Για μία χώρα όπως η Ελλάδα, που η ναυτοσύνη αποτελούσε και αποτελεί στοιχείο εθνικής ταυτότητας, είναι το λιγότερο απογοητευτικό το γεγονός ότι εγκαταλείψαμε τα καρνάγια και καταστρέψαμε σε σημείο εξαφανίσεως χιλιάδες ξύλινα σκάφη. Στη δεκαετία του ’90, όταν η καταστροφή των ξύλινων σκαριών ήταν ακόμα και επιδοτούμενη από την Ε.Ε., χάσαμε ένα τεράστιο κομμάτι της ξυλοναυπηγικής κληρονομιάς μας.
Ετσι από περίπου 300 καρνάγια, που λειτουργούσαν στην Ελλάδα μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες, σήμερα έχουν απομείνει μερικές δεκάδες, ενώ από 17.000 ξύλινα σκάφη έχουν απομείνει μόλις 3.500. Μαζί με την ιστορική τέχνη, χάνεται ένας ολόκληρος κόσμος γνώσης, εμπειρίας και παραγωγικής δραστηριότητας που θα μπορούσε να στηρίξει την τοπική απασχόληση, τον τουρισμό και την εθνική οικονομία, και να αποτελέσει ένα «πράσινο» μέσο μεταφορών.
Η ανάπτυξη των καρνάγιων και η σύνδεσή τους με το παρόν και το μέλλον μπορεί να υπάρξει έστω και τώρα μέσα από τη συνεργασία του υπουργείου Ναυτιλίας, του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας και των τοπικών κοινωνιών. Η δημιουργία Μητρώου Ηλεκτρονικής Ταυτότητας για όλα τα καρνάγια θα βοηθήσει στην καταγραφή και στη θεσμική τους κατοχύρωση. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να υπάρξει διασφάλιση ότι θα περάσει η γνώση από γενιά σε γενιά. Κομβικό σημείο για τη μεταλαμπάδευση αυτής της γνώσης, καθώς η ξυλοναυπηγική είναι μία τέχνη προφορικά μεταδιδόμενη, θα είναι η έναρξη λειτουργίας της πειραματικής σχολής ξυλοναυπηγικής στη Σάμο από την ερχόμενη χρονιά.
