Παρ’ ότι δεν υπάρχουν σαφείς αναφορές για το πότε εμφανίζεται η χαρτοπαιξία στο νεοελληνικό κράτος, είναι βέβαιο πως οι πρώτες τράπουλες φτάνουν στη χώρα από τα Ιόνια νησιά αποκλειστικά σε ιταλική γραφή και σχεδίαση. Το 1836 κυκλοφορούν ελληνικά τραπουλόχαρτα τυπωμένα στην Ευρώπη, εικονογραφημένα με πρόσωπα της ελληνικής ιστορίας και μυθολογίας, διακοσμημένα με αρχαία ρητά όπως του Διογένη“Πλούτος, τύχης έμετος” και αντίστοιχη σχεδίαση (Π.χ στο δύο κούπα υπάρχουν δύο αρχαία βάζα, στο τρία σπαθί τρία σταυρωτά σπαθιά κλπ).
Το “Καφενείο της Ευρώπης” αποτελεί έναν από τους πρώτους χώρους του νεοελληνικού κράτους που φιλοξενεί τις εισαγόμενες χαρτοπαιχτικές συνήθειες.
Η εκτύπωση των πρώτων παιγνιόχαρτων στην Ελλάδα το 1883 αποτελεί σημαντικό γεγονός στην “χαρτοκρατούμενη” αθηναϊκή κοινωνία. Η ημερήσια εφημερίδα του Δημητρίου Κορομηλά “Εφημερίς” κάνοντας διεξοδική έρευνα περί του θέματος, καταγγέλει “τερατώδη” λάθη στην εικονογράφηση της νέας τράπουλας όπως π.χ η έλλειψη μύστακος στον βαλέ δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στους παίχτες αναγκάζοντάς τους να τον προσθέτουν με μολύβι, για τα οποία ζητά κυβερνητική παρέμβαση…
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης σε ρόλο βαλέ σπαθί όπως εμφανίζεται σε τράπουλα που τυπώνεται το 1829 στην Αυστροουγγαρία
“Τα νέα παιγνιόχαρτα είναι στην κατασκευήν ομολογουμένως εξαίρετα, διότι το χαρτί είναι καλής κατασκευής τα χρώματα ζωηρά και το σχέδιον των εικόνων εντελές. Έχουσιν όμως και τας ελλείψεις των. Ο φάντης, ο βαλέ, εικονίζεται άνευ μύστακος εν τη φαντασιώδη δε και ποικιλοχρόμω περιβολή αυτού συγχέεται μετά δάμας. Προχθές δε εις τας λέσχας επεκράτει μεγάλη αναστάτωσις και δυσφορία πολλή δια την σύγχυσην και διενέξεις αρκεταί μεταξύ των παιχτών, ένεκα της ερμαφροδίτου ταύτης ιδιότητος και του δυσδιακρίτου γένους του φάντη. Η αυτή σύγχυσις υπάρχει και ως προς την διάκρισιν μεταξύ του ρήγα κούπα, διότι το στέμμα έκαστου αντί να είναι επί των παραπλεύρως τοποθετημένων στεμμάτων της κούπας καρρώ, δι ένδειξιν ίσως ότι τα βασιλικά στέμματα εγένοντο τόσον βαρέα κατά τάς ημέρας μας, ώστε οι μονάρχαι αναγκάζονται συχνάκις να τα αποθετώσι χάριν αναψυχής.
Στρατιωτικοί και πολίτες αφοσιωμένοι στην παρτίδα τους στις αρχές του 20ου αιώνα.
Δια τούτο, τα παράπονα των παιχτών και μερικών μάλιστα ζημιωθέντων εκ της τοιαύτης συγχύσεως, ήσαν πολλά, προς πρόχειρον δε διάκρισιν ηναγκάζοντο να προσθέτωσι δια μολυβδίδος γένεια και μύστακας εις έκαστον φάντην. Λέγεται ότι προετοιμάζεται και αναφορά να υποβληθεί εις την κυβέρνησιν εκ μέρους πολλών, παρακαλούντων να προστεθεί ο μύσταξ τουλάχιστον εις τον φάντην, αφού καμία διάταξις στρατιωτική ή πολιτική, δεν το απαγορεύει και να αποτεθώσι τα στέμματα επί της κεφαλής των ηγεμόνων της κούπας και του καρώ, έργον όπερ πάσα νομιμόφρων κυβέρνησις θα σπεύσει να πράξη μετ’ ευχαριστήσεως”.
