Άννα Παναγιωταρέα

Σήμερα κλείνουν δύο χρόνια από την αποφράδα ημέρα, που πολίτες πρόθυμοι – ένεκεν… ενός ξεσκισμένου Μνημόνιου, της αγανάκτησης ΕΝΦΙΑ, του βολέματος των αριστερών παιδιών, της εξουσιομανίας των παλαιοΠΑΣΟΚων– παρέδωσαν τη διακυβέρνηση στον ΣΥΡΙΖΑ. Ανενδοίαστα.

Στην κυβέρνηση δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. Νομίζουν ότι μόνο η αντιπολίτευση θέλει να γίνουν εκλογές. Νομίζουν ότι εκλογές απαιτεί η Νέα Δημοκρατία, για να πάρει την εξουσία. Τρελαίνονται με τη σκέψη ότι είναι το αίτημα των πολιτών να γίνουν τώρα οι εκλογές.

Ποιο είναι το σημαντικό για την κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου;

Για πόσο ακόμη θα αρνούμεθα την πραγματικότητα; Οτι μας κοροϊδεύει κατά τρόπο αισχό κι αδιάντροπο η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Διαβάζω τίτλους: «Νέο χτύπημα Σόιμπλε», «Νέα απειλή του Σόιμπλε», «Μας πετάει έξω από το πρόγραμμα ο Σόιμπλε»… Ητοι, ο σανός καλά κρατεί και θριαμβεύει στα κυβερνητικά φερέφωνα.

Από το Μαξίμου οι αρμόδιοι περί τα ΜΜΕ διαρρέουν ότι ετοιμάζουν μεγαλειώδη εξόρμηση για τον εορτασμό των δύο χρόνων της διακυβέρνησης. Αραγε, έχει διευκρινιστεί αν η εξόρμηση θα γίνεται ανά ζεύγη; Παραδείγματος χάριν: Τσίπρας-Καμμένος, Σταθάκης-Κουίκ, Τσακαλώτος-Κουντουρά κι έπεται η συνέχεια.

Ο Νικοπαππάς και οι λοιποί παπαγάλοι ΣΥΡΙΖΑ, που είχαν δώσει ρέστα ως αξιωματική αντιπολίτευση στον εκφοβισμό δημοσιογράφων, δεν άφησαν απέξω το μυστρί και το πιλοφόρι μπαίνοντας στο Μαξίμου. Οτι δημοσιογράφοι -ενσυνείδητοι και ευσυνείδητοι- έμεναν ανυπεράσπιστοι απέναντι στις δυνάμεις ΣΥΡΙΖΑ δεν το ομολογούσε κανείς. Οι παράμετροι του δόγματος «ου μπλέξεις» παρέμειναν ισχυρότατες.

Κι εγώ έχω φίλους στο συγκρότημα Λαμπράκη και παλαιούς δεσμούς, ως πίσω στο 1975. Και μάλιστα είπα και χρόνια πολλά σε μερικούς φίλους, γιατί, τέτοιες μέρες που περνάμε, άλλο από τους παλιούς φίλους τίποτε πιο στέρεο δεν μας έμεινε.

Για να καταλάβω: Το Μαξίμου δεν είχε καμία σχέση με την είδηση -γιατί περί αυτής πρόκειται- ότι απεργάζεται και πάλι την… απλή της απλής αναλογικής; Δηλαδή, ξαφνικά δημοσιογράφοι που είθισται να κατέχουν τις «αποκλειστικότητες» Μαξίμου ανέβλεψαν και είδαν ότι είναι πρόσφορη εποχή για να ξανασυζητηθεί ένας… νεότερος εκλογικός νόμος;

«Οπωσδήποτε, η αξιολόγηση θα κλείσει τον Νοέμβρη. Η αξιολόγηση οπωσδήποτε θα κλείσει πριν από τα Χριστούγεννα. Θα κλείσει η αξιολόγηση οπωσδήποτε στο πρώτο δεκαήμερο του Γενάρη. Μέσα Φεβρουαρίου, οπωσδήποτε, θα κλείσει η αξιολόγηση».

Ο Γ. Παπανδρέου, πολιτικός αμφισβητούμενων ικανοτήτων, είχε την τύχη να γεννηθεί ως πρωτότοκος του Ανδρέα Παπανδρέου κι εγγονός του Γεωργίου Παπανδρέου. Τον μεγάλωσαν για να είναι ο διάδοχος της δυναστείας. Αν δεν έφερε αυτό το όνομα, ίσως και να μην είχε κατορθώσει να εκλεγεί ούτε βουλευτής Αχαΐας…

Ο CARL VON LINNE (εξελληνισμένα Κάρολος Λινναίος) στο βιβλίο του «Systema Naturae» αναφέρεται στην στρουθοκάμηλο ως πτηνό, το οποίο επειδή δεν έχει στο στήθος του τρόπιδα, δεν μπορεί να πετάξει. Ο von Linné το 1735 δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός το 2017 θα παρουσίαζε δυο από τα κύρια χαρακτηριστικά της […]

Ηρέμησα -κι εσείς να υποθέσω- τώρα που ο κ. Μουζάλας ανέλαβε την ευθύνη! Μπορεί εδώ και μια εβδομάδα πρόσφυγες και λαθρομετανάστες να βυθίστηκαν στο χιόνι, ζώντας στις σκηνές-igloo της Μόριας ως κατεψυγμένοι, αλλά μάλλον πρέπει να «ζεστάθηκαν» μετά τη δήλωση του αρμόδιου υπουργού.

Πράγματι θέλει η κυβέρνηση Τσίπρα -αφήστε τον Καμμένο να πέφτει στα τέσσερα στις γαλλικές πίστες σκι- να γίνουν αποκρατικοποιήσεις; Το ερώτημα ούτε ρητορικό είναι ούτε δέχεται απαντήσεις του ύφους «μα ο Τσίπρας έχει δώσει οδηγίες».

Την «Τόσκα», δράμα σε τρεις πράξεις, συνέγραψε ο Βικτοριέν Σαρντού. Ερμηνεύτηκε, ιδανικά, στη σκηνή από τη θεά Σάρα Μπερνάρ, το 1887. Τη μουσική στην όπερα «Τόσκα», που ανέβηκε στην Οπερα Κομίκ, στο Παρίσι –13 Οκτωβρίου 1903-, συνέθεσε ο Τζάκομο Πουτσίνι, επίσης σε τρεις πράξεις. Το 1964, η diva Μαρία Κάλλας αποθεώθηκε, ως Τόσκα, στο Κόβεντ […]

Ποιο είναι πιο πολιτικά ανήθικο για την κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου: Το ότι είναι απολύτως ανίκανη να βγάλει την Ελλάδα από την περιδίνιση στην οποία την έριξε από τον Ιανουάριο 2015 ή το ότι είναι ανελέητα ασυνείδητη στη διαχείριση του προσφυγικού και του μεταναστευτικού; Εδώ δεν είχε να κάνει με γερόντια που τους έκλεψε συντάξεις. Αλλά με […]

Ποια «Δημοκρατία» ήθελαν να ανατρέψουν στην Τουρκία οι λίγοι που κινήθηκαν εναντίον του Ερντογάν; Γιατί δεν έχω ακούσει πολιτικό επιστήμονα να υποστηρίζει ότι το σύστημα Ερντογάν ήταν σε όλες του τις εκφάνσεις δημοκρατικό.

Τα δύο τελευταία χρόνια ακούγαμε για τα 600 δις. του Σώρα, με τα οποία θα αγόραζε το ελληνικό χρέος και θα μας απελευθέρωνε από τα δεσμά των μνημονίων! Τον παίρναμε στο ψιλό και λέγαμε μεταξύ μας τί παραμύθια πουλάει ο άνθρωπος!

ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ έξω από τη συζήτηση την υπόθεση Κούνεβα. Οχι επειδή δεν είναι political correct να μιλάμε για δωρεές φιλανθρώπων, αλλά επειδή κάποιος καχύποπτος θα σκέφτεται ότι το «πόθεν έσχες» Κούνεβα, με τον ανοίκειο σχολιασμό Πολάκη, ήταν που τράβηξε ως μαγνήτης την προσοχή των πάντων, αφήνοντας παχυλούς λογαριασμούς μάλλον στο απυρόβλητο.

Γιατί τόσο μίσος και σπαραγμός επειδή δόθηκε στη δημοσιότητα το «πόθεν έσχες» της ευρωβουλευτού Κούνεβα; Μήπως υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, ώστε «πόθεν έσχες» ενίων βουλευτών και ευρωβουλευτών να τυγχάνουν ιδιαίτερης μεταχείρισης; Με το ίδιο σκεπτικό έπρεπε να μένει επτασφράγιστο μυστικό π.χ. και το «πόθεν έσχες» του κ. Κουρουμπλή. Οχι;

Eπειδή έχει καταντήσει η κυβέρνηση των επαναστατών -της φακής- να επικαλείται πιο συχνά και από τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου «τι λένε οι Βρυξέλλες», δεν σημαίνει ότι την παίρνει και κανείς στα σοβαρά. Κι ακόμη δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πηγές στις Βρυξέλλες που απαντούν στους Ελληνες δημοσιογράφους τι… «λένε οι Βρυξέλλες».

Ο καιρός της αθωότητας πέρασε. Κράτησε όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση, ως και το πρώτο εξάμηνο του 2015. Αλλά πολλοί, «τυφλοί στα μάτια» λόγω ΕΝΦΙΑ και «κουφοί στ’ αφτιά», ως αγανακτισμένοι των Μνημονίων, δεν ήθελαν ούτε να δουν ούτε να ακούσουν.