Η ηθοποιός πρωταγωνιστεί στην παράσταση «AI-MILIA», η οποία θα παρουσιαστεί στο θέατρο Αργώ από τις 25 Απριλίου, και σε συνέντευξη τόνισε ότι το έργο εμπεριέχει πολλά κομμάτια της ζωής της χωρίς να αποτελεί βιογραφία. Ανέφερε πως το υλικό της παράστασης προέρχεται από προσωπικές εμπειρίες, αναμνήσεις και εικόνες που συνθέτουν τον μονόλογο, αλλά ότι η σύνθεση αυτή δεν υπηρετεί ως θεραπευτική εξωτερίκευση.

«Φεύγω, δεν είμαι διαρκώς παρούσα, γιατί είμαι αλλού. Το μυαλό δεν το πολυελέγχεις. Αυτό έχει και τον δικό του τρόπο να αμύνεται στην καθημερινή τριβή, οπότε αναπαύεται, φεύγει. Τι είναι νεότητα; Γιατί μέσα στη νεότητα μπορεί να υπάρχει πολύ γήρας και το αντίστροφο. Σημασία έχει πως αποφασίζει ο άνθρωπος να αντιμετωπίζει τη ζωή που έχει τώρα. Τη ζωή την αντιμετωπίζω με σωφροσύνη, χρειάζεται το χαμόγελο στη ζωή και κάποια κόλπα για να επιβιώνεις. Το καμαρίνι είναι λίγο μοναστήρι, θέλω να είναι λίγο απρόσωπο», είπε η Αιμιλία Υψηλάντη, που «έχασε» την κόρη της το 2022.

Ενώ σε άλλο σημείο τόνισε: «Για να μεταμορφωθώ σε έναν ρόλο πρέπει να περάσω από μία κατάσταση ουδετερότητας, αλλιώς θα με επηρεάσει. Θέλω να αφήσω τον εαυτό μου στο κενό για να πάω κάπου αλλού».

Και υπογράμμισε: «Για εμένα το θέατρο πρέπει να γεννάει χαρά. Πολλοί νομίζουν ότι κάνω αυτόν τον μονόλογο για να απαλλαγώ από το προσωπικό μου βάρος μια σοβαρής απώλειας που είχα. Όχι όμως, δεν το κάνω για αυτό. Την απώλεια την ανασύρω μόνο μια στιγμή μέσα στο έργο, γιατί τα σημαντικά γεγονότα δεν καταλαμβάνουν μεγάλο χώρο, πάνε σε βάθος και δεν χρειάζεσαι πολλά λόγια για να τα εκφράσεις».

Και τόνισε: «Είμαι γέννημα θρέμμα μίας άλλης εποχής. Είμαι παιδί δύο εκπαιδευτικών, η πρώτη κόρη της οικογένειας, που σημαίνει ότι έχεις αίσθηση καθήκοντος. Ήμουν από μικροαστική οικογένεια, προφυλαγμένη. Ήμασταν σε ένα “κουκούλι”, σε μία αγκαλιά».

Και δεν δίστασε να πει: «Έζησα και την έντονη ζωή. Όταν ήμουν ηθοποιός τα πρώτα χρόνια με θυμάμαι να μην κοιμάμαι τα βράδια. Πήγαινα κατευθείαν για πρωινό στο Χίλτον μετά από τα μπουζούκια. Ήμουν πάντα σοβαρή, αλλά μου άρεσαν πολύ οι παρέες. Δεν μου αρέσει καθόλου να μένω στο σπίτι, η ζωή είναι έξω. Ο σύζυγός μου είναι ακριβώς το αντίθετο, δεν ακολουθεί. Είναι περίεργο πως κάποιοι άνθρωποι σμίγουν με τα αντίθετά τους».