Η φράση «Φέρ’ το μου», που ηχεί σχεδόν απεγνωσμένα σε όλο το κομμάτι, μοιάζει να αγγίζει όχι απλώς μια προσωπική ανάγκη, αλλά κάτι πιο ευρύ: το συλλογικό αίτημα μιας γενιάς που διεκδικεί, απαιτεί, σχεδόν εκλιπαρεί για κάτι που θα καταφέρει να τη γεμίσει.  Η επαναλαμβανόμενη επίκληση «φέρε μου» θυμίζει το κλάμα ενός βρέφους που αναζητά ένα μαστό για να κρατηθεί στη ζωή. Το τραγούδι φαίνεται να εκφράζει τη συναισθηματική καθήλωση των νέων και την ακόρεστη ανάγκη τους να «τραφούν»  από ερεθίσματα, επιθυμίες, ένταση, σχέση, πάθος και ότι άλλο προσφέρει την ψευδαίσθηση πληρότητας.

Στο επίπεδο του λόγου, η επαναφορά του αιτήματος «φέρε το» λειτουργεί σαν το πρωτογενές αίτημα του βρέφους προς τη μητέρα: δώσε μου ό,τι δεν μπορώ να δώσω στον εαυτό μου, μην μ’ αφήνεις στην αγωνία της έλλειψης. Οι νέοι σήμερα, μεγαλωμένοι σε ένα περιβάλλον υπερδιέγερσης και ταυτόχρονα αποσύνδεσης, κουβαλούν μια αδυναμία να επεξεργαστούν την έλλειψη. Συνεπώς, την εξωτερικεύουν: δώσε, φέρε, πρόσφερε, κάλυψε.

Στο άκουσμα του τραγουδιού, ο σημερινός νέος μοιάζει παγιδευμένος σε μια συνεχή κατάσταση εσωτερικής πείνας. Μιας πείνας που δεν ικανοποιείται με τίποτα μιας και το έλλειμα είναι συναισθηματικό.  Αυτή η ανικανοποίητη πείνα είναι η απαρχή της σύγχρονης απληστίας.  Σε έναν κόσμο όπου η συναισθηματική εγγύτητα συρρικνώνεται, όπου οι σχέσεις γίνονται επιφανειακές, όπου η συναισθηματική σταθερότητα δεν είναι κανόνας αλλά εξαίρεση, οι νέοι στρέφονται συχνά στα υλικά υποκατάστατα. Θέλουν «κάτι» να τους κρατήσει. Κάτι να τους πει ότι υπάρχουν, ότι μετράνε, ότι συνδέονται. Κι έτσι γεμίζουν το κενό με πράγματα και με διαρκή κατανάλωση. Όμως το τραγούδι δείχνει το παράδοξο: όσο περισσότερο φωνάζεις «φέρ’ το μου», τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από αυτό που χρειάζεσαι πραγματικά.

Η επανάληψη των στίχων δημιουργεί μια αίσθηση δύνης. Είναι σαν να βλέπουμε έναν νέο να περιστρέφεται γύρω από το δικό του έλλειμμα. Μια μάταιη προσπάθεια να καλύψει το συναισθηματικό του κενό. Η σύγχρονη γενιά δεν πεινά για υλικά αγαθά. Πεινά για έναν τρόπο να σταθεί στον κόσμο. Για ένα βλέμμα που να την αναγνωρίζει. Για έναν χώρο που θα μπορέσει να αναπνεύσει χωρίς να πρέπει κάθε στιγμή να αποδεικνύει την αξία της. Η νέα γενιά πεινά για σταθερότητα μέσα σε έναν κόσμο που δεν στέκεται πουθενά.

Η λύση βρίσκεται στη κατανόηση του ελλείματος. Οι νέοι χρειάζονται την ευκαιρία να καλλιεργήσουν την ικανότητα να παραμένουν σε επαφή με τα συναισθήματά τους, να τα αναγνωρίζουν και να τα μετατρέπουν μέσω της σκέψης σε λόγο και όχι  σε αντίδραση. Η ψυχική ανθεκτικότητα και η ικανότητα διαχείρισης των εσωτερικών εντάσεων είναι αυτές είναι οι δεξιότητες που μπορούν πραγματικά να οργανώσουν το «μέσα» και να μειώσουν την εξάρτηση από τα «έξω».

Το «Φέρ’ το μου» γίνεται, έτσι, κάτι περισσότερο από ένα τραγούδι. Γίνεται ένας καθρέφτης μιας γενιάς που ψάχνει τρόπο να σταθεί στον κόσμο. Και η απάντηση στο αίτημά της δεν είναι ένα ακόμη «αντικείμενο», αλλά η δημιουργία συναισθηματικών δεσμών που μπορούν να ικανοποιήσουν το έλλειμα.

Ας ευχηθούμε καλή επιτυχία στην εκπροσώπηση μας και ας στοχεύσουμε όλοι μαζί  στην εξάλειψη αυτής της σύγχρονης πείνας που απειλεί ότι πιο πολύτιμο έχει ο Άνθρωπος: Την Ψυχή