Τη συμπλήρωση ενός αιώνα από την εγκατάσταση των πρώτων Μικρασιατών προσφύγων από την Αφθόνη του Μαρμαρά στα Πυργαδίκια και τη σύσταση του οικισμού, τίμησε ο Δήμος Αριστοτέλη Χαλκιδικής.
Η εκδήλωση, με τίτλο «100 χρόνια Πυργαδίκια – Από την αλησμόνητη Αφθόνη στη γη του Αριστοτέλη», πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Εκπολιτιστικού και Μορφωτικού Συλλόγου Πυργαδικίων «Αφθόνη». Η βραδιά άγγιξε τις ψυχές των νεότερων, ζωντάνεψε τις μνήμες των γηραιότερων και προσέφερε στους επισκέπτες μια σπάνια ευκαιρία να γνωρίσουν σε βάθος την ιστορική διαδρομή του τόπου.
Στο πλαίσιο του προγράμματος, η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Μέριμνας και Πολιτισμού, Μαρία Ενεχηλίδου, η οποία είχε και την ευθύνη της παρουσίασης, υπογράμμισε ότι οι πρόσφυγες από την Αφθόνη κουβάλησαν μαζί τους την εικόνα της Παναγίας Καστρέλας, τις παραδόσεις, την αξιοπρέπεια και τη γλώσσα τους, αλλά κυρίως τη δύναμη να ξαναχτίσουν τη ζωή τους. Έντονη συναισθηματική φόρτιση προκάλεσαν οι τοποθετήσεις του προέδρου της κοινότητας, Γιώργου Δεβελέκη, καθώς και η παρουσίαση της ιστορίας του 15χρονου τότε Νόστη από τον εγγονό του και συγγραφέα του βιβλίου «Αφθόνη: Ένα χωριό, μια ιστορία», εκπαιδευτικό Νίκο Βαλασάκη. Παράλληλα, ο διδάκτωρ φιλοσοφίας Ιωάννης Παπαχρήστου ανέλυσε τα ιστορικά στοιχεία του ξεριζωμού, ενώ το καλλιτεχνικό σκέλος εμπλουτίστηκε από αφηγηματική και μουσική αναδρομή με τη συμμετοχή των ηθοποιών Στέλιου Καλαϊτζή, Γρηγόρη Παπαδόπουλου και Αίγλης Κατσίκη.
Ο δήμαρχος Αριστοτέλη, Στέλιος Βαλιάνος, στον χαιρετισμό του στάθηκε στη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης, δηλώνοντας: «Δεν τιμούμε μόνο τα 100 χρόνια ενός χωριού, τιμούμε 100 χρόνια ανθρώπινης αντοχής. Εκατό χρόνια πίστης. Εκατό χρόνια δημιουργίας. Τιμούμε ανθρώπους που απέδειξαν ότι η πατρίδα δεν είναι μόνο ο τόπος όπου γεννιέσαι. Είναι και ο τόπος που έχεις το κουράγιο να δημιουργήσεις ξανά από την αρχή. Απόψε, στεκόμαστε με βαθιά ευγνωμοσύνη μπροστά στη γενιά εκείνη που δεν λύγισε. Μπροστά στις γυναίκες που κράτησαν όρθιες τις οικογένειές τους. Στους άνδρες που δούλεψαν με τα χέρια τους για να μετατρέψουν τον βράχο σε πατρίδα. Στους ηλικιωμένους που κράτησαν ζωντανές τις μνήμες. Και στα παιδιά που έγιναν η πρώτη γενιά μιας νέας ζωής. Έχουμε χρέος να μην αφήσουμε αυτή την ιστορία να ξεχαστεί. Να τη μεταδώσουμε στα παιδιά μας, όχι μόνο ως ανάμνηση ενός ξεριζωμού, αλλά ως μάθημα ζωής. Διότι τα Πυργαδίκια δεν είναι απλώς ένας όμορφος τόπος. Είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι η ελπίδα μπορεί να νικήσει την απώλεια. Ότι η μνήμη μπορεί να γεννήσει μέλλον. Ότι ένας λαός μπορεί να ξαναχτίσει την πατρίδα του, όταν κρατά μέσα του τις αξίες του».
