Ακουγα, στο αεροπλάνο, μια συζήτηση σχετικά με τον κορoνοϊό κι αυτό εν αναμονή της γνωμάτευσης στο ΑΧΕΠΑ αν η ασθενής των 38 ετών που επέστρεψε από τη Φλωρεντία νοσούσε ή όχι από τον κορoνοϊό. Η συνεπιβάτης που μιλούσε -γύρω στα ογδόντά της- θυμόταν ότι το 1957 «χιλιάδες Ελληνες πέθαναν, σαν τα κοτόπουλα, από την ασιατική γρίπη που όταν έφτασε στην Ευρώπη είχε μεταλλαχθεί σε ισπανική γρίπη». Ακολουθούσαν λεπτομέρειες για συγγενείς και φίλους που χάθηκαν…
Γράφει η Άννα Παναγιωταρέα
Μάλλον υπήρχε σύγχυση ανάμεσα στις δύο γρίπες. Ερευνώντας, βρήκα ότι πράγματι το 1957, στην Ελλάδα, χάθηκαν πολλοί από την ασιατική γρίπη – υποθέτω θα υπάρχουν οι ανάλογες αναφορές-αλλά η ισπανική γρίπη, το 1911, υπολογίζεται ότι είχε θύματα περί το εκατομμύριο. Ισως προκαλεί εντύπωση ότι οι τελευταίες επιδημίες -δεν ξέρω αν όλες θεωρούνται και πανδημίες- έρχονται από την Κίνα ή τουλάχιστον από την Απω Ανατολή.
Σε κράτος του ενός δισεκατομμυρίου τριακοσίων εκατομμυρίων κατοίκων πώς άραγε ελέγχεται η διατροφική αλυσίδα; Υποθέτω ότι τώρα που κινδυνεύει να μολυνθεί ο πλανήτης από τον κορονοϊό, οι υπομονετικοί και στοχαστικοί Κινέζοι θα οργανώσουν ένα γιγάντιο σχέδιο ώστε να αποφεύγεται η κατανάλωση… ζώων αδιευκρίνιστης καθαρότητας.
Εφτασε, λοιπόν, ο ιός στην Ελλάδα. Ηταν ζήτημα χρόνου. Τα σχετικά ρεπορτάζ αναφέρουν ότι η «ασθενής μηδέν» είχε ταξιδέψει αεροπορικώς, είχε επισκεφθεί δημόσιους χώρους -τον δήμο- κι έχει οικογένεια. Ας ξεκινήσει η έρευνα από κει κι ας κρατήσουμε την ψυχραιμία μας οι υπόλοιποι. Αλλωστε δεν σημαίνει πως όσοι ασθενούν «φεύγουν» κιόλας. Αν ήταν έτσι, στην επαρχία της Κίνας, στην οποία ανακοινώθηκαν περί τις 40.000 κρούσματα, θα μετρούσαν πολλαπλασιαστικά χιλιάδες θύματα.
Πάμε από την αρχή. Πώς κολλάει ο κορονοϊός; Από τη χειραψία, από το φίλημα -τέρμα η συνήθεια- από τις αγκαλιές, από το φτάρνισμα, από το πιάτο, από την καρέκλα, από την κουπαστή της σκάλας ή το όποιο πόμολο αν προηγουμένως τα έχουν αγγίξει μολυσμένα χέρια. Θα μου πείτε: Μα είναι δυνατόν να θυμόμαστε άπειρες λεπτομέρειες. Κι εγώ θα πω αυτό που πρέπει: Αν δεν το χρωστάμε σε εμάς, στους οικείους μας, τουλάχιστον δεν μας φταίνε οι άλλοι.
Ωστόσο, χρειάζεται ψυχραιμία. Το ρεπορτάζ από τη Θεσσαλονίκη με τα άδεια ράφια είναι σχεδόν κωμικό. Ανάλογες σκηνές είχαμε όταν νομίζαμε ότι μια κρίση με γείτονες θα υπερβεί τις συνήθεις απειλές. Μετά μας έμεναν οι κούτες με τα εβαπορέ και τα πακέτα μακαρόνια και ρύζι! Ούτε σ’ ένα χρόνο δεν καταναλώνονταν
Ας πάρουμε τα μέτρα που πρέπει – δεν είναι και τίποτε… τραγικό το πλύσιμο των χεριών! Αν βάλουμε στην άκρη τις υπερβολές – ο ιός μεταδίδεται και με το… κοίταγμα!- θα περάσει και ο κορονοϊός με ένα καινούργιο εμβόλιο. Ολα περνούν πλην της βλακείας, που είναι ανίκητη.
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου
