Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ της συνταγματικής αναθεώρησης, σύμφωνα με το άρθρο 110 του Συντάγματος και τον Κανονισμό της Βουλής, δεν είναι μια κυβερνητική, θεσμική πρωτοβουλία που δεν αφορά τους πολίτες, όπως ορισμένοι μπορεί να νομίζουν, αλλά, αντιθέτως, αποτελεί μια κρίσιμη και αναγκαία εκσυγχρονιστική αλλαγή του Καταστατικού Χάρτη της χώρας που επηρεάζει όχι μόνο το πολιτικό σύστημα, αλλά και την κοινωνία.
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΥΤΟ γίνεται ακόμα πιο σαφές αν δούμε ότι η κυβερνητική πλειοψηφία προτείνει, μεταξύ άλλων, την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων, την αλλαγή του άρθρου περί ευθύνης υπουργών, την περαιτέρω ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, τη σύνδεση της μονιμότητας στο Δημόσιο με την αξιολόγηση, την ενίσχυση της διοικητικής αποτελεσματικότητας των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου πλαισίου διοικητικής οργάνωσης, τη συνταγματική προστασία της χώρας από απειλή πτώχευσης, την αναγνώριση της προσιτής στέγης ως υποχρέωση της Πολιτείας, καθώς επίσης ισχυρότερες προβλέψεις για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και ένα πλαίσιο αρχών για την αξιοποίηση της Τεχνητής Νοημοσύνης προς όφελος του ανθρώπου.
Η ΕΙΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ Αναθεώρησης του Συντάγματος ολοκλήρωσε τις εργασίες της, ανοίγοντας τον δρόμο για τη συζήτηση των προτεινόμενων αναθεωρήσεων στην Ολομέλεια της Βουλής, αλλά αναδεικνύοντας για μία ακόμα φορά τις διαφορετικές προσεγγίσεις κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο 103 του Συντάγματος, όπου η κυβέρνηση επιδιώκει τη συνταγματική κατοχύρωση ενός συστήματος αξιολόγησης, που θα συνδέει την υπηρεσιακή εξέλιξη με αντικειμενικά κριτήρια απόδοσης και αποτελεσματικότητας, με στόχο την ενίσχυση της λογοδοσίας και την αναβάθμιση της ποιότητας της Δημόσιας Διοίκησης. Πρόταση που, όμως, δεν έτυχε, δυστυχώς, διακομματικής στήριξης από τα υπόλοιπα κόμματα που οχυρώθηκαν πίσω από ιδεοληψίες και στείρες αντιπολιτευτικές αντιδράσεις, όπως, άλλωστε, έπραξαν και στο θέμα του άρθρου 16 για τα μη κρατικά πανεπιστήμια.
Η ΠΡΟΤΑΣΗ αναθεώρησης θα πρέπει τώρα να εγκριθεί από την Ολομέλεια της Βουλής, η οποία θα αποφασίσει ποιες διατάξεις κρίνονται επίσημα ως αναθεωρητέες, σε δύο ψηφοφορίες που απέχουν τουλάχιστον έναν μήνα: τέλος Ιουλίου και τέλος Αυγούστου. Η παρούσα Βουλή λειτουργεί ως προτείνουσα και, εφόσον οι αλλαγές περάσουν μόνο με τις ψήφους της κυβερνητικής πλειοψηφίας, η τελική διαμόρφωση των αναθεωρημένων διατάξεων θα αποτελέσει έργο της επόμενης αναθεωρητικής Βουλής και τότε θα απαιτούνται 180 βουλευτές. Η ατολμία, οι ιδεολογικές αγκυλώσεις και η άρνηση οποιασδήποτε συναίνεσης εκ μέρους της αντιπολίτευσης κινδυνεύουν να αφήσουν ακόμα μία ευκαιρία να πάει χαμένη.
