Πριν προχωρήσουμε να ξεκαθαρίσουμε τα προφανή: Ο Μπόμπι Σαντς δεν έχει καμία σχέση με τον Δημήτρη Κουφοντίνα, όπως και η Μάργκαρετ Θάτσερ με τον Αλέξη Τσίπρα. Καμία σχέση δεν έχει ούτε το μπακράουντ IRA και 17Ν.
Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη
Ωστόσο έχει πάντα ιστορικό ενδιαφέρον η απάντηση της Θάτσερ στη Βουλή των Κοινοτήτων, μετά το θάνατο του Σαντς έπειτα από 66 ημέρες απεργίας πείνας: «Ο κύριος Σαντς ήταν ένας καταδικασμένος εγκληματίας. Ο ίδιος επέλεξε να χάσει τη ζωή του. Ηταν μια επιλογή που η οργάνωσή του δεν άφησε σε πολλά από τα θύματά της». Να σημειώσουμε επίσης ότι οι συνθήκες κράτησης των Βορειοϊρλανδών φυλακισμένων, για τις οποίες έγινε «το κίνημα της κουβέρτας», ήταν τόσο σκληρές, που ξεπερνούσαν τα όρια της ανθρώπινης εξαθλίωσης. Το αίτημα του Σαντς δηλαδή δεν ήταν η χορήγηση άδειας για να πάει βόλτα στο Κολωνάκι.
Η καθόλα νόμιμη, αν και πρωτόγνωρη, κίνηση της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου να ασκήσει αναίρεση παρά την αντίθετη γνώμη του Δικαστικού Συμβουλίου και του αρμόδιου αντεισαγγελέα, ήταν αναμενόμενο ότι θα δημιουργούσε πλήθος αντιδράσεων. Οπως είναι αναμενόμενο πως όποια και αν είναι η τελική ετυμηγορία της, επίσης θα διχάσει. Πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι η υπόθεση Κουφοντίνα έχει ιδιαίτερη δυναμική, αφού δεν εξελίσσεται σε νεκρό χρόνο, αλλά στην τελική ευθεία της προεκλογικής περιόδου. Ενα ενδεχόμενο «ατύχημα» είτε από την ανεξέλεγκτη δράση των μπαχαλάκηδων είτε από την επιδείνωση της υγείας του αρχιεκτελεστή της 17Ν θα πυροδοτούσε απρόβλεπτες εξελίξεις. Εξελίξεις που δεν θα υπήρχαν ως πιθανότητα αν η κυβέρνηση ήθελε πραγματικά να ελέγξει τους μπαχαλάκηδες και αν δεν τους άφηνε να τραμπουκίζουν, υποβαθμίζοντας τη σοβαρότητα της δράσης τους σε «μπογιές και τρικάκια» και κάνοντας ανόητες δηλώσεις για μολότοφ που δεν καίνε.
Στο διά ταύτα, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η ανάληψη ευθύνης γίνεται από μία ανώτατη δικαστική λειτουργό που σε λιγότερο από δύο μήνες συνταξιοδοτείται, τραβώντας πάνω της το ηλεκτρικό φορτίο της απόφασης. Οποια και αν είναι όμως η ετυμηγορία, το πολιτικό σύστημα έχει μόνο ένα δρόμο: Το σεβασμό στη Δικαιοσύνη και τους θεσμούς. Είναι το υπέρτατο όπλο της Δημοκρατίας απέναντι στο χάος της τρομοκρατίας. ΥΓ.: Ο Μπόμπι Σαντς μέσα από τη φυλακή είχε γράψει: «Τα όπλα δεν κερδίζουν τον πόλεμο. Τα όπλα και οι βόμβες μπορεί να σκοτώνουν έναν άνθρωπο, αλλά δεν μπορούν να δείξουν το δρόμο». Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους εγχώριους μπαχαλάκηδες.
*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου
