Πέρασε κιόλας μια δεκαετία από τότε που ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετέτρεψε το αποτυχημένο πραξικόπημα σε χρυσή ευκαιρία για την «επανίδρυση» της τουρκικής Δημοκρατίας, ως προσωποπαγές καθεστώς με έκτακτες εξουσίες, θεμελιωμένο πάνω σε απολύσεις και διώξεις των πολιτικών του αντιπάλων.
Η φυλάκιση του Ιμάμογλου και η πολιτική εξουδετέρωση του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος είναι συνέχεια αυτής της πορείας. Το επίσημο αφήγημα στην Τουρκία επιρρίπτει όλη την ευθύνη στο κίνημα του (νεκρού από το 2024) ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, εξιδανικεύοντας τον ρόλο του τότε αρχηγού του στρατού, Χουλουσί Ακάρ, που φέρεται να κρατήθηκε όμηρος από τους πραξικοπηματίες, όταν αρνήθηκε να συνεργαστεί.
Ωστόσο νέα στοιχεία, που ήρθαν στο φως το 2025-26, αμφισβητούν αυτή την εκδοχή. Στενοί συνεργάτες του Ακάρ στο Γενικό Επιτελείο και στην αεροπορική βάση Ακιντζί, από όπου εκπορεύτηκε η επιχείρηση σύλληψης του Ερντογάν, κατέθεσαν ότι ο αρχηγός του στρατού διατήρησε την εξουσία του και τον έλεγχο της κατάστασης καθ΄ όλη τη διάρκεια του δράματος. Τη μοιραία 15η Ιουλίου 2016 ο Ακάρ φέρεται να εξέδιδε διαταγές και να κινείται απολύτως ελεύθερα, χωρίς να είναι όμηρος ή να περιορίζεται από κανέναν!
Η βασική μαρτυρία του ταξιάρχου ε.α. Γκιοκχάν Σονμεζατές, που ομολόγησε ότι ηγήθηκε της επιχείρησης σύλληψης του Ερντογάν, υποστηρίζει ότι ο Ακάρ και οι άλλοι αρχηγοί κατάστρωσαν τα σχέδιά τους προτού οι στασιαστές διοικητές μονάδων «αλλαξοπιστήσουν». Αυτή η συζήτηση είναι απαγορευμένη στον δημόσιο λόγο της Τουρκίας και διέρρευσε μέσα από τα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Μουγεσέρ Γιλντίζ. Η ουσία είναι ότι από τον Μάιο του 2018 και μετά ο Ακάρ έχει μπει στο απυρόβλητο της Δικαιοσύνης, που απαγορεύει κάθε έρευνα για το εάν ο ίδιος και ο Ερντογάν σκηνοθέτησαν ή, στην καλύτερη περίπτωση, ανακατεύθυναν το πραξικόπημα, με στόχο ο ηγέτης του ΑΚΡ να χτίσει τη δική του Τουρκία.
