Με σταθερή παρουσία στην τηλεόραση και το θέατρο, ο Τάσος Ιορδανίδης διανύει μια δημιουργική περίοδο δοκιμάζοντας τις δυνατότητές του σε διαφορετικούς ρόλους και καλλιτεχνικά πεδία. Από τον σκοτεινό Μήτρο της σειράς του ΑΝΤ1 «Κρίνο και Αγκάθι» μέχρι την παρουσίαση και τη θεατρική συνύπαρξη με τη Θάλεια Ματίκα, ο ίδιος απολαμβάνει κάθε νέα πρόκληση, χωρίς να χάνει την ουσία: την αλήθεια στις σχέσεις, τη βαθιά σύνδεση με τους ανθρώπους του και την ελευθερία να παραμένει πάντα ο εαυτός του.
Τη φετινή σεζόν υποδύεσαι έναν σκοτεινό χαρακτήρα, αρκετά διαφορετικό από εκείνους που σε έχουμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια. Ο Μήτρος αποτέλεσε ξεχωριστή πρόκληση;
Ναι, όχι απλώς δεν είναι το καλύτερο παιδί. Είναι ένα από τα χειρότερα παιδιά που έχουν περάσει, νομίζω, από την ελληνική μυθοπλασία. Φυσικά, είναι ένα κάθαρμα. Φυσικά υπάρχουν αιτίες για αυτό, οι οποίες θα φανερωθούν και θα εμφανιστούν στην πορεία της σειράς. Παρ’ όλα αυτά, δεν παύει να είναι ένας, επαναλαμβάνω, από τους χειρότερους ήρωες της ελληνικής μυθοπλασίας που έχουν εμφανιστεί ποτέ. Αυτό ήταν το μεγάλο κίνητρο και αυτή ήταν η ωραία πρόκληση: να κάνω κάτι διαφορετικό από ό,τι είχα κάνει τα τελευταία χρόνια. Και μετά, κατ’ επέκταση, φυσικά, το υπέροχο καστ, το οποίο είχε ήδη διαμορφωθεί. Είχα μάθει για κάποιους συναδέλφους, οι οποίοι είχαν κλείσει, και για τον επικεφαλής του όλου εγχειρήματος, που δεν είναι άλλος από τον Αντρέα Μορφονιό, με τον οποίο ήθελα να συνεργαστώ χρόνια. Δεν σου κρύβω ότι στην αρχή φοβήθηκα τον ρόλο και τον απέρριψα. Με είχαν προσεγγίσει άνθρωποι για να κάνω τον Μήτρο, αλλά στην πορεία, σκεπτόμενος, άρχισε να με γοητεύει όλο και περισσότερο η ιδέα. Με παρότρυναν, μάλιστα, και δικοί μου άνθρωποι και πήρα την απόφαση να μπω σε αυτό το πολύ ωραίο ταξίδι.
Προσπαθείς να ανακαλύψεις μέσα σου τα στοιχεία που τον κινητοποιούν; Να κατανοήσεις τι είναι αυτό που τον οδηγεί να δρα με αυτόν τον τρόπο;
Προσπαθώ να βρίσκω αυτό που τον παρακινεί, αυτό που τον υποκινεί. Προσπαθώ να βρω τα σημεία εκείνα τα οποία τον κινητοποιούν και γιατί δρα έτσι, το «γιατί» του. Και προσπαθώ να τον δικαιολογώ. Μπορεί να μην μπορώ να συναντηθώ πολύ εύκολα μαζί του, δεν σου κρύβω. Αλλά από εκεί και πέρα προσπαθώ μέσα μου να τον κατανοήσω, ώστε να μπορέσω μετά αυτό να το εξωτερικεύσω χρησιμοποιώντας φυσικά τα δικά μου χαρακτηριστικά.
Πώς θα τον δούμε να πορεύεται;
Διαβάστε Επίσης
Επεισόδιο με το επεισόδιο θα αποκαλύπτονται ολοένα και περισσότερα μυστικά του. Τον γοητεύει και τον εξιτάρει το γεγονός ότι, επειδή γνωρίζει όλα αυτά τα μυστικά, αισθάνεται παντοδύναμος, αφού πιστεύει πως δεν μπορούν να τον πιάσουν. Οι τηλεθεατές, βέβαια, θα αγωνιούν για το πότε θα συλληφθεί ο Μήτρος, πότε θα αποκαλυφθεί το πραγματικό του πρόσωπο και πότε θα πληρώσει για όσα έχει κάνει.
Πώς θα περιέγραφες συνολικά την εμπειρία σου από τη συμμετοχή σου στη σειρά;
Πάρα πολύ ωραία. Είναι πάρα πολύ ωραία, γιατί είμαστε στην ίδια σελίδα όλοι οι εμπλεκόμενοι, όλοι όσοι συνεργαζόμαστε. Περνάω πάρα πολύ καλά. Πραγματικά, και δεν το λέω έτσι για να το πω. Περνάω πάρα πολύ καλά στα γυρίσματα γιατί όλοι οι συνάδελφοι είναι πραγματικά πολύ δοτικοί, πολύ ανοιχτοί. Χαίρομαι πάρα πολύ που πάμε στη δουλειά μας και μπαίνουμε στη διαδικασία να καταθέτουμε κάτι κάθε φορά και όχι απλώς να πηγαίνουμε, να λέμε τα λόγια μας και να λέμε «εντάξει, τελείωσε άλλη μία μέρα γυρίσματος».
Η παραγωγή μυθοπλασίας προβάλλεται τρεις φορές την εβδομάδα, επομένως οι ρυθμοί είναι σχεδόν καθημερινοί. Φαντάζομαι ότι οι απαιτήσεις είναι πολύ υψηλές και ο χρόνος αρκετά πιεστικός…
Είναι μεγάλες οι απαιτήσεις. Πράγματι, ο χρόνος συμπιέζεται έντονα γιατί είναι και σειρά που, από σεναριακής πλευράς, είναι δύσκολο να βγουν επεισόδια τρεις φορές την εβδομάδα. Παρ’ όλα αυτά, είμαστε πολύ ετοιμοπόλεμοι, να το πω. Είμαστε όλοι πολύ δοσμένοι σε αυτό που κάνουμε και χαιρόμαστε για το αποτέλεσμα που βγαίνει.
Εχω την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια σε ελκύουν όλο και περισσότερο οι καθημερινές σειρές.
Ούτως ή άλλως τα πράγματα έτσι έχουν διαμορφωθεί στον τηλεοπτικό χάρτη. Είναι σπάνιο μια σειρά να προβάλλεται, όπως παλαιότερα, μία φορά την εβδομάδα. Επομένως, αυτός είναι ο τηλεοπτικός χάρτης αυτή τη στιγμή. Εκεί έχω βρει κι εγώ τον τόπο μου.
Πώς βλέπεις φέτος την πληθώρα σειρών που προβάλλονται στην τηλεόραση;
Είναι πολύ ευχάριστο αυτό που συμβαίνει. Δεν έχω δει πολλά, η αλήθεια είναι, λόγω φόρτου εργασίας. Αλλά είναι πάρα πολύ ευχάριστο το ότι παράγονται τόσα προϊόντα μυθοπλασίας. Είναι πολύ ευτυχές και για το φιλοθεάμον κοινό αλλά και για εμάς που είμαστε σε αυτόν τον χώρο, γιατί υπάρχουν δουλειές. Ανθρωποι, νέοι άνθρωποι, νεότεροι ηθοποιοί, αλλά και πιο παλιοί, γενικότερα όλοι μας απορροφούμαστε. Νομίζω ότι είναι πολύ θετικό ότι ο κόσμος έχει παρέα και συντροφιά μέσω των συγκεκριμένων σειρών.
Τα τελευταία χρόνια, παράλληλα με την υποκριτική, δοκιμάζεσαι και σε ένα ακόμη πολύ ωραίο πεδίο, αυτό της παρουσίασης. Συνεχίζεις για ακόμη μία σεζόν στη ζώνη του Σαββατοκύριακου στην ΕΡΤ, μαζί με τη Ζωή Κρονάκη. Πώς είναι πλέον αυτή η εμπειρία; Πώς νιώθεις τώρα που έχεις αποκτήσει κάποια εμπειρία;
Εχουν καταγραφεί κάποια μέτρα σε όλη αυτή τη διαδρομή, αλλά, από εκεί και πέρα, ακόμα και σήμερα που μιλάμε αισθάνομαι πολύ φρέσκος στον συγκεκριμένο τόπο, στον συγκεκριμένο χώρο. Χαίρομαι πάρα πολύ που ανήκω στη συγκεκριμένη ομάδα, στην ομάδα του «Καλημέρα είπαμε;». Και δεν μιλάω μόνο για τη Ζωή, που ούτως ή άλλως έχει περάσει σε μια σφαίρα, αυτή τη στιγμή, ώστε να είναι ουσιαστικά μέλος της οικογένειάς μου κι εγώ μέλος της δικής της. Μιλάω και για τα παιδιά που βρίσκονται πίσω από τις κάμερες, για τα παιδιά της συντακτικής ομάδας. Αισθάνομαι όμορφα, πολύ όμορφα γι’ αυτή τη συνεργασία. Πραγματικά αισθάνομαι ευγνώμων.
Είσαι από τους ανθρώπους που προετοιμάζονται πολύ πριν από κάθε εκπομπή; Που θέλουν να είναι ενημερωμένοι για όλα, να ακούν και να μαθαίνουν;
Φροντίζω να ενημερώνομαι και από το υλικό που στέλνουν τα παιδιά και από τις συζητήσεις και τις κουβέντες, αλλά και από μόνος μου. Ούτως ή άλλως υπάρχει αφθονία πληροφοριών αυτή τη στιγμή μέσω του Διαδικτύου. Προσπαθώ να ενημερώνομαι και από την κοινή γνώμη, δηλαδή από τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφομαι, προσπαθώ να αφουγκράζομαι τον παλμό τους και τον παλμό της κοινωνίας. Από εκεί και πέρα, αυτό που προσπαθώ με μεγάλη προσήλωση είναι, κατά τη διάρκεια της εκπομπής, να ακούω και τους συνομιλητές μου και να προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο ευχάριστος. Γιατί μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για ψυχαγωγική εκπομπή. Ο άλλος ανοίγει την τηλεόρασή του για δυόμισι – τρεις ώρες, όσο μας παρακολουθήσει, για να ξεχαστεί από τη ροή της καθημερινότητας, από τα προβλήματά του και, γιατί όχι, να σχηματιστεί στο πρόσωπό του ένα χαμόγελο.
Μιλάμε, επίσης, για ζωντανή εκπομπή. Οταν είσαι δυόμισι ή τρεις ώρες στον αέρα και ό,τι λες καταγράφεται, δεν υπάρχει η δυνατότητα να το κόψεις ή να το μοντάρεις. Δεν σου δημιούργησε αυτό άγχος, ειδικά στην αρχή;
Νομίζω ότι με τον καιρό έχω αρχίσει να απενοχοποιούμαι τελείως. Παλιά, χωρίς να το καταθέτω στους συνεργάτες μου φυσικά, υπήρχε ένα άγχος, το άγχος της ζωντανής εκπομπής. Μπορεί να μην έχεις εκείνη τη στιγμή την απαιτούμενη ευφράδεια λόγου ή να κάνεις ένα γραμματικό ή λεκτικό λάθος, το οποίο δεν είναι ωραίο να βγαίνει και να καταγράφεται δημοσίως. Ή, ενδεχομένως, να πεις κάτι που μπορεί να παρερμηνευτεί ή να παρεξηγηθεί ή κάτι που δεν είναι πλήρως εμπεριστατωμένο μέσα σου και μετά να μετανιώσεις γι’ αυτό που είπες. Τώρα, όμως, έχω αρχίσει πραγματικά να αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι σε μια παρέα, ανάμεσα σε φίλους. Βρίσκομαι ούτως ή άλλως ανάμεσα σε φίλους, το αισθάνομαι αυτό και με βοηθάει πάρα πολύ. Αλλά ποτέ δεν ξεχνάμε ότι υπάρχει και ένας τέταρτος τοίχος, η κάμερα, η οποία μας καταγράφει εκείνη τη στιγμή και μας οδηγεί στα σπίτια των ανθρώπων που μας τιμούν με την επιλογή τους.
Εχεις κάνει φίλους μέσα από τον χώρο της τηλεόρασης και του θεάτρου;
Ναι και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Είμαι πολύ χαρούμενος που ξέρω ότι μπορώ να σηκώσω το τηλέφωνο και να καλέσω κάποιους ανθρώπους για να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα. Αυτό έχει συμβεί και μέσω της τηλεόρασης και μέσω του θεάτρου.
Στις δύσκολες στιγμές, υπήρξαν άνθρωποι του χώρου που θεωρούσες φίλους σου, αλλά τελικά δεν στάθηκαν δίπλα σου όταν τους χρειάστηκες;
Είμαι τυχερός, γιατί υπήρξαν άνθρωποι του χώρου που τους θεωρούσα φίλους και ήταν εκεί τη στιγμή που τους χρειάστηκα και στις δύσκολες στιγμές. Αυτό σημαίνει ότι η φιλία ήταν «εγκαθιδρυμένη» σε πολύ γερά θεμέλια. Δεν ήταν μόνο λέξεις και λόγια, ήταν πραγματικά εκεί, πρακτικά δίπλα μου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τάσος Ιορδανίδης: Η συνεργασία και η ζωή με τη Θάλεια Ματίκα
Πώς νιώθεις που για ακόμη μία χρονιά συμπράττεις καλλιτεχνικά, στο θέατρο, με τη Θάλεια Ματίκα, στο έργο «Θέλω να σου κρατάω το χέρι»;
Κι αυτό είναι μία ευλογία. Είναι δώρο ανεκτίμητο αυτό που ζούμε με τη συγκεκριμένη παράσταση. Ανεκτίμητο ότι ο κόσμος την έχει αποδεχθεί τόσο θερμά, ότι μας τιμούν με την παρουσία τους. Τώρα διανύουμε την έκτη χρονιά. Ηταν ένα δώρο και όλο αυτό που συνέβη στην περιοδεία. Μπορεί να λέμε ότι την έχουμε παίξει πάρα πολλές φορές, μπορεί κάποιες στιγμές να σκεφτούμε «πάλι το ίδιο θα κάνουμε». Με το που ανεβαίνουμε, όμως, πάνω στη σκηνή, αισθανόμαστε πραγματικά πολύ γεμάτοι από την καλλιτεχνική αλληλεπίδραση. Χαιρόμαστε πάρα πολύ για τους παλμούς που δημιουργούνται κάτω στην πλατεία, στους θεατές, για τα λόγια που μας λένε και για τα μηνύματα που μας στέλνουν. Πραγματικά δεν μπορούμε παρά να δηλώσουμε ευγνώμονες και ευλογημένοι.
Ποια θεωρείς ότι είναι τα στοιχεία που έχουν κάνει αυτή την παράσταση τόσο επιτυχημένη;
Νομίζω ότι, με τα χρόνια, αυτό που μας λένε και αυτό που αφουγκραζόμαστε κι εμείς είναι ότι υπάρχει πολύ καλή δοσολογία ανάμεσα στο χιούμορ και την κινητοποίηση του συναισθήματος. Η παράσταση δημιουργεί ευχάριστες στιγμές στο θέατρο, αλλά και συγκίνηση. Το άλλο, νομίζω, είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος του κοινού, που μας έχει τιμήσει με την παρουσία του, ταυτίζεται μαζί μας. Αυτό μας λένε τουλάχιστον: ότι άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο βλέπει κομμάτια της ζωής του. Και αυτό αποδεικνύει τελικά γιατί το έργο έχει βασιστεί πάρα πολύ σε δικά μας βιώματα.
Εσείς οι δύο βρίσκετε στο έργο κομμάτια της δικής σας ζωής;
Βέβαια. Η πηγή του συγκεκριμένου έργου είναι βιώματα δικά μας, που τα έχουμε περάσει. Οταν κατατέθηκε για πρώτη φορά το έργο, ουσιαστικά αποτυπώθηκαν 14 χρόνια κοινής πορείας. Και με τα χρόνια, επειδή η παράσταση έχει αυτή την πορεία, όλο και εμπλουτίζεται. Δεν μένουμε στάσιμοι, δεν έχουμε μείνει στο αρχικό κείμενο. Αυτό, απ’ ό,τι φαίνεται, έχει βρει μια μεγάλη αγκαλιά στον κόσμο, γιατί δεν είμαστε τελικά μόνοι μας η Θάλεια κι εγώ. Πράγματα που μας απασχολούσαν και μας απασχολούν, απασχολούν και πολλούς άλλους ανθρώπους.
Με τη Θάλεια είστε μαζί περίπου δύο δεκαετίες. Πώς θα περιέγραφες αυτά τα χρόνια κοινής πορείας; Τι τίτλο θα έβαζες;
«Είμαι ο εαυτός μου!». Αυτός θα ήταν ο τίτλος. Δεν κρυβόμαστε. Μπορείς να πεις ακριβώς τι σκέφτεσαι, γνωρίζοντας ότι ο άλλος θα αγκαλιάσει την αντίθετη άποψη που μπορεί ενδεχομένως να έχεις. Δεν χρειάζεται να κρύβεσαι ούτε ένα δευτερόλεπτο ούτε μία στιγμή. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα ζητούμενο που δεν συμβαίνει συχνά. Εμάς μας έχει συμβεί από την πρώτη μέρα, συνεχίζει να μας συμβαίνει και είναι πραγματικά πολύ ανακουφιστικό και πολύ ευτυχές.
