Λίγα χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο της Αθήνας, στο Πόρτο Ράφτη, ο Θεόδωρος Παπασάικας και η σύζυγός του Παρασκευή Αντωνάτου θα μπορούσαν να αποτελούν τον φάρο για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος που απειλεί την Ελλάδα με σημαντική συρρίκνωση. Μαζί έχουν αποκτήσει 14 παιδιά, που είναι σήμερα ηλικίας από 2,5 ετών το μικρότερο έως 25 το μεγαλύτερο.
«Ημουν 31»
«Παντρευτήκαμε όταν εγώ ήμουν 31 ετών και η σύζυγός μου ήταν 23. Στην αρχή, κάθε χρόνο κάναμε και ένα παιδί, αλλά μετά το 11ο η γυναίκα μου, επειδή είχε κουραστεί, μου ζήτησε να κάνουμε μια παύση», λέει ο εργαζόμενος στην Τράπεζα της Ελλάδος Θεόδωρος Παπασάικας στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής. Καθώς ξετυλίγει την απίστευτη ιστορία του, κάθε φράση του είναι και μία έκπληξη. Ξάφνιασε, εξάλλου, ακόμα και τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη κατά τη συζήτηση που είχαν σε κοινό πάνελ, στο πρόσφατο forum του «Ε.Τ.» για το δημογραφικό στο Ζάππειο.
«Η μόνη παροχή που έχουμε από το κράτος είναι μισό εισιτήριο στο λεωφορείο», είπε χωρίς καμία διάθεση να παραπονεθεί. «Με λεωφορείο μετακινείστε;», ρώτησε έκπληκτος ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Παπασάικας απάντησε ότι έχουν ένα εννιαθέσιο και ένα επταθέσιο αυτοκίνητο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Από τότε που άρχισε να μεγαλώνει η οικογένειά τους, άλλωστε, έβρισκαν πάντα μόνοι τους τις λύσεις. Εφεραν 14 παιδιά στον κόσμο απολύτως συνειδητά και έχοντας υπολογίσει κάθε έξοδο και κάθε δυσκολία, χωρίς να δέχονται καμία βοήθεια. Δεν έλαβαν ποτέ ούτε επιδόματα -καθώς δεν πληρούσαν τα εισοδηματικά κριτήρια-, αλλά και μία φορά που προβεβλημένος εκκλησιαστικός παράγοντας προσφέρθηκε να τους βοηθήσει οικονομικά, αρνήθηκαν ευγενικά. Δεν είχαν ούτε καν δικαίωμα μετεγγραφής, όταν το ένα παιδί τους πέρασε στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας.
Αυτοθυσία
«Η οικογένειά μας μεγάλωσε τόσο χάρη στη διάθεση αυτοθυσίας που έχει η σύζυγός μου», λέει ο Θεόδωρος Παπασάικας με υπερηφάνεια για τη γυναίκα που έχει δίπλα του, η οποία εργάζεται ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά, στο Πόρτο Ράφτη, αλλά τα 8 χρόνια που τους χώριζαν δεν τους έφεραν σε κοινές σχολικές παρέες. Γνωρίστηκαν αργότερα και αποφάσισαν να ζήσουν μαζί, χωρίς να έχουν συγκεκριμένα πλάνα για τα παιδιά που θα αποκτούσαν.
«Η γυναίκα μου έλεγε ότι θα κάνουμε όσα παιδιά μάς δώσει ο Θεός και, αν δεν μας δώσει, θα προσφέρουμε την αγάπη μας σε ορφανά. Είναι πολύ ενσυνείδητος άνθρωπος, προσφέρει στο σπίτι και στη δουλειά της με θυσιαστικό πνεύμα, είναι ο λεγόμενος άνθρωπος-“κερ” που λιώνει στη διακονία των άλλων. Το “μπράβο” αξίζει μόνο σε εκείνη, που θυσιάζεται αθόρυβα και αδιαμαρτύρητα για όλους, κάνοντας ακόμα και μαθήματα σε παιδιά που δεν έχουν χρήματα», λέει ο υπερπολύτεκνος πατέρας.
Η πρώτη φορά που ζήτησε κάτι επισήμως από την Πολιτεία, άλλωστε, αφορούσε τη σύζυγό του, θέτοντας στη συζήτηση με τον πρωθυπουργό τον χρόνο συνταξιοδότησής της. «Η γυναίκα μου, παρότι είναι μητέρα 14 παιδιών, θα πάρει σύνταξη στα 67 της χρόνια και αυτό, όπως αντιλαμβάνεστε, θα είναι εξοντωτικό για εκείνη», είπε στον κ. Μητσοτάκη, ο οποίος του απάντησε: «Θα εξετάσω το θέμα αυτό και θα επανέλθω».
Νοοτροπία
Αυτό που αποκόμισε από το forum του «Ε.Τ.» για το δημογραφικό είναι -όπως σημειώνει- πως ήταν όλοι διαβασμένοι. «Γνωρίζουν όλοι πολύ καλά το θέμα και το γεγονός ότι η υπογεννητικότητα δεν έχει μόνο οικονομικές προεκτάσεις. Είναι θέμα νοοτροπίας. Η βασική ιδέα για την αντιμετώπιση του δημογραφικού είναι η αλλαγή νοοτροπίας και η στάση ζωής που έχουν σήμερα οι νέοι άνθρωποι», επισημαίνει.
ΕΝΑΣ ΓΑΜΟΣ, ΜΙΑ ΒΑΦΤΙΣΗ
«Δεν τα πιέζουμε, δεν έχουμε υψηλές προσδοκίες, θέλουμε ευτυχισμένα παιδιά»
Σήμερα στο σπίτι της οικογένειας Παπασάικα ζουν με το ζευγάρι τα εννέα παιδιά τους, καθώς τα υπόλοιπα πέντε ακολουθούν τον δικό τους δρόμο. Τον Σεπτέμβριο, η μία κόρη τους, 23 ετών, παντρεύτηκε και όλη η οικογένεια έδωσε γιορτινό «παρών» στον γάμο. Οπως, άλλωστε, και λίγες εβδομάδες νωρίτερα, στη βάφτιση του μικρότερου γιου της οικογένειας Παπασάικα. Τα μεγάλα παιδιά, όπως σημειώνει ο πατέρας, δεν βοηθούσαν απαραίτητα στην ανατροφή των μικρών, αφού το κάθε παιδί είχε το δικό του πρόγραμμα και οι γονείς επέλεξαν να μην τους στερήσουν τίποτα από την παιδικότητά τους.
Στο σπίτι έχουν δημιουργηθεί μικρές ομάδες, με τα παιδιά να χωρίζονται ανάλογα με το πόσο κοντά είναι ηλικιακά και να παίζουν ανέμελα. Τα τρία από αυτά είναι σήμερα δυόμισι, τεσσάρων και έξι ετών, έχοντας μικρή απόσταση από τα 11 μεγαλύτερα. Η μία κόρη σπούδασε Μαιευτική, ένα παιδί ακολούθησε τα βήματα της μητέρας του σπουδάζοντας Μαθηματικά, ένας γιος δουλεύει σε εταιρία, ένας είναι ηλεκτρολόγος και ένας κουρέας. «Δεν τα πιέζουμε να διαβάσουν και δεν έχουμε υψηλές προσδοκίες, επιλέγουν μόνα τους, γιατί θέλουμε ευτυχισμένα παιδιά», λέει ο κ. Παπασάικας σε ένα σπάνιο μάθημα για την αξία της οικογένειας, που κλονίζεται στην εποχή μας όλο και περισσότερο.
Ροή Ειδήσεων 
