Άννα Παναγιωταρέα

Έναν μακρύ -ανατριχιαστικό- κατάλογο διάβασα χθες στην «Athens Voice» με εκείνους που έβαλαν τέρμα στη ζωή τους τον Μάρτη 2019.

«Στόχος της μάχης στην Κεντρική Μακεδονία είναι η αξιοποίηση των μεγάλων δυνατοτήτων της, για την οποία όσοι την κυβερνούν τα τελευταία εννιά χρόνια δεν δείχνουν ενδιαφέρον να το κάνουν, αλλά, αντίθετα, έχουν περισσότερο στο μυαλό τους τη νομή της εξουσίας προς όφελος του παλιού πολιτικού κατεστημένου».

Είναι χαρακτηριστικό των κυβερνήσεων που φεύγουν ότι αναγορεύουν σε πρώτης τάξης εχθρό τους… τις δημοσκοπήσεις.

Γελοποιήθηκε πάλι η κυβέρνηση. Πρωταγωνιστής στην κωμωδία Χαρίτσης: Κάλεσε τους εκπροσώπους των κομμάτων δήθεν για εκλογικά ζητήματα, το εξής ένα: Να ψηφιστεί τροπολογία για να μη χάσει η κυβέρνηση τους Δανέλλη και Κουντουρά, που ο νόμος ορίζει ότι πρέπει να παραιτηθούν για να είναι υποψήφιοι στις ευρωεκλογές.

Είμαι βέβαιη ότι όταν ο αδελφός Μοράλες άκουσε από τον αδελφό Τσίπρα ότι μοιράζονται «κοινούς αγώνες» θα σκέφτηκε το απλό: Μπα, και στην Ελλάδα έχουν δήθεν Δημοκρατία; Γιατί στη Βολιβία δήθεν έχουν. Μόνον που εκεί ο αδελφός τούς ταράζει στα δημοψηφίσματα, στις παράτες, στις συγκεντρώσεις, στις ομιλίες και σε ό,τι περιλαμβάνει το καλό εγχειρίδιο της […]

Μετά από 70 χρόνια οι αλλαγές σε κώδικες και διατάξεις του Ποινικού Κώδικα είναι βέβαιο ότι δεν θα έβρισκαν τη Νέα Δημοκρατία κάθετα αντίθετη, αν η κυβέρνηση δεν επιχειρούσε να εξυπηρετήσει μέσα από αυτές τις «υπόγειες» συμμαχίες της.

Μια εγκληματική πράξη χαρακτηρίζεται κακούργημα, πλημμέλημα ή πταίσμα ανάλογα με την ποινή που προβλέπει ο νόμος. Για να καταδικαστεί κάποιος για κακούργημα, πρέπει να έχει τελέσει πράξη από δόλο. Στον Ποινικό Κώδικα κακούργημα από αμέλεια δεν προβλέπεται.

Χαίρομαι που οσονούπω έρχεται η ώρα της εκπλήρωσης της επιθυμίας του Ευκλείδη. Πέρασε παραπάνω από ένας χρόνος, αλλά τη θυμάμαι: Σε συνεδρίαση της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής είχε πει το μοναδικό: «Οντως ο κ. Μητσοτάκης υπόσχεται ότι θα φέρει τα πλεονάσματα 2%. Κι εγώ θέλω να βγω για κοκτέιλ με τη Σκάρλετ Γιόχανσον».

Δεύτε λάβετε καρέκλα στον έσχατο ανασχηματισμό της πρώτης φοράς Αριστεράς αλά Τσίπρα. Θα την κρατήσετε περίπου 70 μέρες. Μετά κατεργαραίοι στους πάγκους σας, όσο η νέα κυβέρνηση θα ξελασπώνει τους θεσμούς, θα ξεπατώνει τα ζιζάνια στον κήπο της Δημόσιας Διοίκησης, θα ξεκαθαρίζει τους άπειρους διορισμούς των παιδιών ΣΥΡΙΖΑ, με προσόντα «παππού στο βουνό και πατέρα […]

Ο πρόεδρος Βούτσης έχει αναλάβει εργολαβικά την τακτοποίηση των απαιτήσεων των Σκοπιανών.

Οσο η Ελλάδα βρισκόταν ανάμεσα στις ανεπτυγμένες χώρες, πέστε ότι η φιλανθρωπία ήταν είδος πολυτελούς ενασχόλησης. Ομως, από το 2010 η ραχοκοκαλιά της χώρας τσακίστηκε.

«Ο Ελληνας πρωθυπουργός ψεύδεται», θα σκέφτηκαν οι ξένοι ηγέτες που τον άκουσαν, στην Κύπρο, να περιγράφει τη διαδήλωση στο Σύνταγμα. Λες και οι ξένες πρεσβείες είναι εδώ μόνον για δεξιώσεις. Λες και δεν είχαν ιδία αντίληψη για το εύρος και το πάθος της αντίστασης στο Σύνταγμα.

Βρέθηκαν οι 153 για να δώσουν στον Τσίπρα τη νομιμοποίηση στην απεμπόληση των εθνικών μας συμφερόντων. Οι 153 μηδίσαντες. Οι πρόθυμοι και τα «ρετάλια», όπως θα περάσουν στη σύγχρονη πολιτική Ιστορία.

O Ανδρέας Παπανδρέου -σε συνέντευξή μας- μου είχε πει για τον Αντώνη Λιβάνη: « Ο Αντώνης θα μπορούσε να είναι πρωθυπουργός. Είναι ο πιο έξυπνος άνθρωπος που γνωρίζω».

Απρίλη 2012 ήρθε η Μέρκελ στην Ελλάδα. Ιανουάριο 2019 ξαναήρθε. Η διαφορά; Παρασάγγας: Τον Απρίλη 2012 ο Τσίπρας την «υποδέχθηκε» στο Σύνταγμα με συντρόφους ΣΥΡΙΖΑίους ντυμένους ναζί και με περιβραχιόνια των SS…

Απειλές ποταπές ευθέως διατυπωμένες κατά των αντιπάλων του, επικίνδυνα μισόλογα περί εν ευθέτω χρόνω εκλογικής αναμέτρησης, επίδειξη πυγμής έναντι του εταίρου του και μια αυτοπεποίθηση κατασκευασμένη από τα ξέφτια του δήθεν μεγάλου χαρτιού που διαθέτει -οικονομία- είναι ο απολογισμός από τη συνέντευξη Τσίπρα, στο OPEN.

H καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ επισκέφθηκε την Αθήνα, για πρώτη φορά, στις 9 Απριλίου 2012. Ο Αλέξης Τσίπρας είχε τότε δηλώσει ότι «η Μέρκελ έρχεται για να στηρίξει τους μερκελιστές της Ελλάδας: Τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη.

Περάσαμε τέσσερα χρόνια ως κομπάρσοι στην τραγωδία που μας επέβαλαν οι εντός της Ελλάδας πρόθυμοι -μετά τινών οικονομικών συμφερόντων- και οι εκτός ηγεμόνες, φορώντας και το προσωπείο των δανειστών.

Σταχυολογώ: Παπαδημούλης: «Πάμε για διαζύγιο με τον Καμμένο. Το καλύτερο θα ήταν το διαζύγιο να γίνει με έναν ήρεμο, ώριμο και πολιτισμένο τρόπο». Γράφει η Άννα Παναγιωταρέα Κατσίκης: «Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες θα φύγουν από την κυβέρνηση πριν συζητηθεί η ημερομηνία ψήφισης της συμφωνίας. Ομως είτε θα απόσχουν, είτε θα καταψηφίσουν την πρόταση της Ν.Δ.». (Δική […]

Στα τέσσερα χρόνια της διακυβέρνησης από τη σύμπραξη των δήθεν αντιμνημονιακών δυνάμεων -της λαϊκής δεξιάς και της σύμπραξης εξωκοινοβουλευτικής και λαϊκίστικης Aριστεράς- η Ελλάδα έγινε θέατρο του διεθνούς και εντόπιου εγκλήματος.

Ο υπουργός της Pωσικής Aυτοκρατορίας, πρίγκιπας Γκριγκόρι Ποτέμκιν, έδωσε εντολή να στηθούν προσόψεις σπιτιών στις όχθες του Δνείπερου ποταμού, που να αναπαριστούν χωριά της Κριμαίας.