Για τις νεότερες γενιές το όνομα της δεν λέει πολλά. Για τους πιο παλιούς όμως η Μπάρμπαρα Χάρις ήταν ένα από τα πιο δυνατά ονόματα της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Μέχρι και τα μέσα του '90 ήταν δραστήρια και μάχιμη. Κάπου εκεί εντοπίζονται τα τελευταία της επαγγελματικά βήματα και η απόσυρση από την υποκριτική.
Δεν ήταν μόνο το γεγονός πως είχε μεγαλώσει και διατεινόταν πως ποτέ δε θα μπορέσει να διαχειριστεί ότι θα χαλάσει η εικόνα της από τα γηρατειά. Ήταν και πως αντιμετώπιζε αρκετά προβλήματα υγείας. Ο καρκίνος στους πνεύμονες ήρθε βέβαια αρκετά χρόνια αργότερα. Μέχρι που κατέληξε χθες στο Σκοτσντέιλ της Αριζόνα.
Η Μπάρμπαρα Χάρις ήταν από τις γυναίκες που έδωσαν μια πρωτοποριακή αντίληψη στην υποκριτική. Στις μέρες της ήταν που έγινε πιο mainstream ο αυτοσχεδιασμός και μάλιστα συμμετείχε σε μια ομάδα αυτοσχεδιασμού που έδινε παραστάσεις στην Αμερική.
Παρά το γεγονός ότι το θέατρο της έδωσε ένα βραβείο Tony, το μοναδικό που της έχει απονεμηθεί από υποκριτικές βραβεύσεις, η ίδια το παράτησε στα τέλη των 60’s για να αφοσιωθεί στο σινεμά. Όπως έλεγε «Τότε το θέατρο ήθελε να είσαι άσχημα μπλεγμένος στον κόσμο της δόξας. Εμένα δεν με ένοιαζε αυτό. Με ένοιαζε να γίνομαι καλύτερη στην υποκριτική».
Στο βιογραφικό της υπάρχουν πολλά φωτεινά σημεία. 4 υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, άλλες 2 για Όσκαρ, μια χυλόπιτα στον Άλφρεντ Χίτσκοκ, μια συνεργασία μαζί του για την ταινία Family Plot, μια συνεργασία με τον Φράνσις Φορντ Κόπολα στο Peggy Sue Got Married, συνεργασία με τον Εντ Άσνερ και φυσικά την πιο γνωστή της ταινία, το Nashville του Ρόμπερτ Άλτμαν.
[dynamic-sidebar id=”post-area-diabaste”]
