Ο ηλικιωμένος περιγράφει βήμα–βήμα τις κινήσεις του, ισχυριζόμενος ότι είχε προετοιμάσει το σχέδιό του εδώ και μήνες και ότι είχε επισκεφθεί επανειλημμένα τα σημεία χωρίς επαρκή φύλαξη.

Όπως λέει, αυτό τον έκανε να πιστέψει ότι μπορούσε να μπει εύκολα στον χώρο και να πραγματοποιήσει την ενέργειά του.

«Πήγα στο Εφετείο και έκανα το ίδιο. Και εκεί δεν ήθελα να σκοτώσω κανένα και πυροβόλησα στα πόδια. Αν ήθελα να τους σκοτώσω, θα μπορούσα να το κάνω εύκολα, έριξα κάτω από τα γόνατα. Μπήκα και στο Εφετείο από εκεί που μπαίνουν οι πολλοί. Την προηγούμενη εβδομάδα είχα πάει δύο – τρεις φορές και είδα ότι δεν υπήρχαν φύλακες» είπε ο 89χρονος στους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν.

Στην απολογία του αποκαλύπτει ότι το σχέδιο δεν ήταν αυθόρμητο, αλλά προετοιμασμένο εδώ και καιρό. Όπως ισχυρίζεται, από πριν τα Χριστούγεννα είχε αποφασίσει να πάει σε ΕΦΚΑ, Εφετείο και ακόμη και στο Στρασβούργο, περιγράφοντας μια σειρά ενεργειών που, όπως λέει, είχε σκεφτεί εκ των προτέρων.

Ο ηλικιωμένος ανέφερε ότι «το 2005 ήρθα μόνιμα από το Σικάγο να μείνω στην Ελλάδα. Έχει έχω μία κόρη και μία εγγονή. Τον χειμώνα μένω στην Αθήνα και το υπόλοιπο διάστημα μένω στο χωριό Χανδρεινού, Μεσσηνίας.

Ο ηλικιωμένος περιγράφει αναλυτικά τη μετακίνησή του, την είσοδο στα κτίρια και τις ενέργειές του, υποστηρίζοντας ότι δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει αλλά να «προκαλέσει θόρυβο». Αναφέρεται επίσης σε προηγούμενες επισκέψεις του, σε επιστολές που είχε παραδώσει και στη διαδικασία που ακολούθησε πριν και μετά τα περιστατικά.

Είχα σχεδιάσει πριν από τα Χριστούγεννα να πάω στο ΙΚΑ, στο Εφετείο και στο Στρασβούργο και να πυροβολήσω χωρίς όμως να θέλω να σκοτώσω κάποιον. Ήθελα να το κάνω χειμώνα γιατί μπορώ να φοράω τη καμπαρντίνα να κρύβω την καραμπίνα, επειδή όμως συνεχώς είχα δουλειές και πέρναγε ο καιρός και το ανέβαλα και σε λίγες ημέρες θα έμπαινε ο Μάιος και θα άρχιζε να κάνει ζέστη και δεν θα μπορούσα να φοράω καμπαρντίνα, αποφάσισα να πάω σήμερα (σ.σ. 28/4/26).

Από χθες (σ.σ. 27/4/26), τηλεφώνησα στον ταξιτζή που τον είχα να ξανά χρησιμοποιήσει και άλλες ημέρες για να κανονίσω να βρεθούμε σήμερα το πρωί 08.30 – 09.00.

Ήρθε στο σπίτι μου, με πήρε, μαζί μου είχα και μία βαλίτσα με ρούχα και με πήγε στο ΙΚΑ. Πέρασα την είσοδο χωρίς κάποιο έλεγχο, ο φύλακας ήταν εκεί αλλά δεν με έλεγξε, μίλαγε με άλλα άτομα. Είχα πάει και δύο φορές την προηγούμενη εβδομάδα αλλά δεν θυμάμαι ποιες ημέρες και είδα ότι ζητάει ταυτότητα. Τους είχα πάει ένα φάκελο με αποκόμματα εφημερίδων και την επόμενη ημέρα πήγα με άλλο φάκελο την επιστολή μου. Θύμωσε η διευθύντρια γιατί τους έβριζα και ότι ήμουν διατεθειμένος να τους ντουφεκίσω και δεν μου μιλούσαν. Έφυγα και αποφάσισα να πάω σήμερα (28/4/26), όπως σας είπα.

Ανέβηκα στον 4ο όροφο και πυροβόλησα δύο φορές τους υπαλλήλους, όχι για να τους σκοτώσω αλλά να κάνω ντόρο. Βγαίνοντας, από το ΙΚΑ έψαξα το ταξί που με πήγε, αλλά δεν το βρήκα και πήρα άλλο ταξί για το Εφετείο. Πήγα στο Εφετείο και έκανα το ίδιο. Και εκεί δεν ήθελα να σκοτώσω κανένα και πυροβόλησα στα πόδια. Αν ήθελα να τους σκοτώσω, θα μπορούσα να το κάνω εύκολα, έριξα κάτω από τα γόνατα. Μπήκα και στο Εφετείο από εκεί που μπαίνουν οι πολλοί. Την προηγούμενη εβδομάδα είχα πάει δύο – τρεις φορές και είδα ότι δεν υπήρχαν φύλακες».

«Διάλεξα το ευκολότερο γραφείο, που ήταν ευθεία μπροστά. Μπήκα, τους πυροβόλησα τρεις φορές, άφησα το όπλο στον πάγκο από έξω γιατί δεν το χρειαζόμουν πια και έφυγα. Πριν μπω πέταξα περίπου 5-10 φυσίγγια, δεν θυμάμαι ακριβώς πίσω από κάτι τσίγκους, στην είσοδο του Εφετείου, που έχει κάτι φυτά. Μετά όταν έφευγα ξέχασα να ρίξω τα γράμματα μέσα και γύρισα και τα πέταξα στο γρασίδι Όταν βγήκα από το Εφετείο πήρα ταξί που περνούσε και του είπα να με πάει στα ΚΤΕΛ Καλαμάτας στον Κηφισό. Είπα στον οδηγό ότι ήθελα να πάω στην Καλαμάτα, αλλά εγώ ήθελα να πάω στην Πάτρα. Στο δρόμο, κουβέντα στην κουβέντα, ρώτησα τον ταξιτζή πόσα θα ήθελε να με πάει στην Πάτρα, μου είπε 250, του έδωσα 300 και με πήγε. Με άφησε στο καινούργιο λιμάνι και έβγαλα εισιτήριο για σήμερα το βράδυ να πάω στην Ανκόνα.

Προσπάθησα να κάνω ανάληψη από το ΑΤΜ, όμως δεν τα κατάφερα. Χτύπησα την πόρτα και η υπάλληλος μου είπε ότι δεν γινόταν από το μηχάνημα και έπρεπε να πάω αύριο. Πήγα σε ένα πρακτορείο και άλλαξα το εισιτήριο μου για αύριο. Ήθελα να πάω στο Στρασβούργο, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για να ντουφεκίσω και τους υπαλλήλους εκεί, γιατί μου έστειλαν ένα γράμμα και με κορόιδευαν και αυτοί. Πήγα σε ξενοδοχείο για να ξεκουραστώ, αλλά δεν είχε δωμάτιο και μου είπαν να ξαπλώσω στον καναπέ για να ξεκουραστώ και ξάπλωσα για καμία ώρα. Σκέφτηκα ότι εάν αύριο δεν μου έδινε χρήματα η τράπεζα, έχω λογαριασμό σε δολάρια αλλά δεν είχα τον αριθμό του λογαριασμού, θα έχανα το καράβι, είχα ρίξει τις ντουφεκιές μου και είτε θα πήγαινα φυλακή στη Γαλλία ή στην Ελλάδα, αποφάσισα να πάω στα ΚΤΕΛ και να πάω στο χωριό μου. Μόλις βγήκα από το ξενοδοχείο με έπιασαν οι αστυνομικοί. Πάνω μου είχα το περίστροφο και 10 σφαίρες.

Την αγόρασα πριν 4 χρόνια περίπου 1.500 ευρώ, από κάτι γύφτους στο χωριό μου και εγώ την έκοψα, ξέρω γιατί ήμουν μηχανικός, δούλεψα σε εργοστάσιο και στην Αμερική άνοιξα δικό μου μηχανουργείο. Το αγόρασα δεν θυμάμαι πριν πόσα χρόνια. Πάλι από κάτι γύφτους στο χωριό. Έφεραν δύο τρία να διαλέξω και αγόρασα αυτό που βρήκατε πάνω μου αυτό όμως δεν το πείραξα, το αγόρασα όπως το βρήκατε.

Σχέδια διαφυγής και επόμενες κινήσεις

Θα πήγαινα στην Ιταλία, με πλοίο, μετά με το τρένο στο Στρασβούργο και θα έμπαινα με το περίστροφο μέσα. Είχα πάει άλλες δύο φορές να αφήσω επιστολές και είχα δει ότι έχει φύλακα. Και επειδή δεν θα μπορούσα να μπω είχα σκεφτεί να απειλήσω τον φύλακα και να μπω να πυροβολήσω μέσα για να κάνω ντόρο. Έπειτα ήμουν προετοιμασμένος να πάω φυλακή αλλά σας είπα σκέφτηκα τι να κάνω φυλακή στη Γαλλία τι στην Ελλάδα. Τους πυροβολισμούς τους είχα ρίξει πια. Οπότε σκοπός μου αφού δεν θα έφευγα θα ήταν να πάω στο χωριό μου στο καφενείο κάτω από τον Πλάτανο και εκεί θα έλεγα στον σερβιτόρο να πάρει την Αστυνομία στην Πύλο και να έρθουν να με βρουν. Επίσης είχα και δεύτερο πλάνο να φύγω μετά τους πυροβολισμούς, θα πήγαινα παράνομα στην Αλβανία, με έναν Αλβανό με ταξί και από εκεί στην Αμερική, αλλά ήμουν πια πολύ ηλικιωμένος για να το κάνω αυτό».