Ο πατέρας που έχασε τρία παιδιά (τις δίδυμες κόρες του και την ανιψιά του) περιέγραψε καρέ-καρέ τις στιγμές από το πρώτο σοκ μέχρι τη σκληρή πραγματικότητα που ακολούθησε.

Το πρώτο σοκ στο σπίτι

«Το πρώτο πράγμα είναι όταν πήγα σπίτι και έκατσα στον καναπέ, ανοίγοντας το κινητό. Ήταν ήδη 12 παρά 20. Είχαν αρχίσει και ερχόντουσαν τα πρώτα νέα πως υπάρχει εκτροχιασμός. Αυτή ήταν η πρώτη ενημέρωση. Εκεί πάγωσα, αυτό θυμάμαι. Δεν έκανα το αυτονόητο: Να πάρω τηλέφωνο τα παιδιά. Κάπως πάγωσα, περίμενα τις εξελίξεις γιατί λέγανε πως δεν είχε νεκρούς και τραυματίες. Το πιο πιθανό είναι να ήταν σαν άμυνα».

Όταν οι πληροφορίες έκαναν λόγο για σύγκρουση, η αγωνία μετατράπηκε σε τρόμο. «Εκεί παγώσαμε ακόμα περισσότερο. Ήταν αδιανόητο. Μετά θυμάμαι να λέω στη σύζυγο πως κάτι έχει γίνει και δεν μπορώ να βρω τα παιδιά».

Η άφιξη στα Τέμπη και το προαίσθημα

Φτάνοντας κοντά στο σημείο της τραγωδίας, η εικόνα ήταν χαοτική. «Πήραμε το αυτοκίνητο και ήρθαμε εδώ πιο πάνω, στο ΑΤ Τεμπών. Κόλαση, πόλεμος, ασθενοφόρα. Ήδη μέσα μου πίστευα ότι χαθήκανε τα παιδιά. Το ένιωθα, ότι χαθήκανε τα παιδιά μου, τρία παιδιά. Αν ήταν ένα θα μπορούσα να πω ότι χτύπησε, είναι σε μια ΜΕΘ… αλλά τρία παιδιά; Η ελπίδα για μένα σταμάτησε όταν το ένιωσα. Ειλικρινά, το ένιωσα από το σπίτι. Η σύζυγός μου δεν το ένιωσε. Εγώ προσπαθούσα να την προετοιμάσω».

Η αγωνία στα νοσοκομεία

Η αναζήτηση συνεχίστηκε στη Λάρισα, με κάθε πληροφορία να δίνει και να κόβει ελπίδες. «Μας έδειξαν τις λίστες όσων έφυγαν με λεωφορεία, είδαμε πως δεν ήταν τα παιδιά μας. Πήγαμε στο νοσοκομείο. Εκεί που καθόμασταν στο αμφιθέατρο, κατέβηκε ένας γιατρός και είπε πως υπάρχει στη ΜΕΘ ένα κορίτσι 1,75, ξανθό με γαλάζια μάτια. Φαντάστηκα ότι μπορεί να ήταν το παιδί μου. Πεταχτήκαμε 3-4 οικογένειες. Ένας κύριος είδε μια φωτογραφία και αγκάλιασε τη σύζυγό του… Κατάλαβα πως δεν ήταν το δικό μου παιδί».

Το μπάζωμα και το πιο σκληρό ερώτημα

Επιστρέφοντας αργότερα στο σημείο της σύγκρουσης, ήρθε αντιμέτωπος με μια εικόνα που, όπως λέει, τον άφησε άφωνο, ενώ επισημαίνει πως αρχικά δεν υπήρχε σαφής ενημέρωση ούτε για το μπάζωμα του χώρου.

Ωστόσο, το πιο βασανιστικό ερώτημα ήταν άλλο: «Εμένα τότε το μόνο που με έτρωγε ήταν αν τα παιδιά μου κατά τη σύγκρουση ή μετά ήταν ζωντανά. Κι αν αυτά τα παιδιά φώναξαν μπαμπά ή μαμά. Ξέρεις τι είναι να είσαι γονιός και να παρακαλάς να μην κατάλαβε κάτι; Να έφυγε όπως ήταν… αυτό ήταν το δύσκολο κομμάτι».

«Δεν έφταιξε η κακιά στιγμή»

Αναφερόμενος στις ευθύνες, ο Νίκος Πλακιάς είναι κατηγορηματικός: «Πρέπει να πληρώσει από τον σταθμάρχη, από τους υπεύθυνους, μέχρι και τον υπουργό. Έχουν μεγάλη ευθύνη. Πώς να μην έχουν όταν δύο τρένα είναι 15 λεπτά στην ίδια γραμμή; Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν έφταιξε η κακιά στιγμή και το ανθρώπινο λάθος. Ποιος τον τοποθέτησε τον σταθμάρχη;».

Για τη δικαστική πορεία της υπόθεσης σημειώνει: «Έχουμε 64 κατηγορούμενους. Δυστυχώς τα πολιτικά πρόσωπα δεν θα τα δούμε στη δίκη. Καταθέσαμε τα υπομνήματα αλλά τα πολιτικά πρόσωπα στην Ελλάδα κρίνονται από τη Βουλή».

«Δεν υπάρχει δικαίωση»

Κλείνοντας, ξεκαθαρίζει πως για εκείνον η λέξη «δικαίωση» δεν έχει το ίδιο νόημα: «Δεν υπάρχει δικαίωση για μένα. Δικαίωση είναι να πάω σπίτι να ανοίξω την πόρτα και να δω τα παιδιά μου. Στο δικαστήριο πάω γιατί ήδη πέρασαν 3 χρόνια και δεν είναι κανένας υπεύθυνος φυλακή. Και αυτό με θυμώνει».

Και αφήνει ένα ερώτημα που παραμένει ανοιχτό: «Έπρεπε να χαθούν 57 αγνές ψυχές για να ξυπνήσει το ελληνικό κράτος και να παραδώσει έναν σιδηρόδρομο στους Έλληνες πολίτες; Αδιανόητο».