Η κυρία Όλγα, 80 ετών, καθισμένη σε μια καρέκλα, κρατούσε σφιχτά ένα κόκκινο γαρύφαλλο. Δεν ήταν εκεί απλώς για να διαμαρτυρηθεί, αλλά για να «συμπληρώσει», όπως λέει, τα κενά που άφησε η ιστορία. «Είμαι ογδόντα ετών, προέρχομαι από την εργατική τάξη, έρχομαι κάθε χρόνο»

«Είμαι ογδόντα ετών, έρχομαι κάθε χρόνο. Προέρχομαι από την εργατική τάξη. Πού αλλού θα είμαι Πρωτομαγιά; Εργάστηκα πολλά χρόνια. Σαράντα χρόνια εργάστηκα», λέει στο Orange Press Agency, τονίζοντας, ωστόσο, ότι η ανταμοιβή αυτών των δεκαετιών δεν ήρθε ποτέ όπως την περίμενε.

«Αυτά όλα δεν αναγνωρίστηκαν στη σύνταξη διότι είχανε κουσούρια. Το ένα ήταν η ημιαπασχόληση, το άλλο ήταν διακεκομμένο ωράριο, το άλλο ήταν κανονικό ωράριο αλλά δεν κολλούσανε τα ένσημα. Και έτσι η σύνταξη που παίρνω δεν είναι ανάλογη των ετών που εργάστηκα. Αλλά αυτά έχει ο καπιταλισμός», συμπληρώνει.

«Είμαι εδώ επειδή δεν μπορούν να είναι εκείνοι, οι 200»

Για την κυρία Όλγα, η παρουσία της στο δρόμο είναι μια πράξη καθήκοντος απέναντι σε εκείνους που δεν πρόλαβαν να γεράσουν. «Είμαι εδώ επειδή δεν μπορούν να είναι εκείνοι εδώ. Οι διακόσιοι κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή το ’44. Γι’ αυτό είμαι εδώ. Τους αντικαθιστώ. Έχω πάρει τη σκυτάλη από αυτούς. Αυτό που με καταπλήσσει είναι η αξιοπρέπειά τους. Η αξιοπρέπεια. Με κεφαλαία γράμματα. Αυτοί οι άνθρωποι κέρδισαν ‘μια οργιά ουρανό’ όχι για πάρτη τους, αλλά για να τον δώσουν. Εγώ μόνο αυτό θα πω. Ότι μακάρι να είχα το σθένος και να τους μοιάσω» σημείωσε κλείνοντας η κυρία Όλγα.