«Μεγάλωσα μέσα στα άλογα και τα αγάπησα από μικρός. Hμουν για χρόνια αθλητής ιππικής αντοχής, κατακτώντας την 4η θέση σε διεθνή αγώνα στην Τουρκία, το 2022. Από το 2020 είμαι πεταλωτής αλόγων», λέει με χαμόγελο. Η σχέση του με τα άλογα άρχισε από την οικογένειά του. Ο πατέρας του, κρεοπώλης στο χωριό, είχε δύο άλογα για αναψυχή και ο νεαρός γρήγορα βρέθηκε να περνά ώρες μαζί τους. Οταν ανακοίνωσε στους γονείς του ότι θέλει να γίνει πεταλωτής, εκείνοι δεν ξαφνιάστηκαν. «Δεν έπεσαν από τα σύννεφα, διότι είχαν αντιληφθεί τη σχέση μου με τα άλογα. Μπορώ να πω ότι χάρηκαν, διότι βεβαιώθηκαν ότι είμαι ήρεμος και χαρούμενος με το επάγγελμά μου», εξήγησε στον «Ε.Τ.».

Η εκπαίδευση δεν ήταν εύκολη. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει σχολή για πεταλωτές, οπότε ο Δημήτρης Πριάμης έμαθε δίπλα σε έμπειρους τεχνίτες και συνέχισε με σεμινάρια σε Ελλάδα, Ιταλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες. «Και φυσικά με πολύ διάβασμα. Συνεργάζομαι με ιππιάτρους και έχω προσφέρει τις υπηρεσίες μου από την Κέρκυρα έως τον Εβρο», ανέφερε. Σήμερα συνεργάζεται με ιδιώτες που διαθέτουν άλογα, με ιππικούς ομίλους, με αθλητές, με θεραπευτικά κέντρα για ΑμεΑ και με αγροτουριστικές μονάδες. Η τέχνη του πεταλώματος δεν είναι απλή υπόθεση. Απαιτεί γνώση ανατομίας, παρατήρηση της κίνησης του ζώου και εμπειρία για να προληφθούν τραυματισμοί.

«Η σχέση με τα άλογα είναι μοναδική. Μπορούν να σε ηρεμήσουν και να καταλάβουν τα συναισθήματά σου. Ο αναβάτης και το άλογο πρέπει να λειτουργούν σαν μονάδα, ενώ πρόκειται για δύο διαφορετικά άτομα και προσωπικότητες», τόνισε.

ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ…

Παρά το ότι σήμερα αποτελεί ένα επάγγελμα που τείνει να εκλείψει, ο πεταλωτής υπήρξε για δεκαετίες -και σε ορισμένες περιοχές για αιώνες- ένας από τους πιο κρίσιμους τεχνίτες της ελληνικής υπαίθρου. Το πετάλωμα των αλόγων, των μουλαριών και των γαϊδουριών δεν ήταν απλώς μια τεχνική εργασία, αλλά προϋπόθεση για την επιβίωση μεταφορών, καλλιεργητικών εργασιών και εμπορίου. Από τα ορεινά χωριά της Ηπείρου έως τα νησιά του Αιγαίου, ο πεταλωτής αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της αγροτικής και κοινωνικής ζωής.

Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ

Η διαδικασία απαιτούσε ιδιαίτερη δεξιοτεχνία: το καθάρισμα του οπλού, η κατασκευή ή προσαρμογή του πέταλου, το ζέσταμα στο καμίνι και το κάρφωμα ήταν μια τέχνη που περνούσε από γενιά σε γενιά. Μετά τη δεκαετία του ’60, η έλευση των τρακτέρ και των σύγχρονων μεταφορικών μέσων περιόρισε δραστικά τη χρήση ιπποειδών. Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες, το πετάλωμα επιβιώνει χάρη στην άνοδο της ιππασίας, των ιππικών συλλόγων και της επαναφοράς των αλόγων σε τουριστικές και αγροτικές δραστηριότητες.