Μιλώντας τη Δευτέρα 23 Μαρτίου στην εκπομπή Happy Day, ανέφερε ότι μόνο η ίδια γνωρίζει τι έχει περάσει, ωστόσο εξέφρασε απορία για το γεγονός ότι επέλεξε να το αποκαλύψει μετά από 17 χρόνια, σημειώνοντας πως το χρονικό πλαίσιο ίσως δεν είναι το κατάλληλο. Παράλληλα, τόνισε ότι ο καθένας αποφασίζει πότε θα μιλήσει για τέτοιες εμπειρίες. «Η Αγγελική Ηλιάδη ξέρει μόνο τι έχει περάσει, αλλά αυτό το λες εκείνη τη στιγμή. Υπάρχει λόγος τώρα, 17 χρόνια μετά; Είναι και το παιδί μεγάλο. Υπάρχει νόημα; Το χρονικό διάστημα νομίζω είναι λίγο λάθος. Ο καθένας αποφασίζει πότε θέλει να το πει…». Διευκρίνισε ότι δεν αμφισβητεί την εμπειρία της, έθεσε όμως ερωτήματα για τη δημόσια αποκάλυψη μετά από τόσο μεγάλο διάστημα. Στην ίδια συνέντευξη μίλησε για το διαζύγιό του και την προσωπική του ζωή: «Δεν ήταν δύσκολη περίοδος το διαζύγιο. Είμαστε χωρισμένοι εδώ και τρία χρόνια, απλά βγήκε τώρα. Είμαστε πολύ καλά μεταξύ μας. Τον τελευταίο χρόνο μένουμε χωριστά, αλλά είμαστε πολύ κοντά. Δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος να ερωτευτώ ξανά. Αυτό έρχεται μόνο του και αν έρθει».

Από την πλευρά της, η Αγγελική Ηλιάδη, σε συνέντευξή της στο podcast Unblock, μίλησε ανοιχτά για μια πενταετία κατά την οποία, όπως περιέγραψε, βίωσε έντονη ψυχολογική και σωματική κακοποίηση. Εξήγησε ότι για χρόνια επέλεξε να μη μιλήσει, κυρίως λόγω του παιδιού της, ενώ τώρα που έχει μεγαλώσει αισθάνεται πιο έτοιμη να μοιραστεί όσα έζησε. «Ήμουν αρκετά περιορισμένη και δυστυχώς βίωνα μια πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση. Είχα επιλέξει και να μην πω κάτι όλα αυτά τα χρόνια, γιατί και το παιδί μου ήταν μικρό. Επειδή έχει μεγαλώσει τώρα και γνωρίζει πλέον πράγματα που έχω περάσει τότε, γι’ αυτό ίσως τώρα να μου είναι και λίγο πιο εύκολο να μοιραστώ πράγματα. Ήταν πέντε χρόνια πάρα πολύ δύσκολα ψυχολογικά για μένα, κατά τα οποία είχα απομακρυνθεί από την οικογένειά μου. Στην αρχή από επιλογή, στη συνέχεια ήθελα να είμαι μαζί τους αλλά δεν μπορούσα. Υπήρχε μια απαγόρευση σε όλα. Υπήρξε πάρα πολύ άσχημη κακοποίηση, πολύ. Ήμουν ένα κορίτσι που βρέθηκα σε μία κατάσταση χωρίς να το καταλάβω και επειδή πολλές γυναίκες οι οποίες έχουν κακοποιηθεί, ξέρουνε πώς γίνεται αυτό… Σιγά σιγά ο άλλος σου παίρνει ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι και ξαφνικά βρίσκεσαι εγκλωβισμένη, φυλακισμένη και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Δεν ήταν μόνο ψυχολογική η κακοποίηση ήταν και σωματική. Κάποια στιγμή βρίσκεσαι να είσαι ένα άβουλο πλάσμα υπό το καθεστώς φόβου και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν μπορείς να λειτουργήσεις, έχεις χάσει τον εαυτό σου απλά».

Επιπλέον, αναφέρθηκε στη δολοφονία του Μπάμπη Λαζαρίδη, εξηγώντας ότι αρχικά δεν μπορούσε να επεξεργαστεί τα δικά της βιώματα λόγω του σοκ από τον θάνατό του, ενώ αργότερα επανήλθαν στη μνήμη της όσα είχε περάσει. «Ο τρόπος με τον οποίο έφυγε αυτός ο άνθρωπος απ’ τη ζωή ήταν πάρα πολύ έτσι… σκληρός. Δεν το σκεφτόμουν καν. Δηλαδή δεν σκεφτόμουν καν τι είχα βιώσει όλα αυτά τα χρόνια μπροστά σε αυτό που είχε πάθει αυτός ο άνθρωπος. Και μου φαινόταν πάρα πολύ άσχημο να πω κάτι κακό γι’ αυτόν. Βέβαια μετά, σιγά σιγά, όταν συνήλθα, άρχισα να σκέφτομαι όλα αυτά που είχα περάσει και νοσοκομεία και πολλά.» Επίσης τόνισε ότι δεν μπόρεσε να αναζητήσει βοήθεια λόγω απειλών: «Κάποια στιγμή μου είχε περάσει από το μυαλό να πάρω τηλέφωνο κάπου αλλά δεν τολμούσα, φοβόμουν μην μου πάρουν το παιδί μου, μην κάνουν κακό στην οικογένειά μου. Υπήρχαν τέτοιες απειλές.»