαρακτήρες για να στηριχτούν τα πιστεύω κάθε πλευράς. Προβοκάτορες αστυφύλακες που φοράνε κράνη και θέλουν να αμαυρώσουν το μεγάλο λαϊκό κίνημα. Τρομοκρατημένοι μάρτυρες που ξέρουν ότι αν αποκαλύψουν τους εμπρηστές, θα είναι το τέλος τους μαζί με τις οικογένειές τους. Και μια ατελείωτη σειρά επιχειρηματολογιών που οι αναλύσεις τους πέφτουν σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα.
Κατά πρώτον, το πολιτικό όφελος. Οι συλλήψεις που θα ανεβάσουν τα ποσοστά της κυβέρνησης πριν από τις εκλογές. Μόνο που οι συλλήψεις για τη Marfin συνέπεσαν με τις αντίστοιχες για τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα στην επίθεση με τα γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη. Αν ήθελε να το δει επικοινωνιακά η κυβέρνηση, θα άφηνε να παίξει η είδηση της σύλληψης των τρομοκρατών της Θεσσαλονίκης μέχρι να ξεθυμάνει και τότε θα έβγαζε τις συλλήψεις στη Marfin. Κανένας δολοφόνος δεν έχει καταδικαστεί. Το ότι κάποιοι δεν κοιμούνται τόσο ήσυχοι όσο την προηγούμενη εβδομάδα είναι μία πρόοδος.
Η πολιτική, τα κενά και οι ευαισθησίες
Ενα από τα πιο δημοφιλή κλισέ είναι ότι η πολιτική απεχθάνεται τα κενά. Οταν εμφανιστεί ένα, κάποιος θα τρέξει για να το καλύψει. Οταν το κενό εμφανίστηκε στην αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ, Παύλος Πολάκης και Ρένα Δούρου δήλωσαν έτοιμοι να το καλύψουν. Ο καθένας με το δικό του στιλ. Η Ρένα Δούρου προβάλλοντας την υποψηφιότητά της σαν απαίτηση των συντρόφων για να σώσει το κόμμα από την εξαφάνιση. Ο Παύλος Πολάκης με το απαράμιλλο στιλ του στις αναρτήσεις, με προτάσεις γεμάτες με κεφαλαία και θαυμαστικά να αναφέρεται στον Φάμελλο του εξώστη. Εκεί που ο Γιώργος Βασιλειάδης έστειλε την παλιά ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για να φωτογραφίζεται και να υπενθυμίζει ποιο είναι το παλιό που τελείωσε.
Επειδή η πολιτική περισσότερο από τα κενά απεχθάνεται τις ευαισθησίες, κανένας από τους παρίες του εξώστη δεν θα έχει πρόβλημα να περιμένει να τον φωνάξει ο Τσίπρας στο στιλ «βάλτε και αυτόν τον φτωχό μέσα που έχει λιώσει στο περίμενε». Το άμεσο ενδιαφέρον όμως στις μικροπολιτικές ζυμώσεις είναι αλλού. Πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει η Μαρία Καρυστιανού να συνεχίσει με ένα κόμμα χωρίς λόγο. Η Καρυστιανού όλο και περισσότερο αντί για αρχηγός κόμματος μιλάει σαν υποψήφια καλλιστείων που εκλιπαρεί για τη συμπάθεια του κοινού επικοινωνώντας στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης τις καθημερινές της ευαισθησίες.
ΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΤΤΕΣ
Ο λόρδος Κάρινγκτον παραιτήθηκε από υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Θάτσερ όταν το 1982 έκανε τη λανθασμένη εκτίμηση ότι οι Αργεντινοί δεν θα εισβάλουν στα Φόκλαντς. Από τον πόλεμο των Φόκλαντς μού έχουν μείνει δύο πράγματα: Οι αποχαιρετισμοί των Αγγλίδων που στα λιμάνια, όταν έφευγαν τα πολεμικά πλοία, έβγαζαν τα στήθη τους για να υπενθυμίσουν στους Αγγλους ναύτες τι τους περιμένει αν γυρίσουν σώοι.
Και η στάση του Αρντίλες, που μαζί με τον Βίγια έπαιζαν στην Τότεναμ και συνέβαλε στο να μην αντιμετωπιστούν οι Αργεντινοί σαν τέρατα αλλά σαν περιστασιακοί εχθροί. Ολα τα προηγούμενα λόγω του ματς της Αγγλίας με την Αργεντινή, που όποτε προκύπτει είναι αδύνατον να μην υπενθυμίσει τα Φόκλαντς αλλά κυρίως τον χαρακτήρα των δύο ομάδων.
Η Αργεντινή είχε κερδίσει σε ένα σενάριο που είχε γραφτεί στα ισπανικά. Το ματς να παίζεται στην αγγλική περιοχή, η μπάλα να πηγαίνει στο δοκάρι και κάποια στιγμή να μπει στα δίχτυα και μία και δύο φορές. Και η Αγγλία να τρέφεται από τις ήττες της. Στην Ισαντλουάνα και τη Δουνκέρκη, όπου η Αγγλία μπορεί να έχασε τις μάχες, αλλά βρίσκει τον εθνικό της χαρακτήρα που είναι περισσότερο πολύτιμος από κάθε νίκη.
