Όπως ανέφερε, η Μυρτώ ήταν ένα ήσυχο και καλοσυνάτο κορίτσι, αφοσιωμένο στις σπουδές της ως βοηθός μικροβιολόγου σε ΙΕΚ της περιοχής. Επέλεξε να παραμείνει στην Κεφαλονιά αντί να φύγει για την Αθήνα, έπειτα από οικογενειακές συζητήσεις, ενώ είχε περιορισμένο κοινωνικό κύκλο και περνούσε τον χρόνο της κυρίως με την οικογένειά της.

Τον τελευταίο μήνα είχε ξεκινήσει μια διακριτική σχέση με έναν νεαρό, χωρίς όμως ο πατέρας της να το γνωρίζει, καθώς ήταν ιδιαίτερα αυστηρός. Το μοιραίο βράδυ, η μητέρα της ήξερε πως θα έβγαινε για μια απλή βόλτα μαζί του, χωρίς να υποψιάζεται ότι κάτι θα μπορούσε να εξελιχθεί διαφορετικά.

“Τον τελευταίο μήνα πέτυχα δύο φορές την Μυρτώ στο σπίτι, που μιλούσε με βιντεοκλήση με τον…….. Μπήκα στο δωμάτιο της να δω με ποιον μιλάει. Φορούσε κουκούλα. Μου έκαναν εντύπωση τα χείλη του και τα μάτια του που ήταν βαμμένα και μου εξήγησε η Μυρτώ ότι είναι αγόρι και ντύνεται γυναίκα. Δεν έδωσα σημασία. Είχα απεριόριστη εμπιστοσύνη στην Μυρτώ. Δεν είχαμε μυστικά μεταξύ μας”.

Η τελευταία τους επικοινωνία έγινε τα ξημερώματα, όταν η μητέρα της έστειλε μήνυμα για να της εκφράσει την αγάπη της. Η Μυρτώ απάντησε πως βρισκόταν έξω και ότι είχε κλείσει δωμάτιο με άλλο πρόσωπο, κάτι που δεν ανησύχησε ιδιαίτερα τη μητέρα της εκείνη τη στιγμή. Λίγα λεπτά αργότερα αντάλλαξαν τις τελευταίες τους κουβέντες, χωρίς καμία ένδειξη κινδύνου.

Η μητέρα της εξέφρασε υποψίες για τις συνθήκες της βραδιάς, εκτιμώντας πως η κόρη της ενδέχεται να βρέθηκε σε ευάλωτη θέση ή να παρασύρθηκε, χωρίς να έχει πλήρη αντίληψη της κατάστασης. Υποστήριξε επίσης ότι το παιδί της δεν είχε καμία σχέση με ουσίες ή επικίνδυνες συμπεριφορές.

Το πρωί της επόμενης ημέρας, κλήθηκε στο νοσοκομείο, όπου και πληροφορήθηκε την τραγική είδηση. Περιέγραψε τη στιγμή ως αδιανόητη, θυμούμενη τα παγωμένα βλέμματα των γιατρών και την απόγνωσή της, φτάνοντας στο σημείο να ζητήσει να δώσει η ίδια την καρδιά της για να σωθεί το παιδί της.

«Το πρωί της 14-04-2026 είχα φύγει λίγο νωρίτερα από την εργασία μου και βρισκόμουν στο σπίτι. Εκείνη την ώρα μου τηλεφώνησε η κυρία Ν.Δ., η οποία είναι νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο Αργοστολίου και ήταν τότε η υπεύθυνη βάρδιας. Μου είπε με αυστηρό ύφος ότι δεν μπορεί να μου πει από το τηλέφωνο το λόγο του τηλεφωνήματος και να πάω από το νοσοκομείο να μου πει από κοντά. Εγώ σκέφτηκα μήπως είχε συμβεί κάτι στο περιστατικό που φρόντιζα τη νύχτα και τη ρώτησα αν είχε συμβεί κάτι στην κυρία Σ. κι εκείνη μου επανέλαβε ότι δεν μπορεί να μου πει από το τηλέφωνο, μάλιστα με ξανακάλεσε μετά από τρία λεπτά και μου είπε να πάω γρήγορα στο νοσοκομείο. Εγώ ντύθηκα όπως όπως και πήγα γρήγορα στο νοσοκομείο. Όταν με ενημέρωσαν ότι δεν είχε συμβεί κάτι με την κυρία Σ., αμέσως πήγε το μυαλό μου στο παιδί μου, γιατί ο σύζυγός μου ήταν στο σπίτι. Είδα παγωμένα βλέμματα και σαν να με λυπόντουσαν και κατάλαβα ότι κάτι είχε συμβεί στο παιδί μου, αλλά δεν φαντάστηκα ότι είχε φύγει από τη ζωή. Πριν μου πουν οτιδήποτε, μου έδωσαν ηρεμιστικά χάπια και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι είπα στον γιατρό τον κύριο Δ. και την κυρία Λ. να κάνουν κάτι για να σώσουν το παιδί μου, να πάρουν τη δική μου καρδιά να την δώσουν σε εκείνη. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι έτρεξα αμέσως στο παιδί μου, θυμάμαι τα παγωμένα βλέμματα των γιατρών και ότι μου είπαν δυστυχώς, αλλά εγώ δεν ήθελα να πιστέψω ότι το παιδί μου είχε φύγει από τη ζωή».