Δεν ξέρω αν παρατηρήσατε μετά από τα δεκάδες ρεπορτάζ και τα σχετικά αφιερώματα για τον πρόσφατο χαμό της τόσο αγαπητής στον κόσμο Γωγώς Μαστροκώστα, ύστερα από τον πολυετή αγώνα της με τον καρκίνο, ακολούθησαν κάποιες οργισμένες πένες που ανέλαβαν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους.
Έξαλλες με διάφορα κλισέ που συνοδεύουν σαν ιερή παράδοση κάθε τετράστηλο τέτοιου είδους και ειδικά με τη φράση: «έχασε τη μάχη για τη ζωή», έπιασαν το πληκτρολόγιο και του έδωσαν και κατάλαβε. Τι για έλλειψη ενσυναίσθησης μίλησαν, τι για ξεπέτα του θανάτου, τι για αδιαφορία για όλους αυτούς που μάχονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή της μάχης αυτής της ασθένειας, νοσοκόμους , γιατρούς, ασθενείς, συγγενείς ασθενών και πάει λέγοντας. Αφορμή, μια φράση του συζύγου της εκλιπούσας που είπε ότι «η σύζυγός του δεν έχασε τη μάχη του καρκίνου, αντιθέτως κέρδισε τη μάχη της ζωής». Και είναι μια μεγάλη αλήθεια αυτό.
Όχι μόνο για την άτυχη γυναίκα του αλλά και για όσους ασθενείς με αυτή ή κάποια άλλη χρόνια ασθένεια μάχονται καθημερινά συνεχίζοντας να αγωνίζονται, να δουλεύουν, να διασκεδάζουν όταν μπορούν, να γελούν, να κλαίνε, να απογοητεύονται και πάλι να ελπίζουν και να αρχίζουν από την αρχή. Όπως όλοι μας ασθενείς και υγιείς προς το παρόν, το ίδιο κάνουμε ή τουλάχιστον οφείλουμε να κάνουμε μέχρι να χάσουμε αυτή τη μάχη νομοτελειακά. Η αλήθεια είναι ότι δεν καταφέρνουν όλοι να κερδίσουν καθημερινά τη μάχη με τη ζωή. Θέλει γενναιότητα, προσαρμοστικότητα και ικανότητα υπέρβασης.
Αλλά από το να γίνεται ένα κλισέ -που χρησιμοποιείται τα τελευταία χίλια χρόνια- αιτία για μάχες στα χαρακώματα των δημοσιολογούντων, εκτοξεύοντας δηλητηριώδη βέλη στους αναίσθητους, που δεν μετράνε τα λόγια τους έχει μεγάλη απόσταση.
Είναι γιατί δεν έχουν τι να γράψουν; Ίσως γιατί στον απόηγο τέτοιων τραγικών γεγονότων συνωστίζονται αρκετοί διαγκωνιζόμενοι στην περιοχή της αποκλειστικής ευαισθητοποίησης για το θέμα; Ή μήπως πρόκειται για αυτή την woke τάση που αναζητά παντού ευάλωτες ομάδες για να ξυφουλκήσει για τα δικαιώματά τους φτάνοντας εδώ στην απόλυτη αυτολογοκρισία που αγγίζει τα όρια της μουγγαμάρας;
Ακούω ήδη την αυστηρή φωνή να με ψέγει γιατί έγραψα λίγο πιο πάνω για την «άτυχη» γυναίκα του Τραϊανού Δέλλα. Έχει κιόλας σπεύσει στο λαπ τοπ για να αρχίσει τον εξάψαλμο: -Για πρόσεχε πως μιλάς! Με ποιο δικαίωμα την λες άτυχη;; Ήταν πολύ τυχερή που έζησε έναν μεγάλο έρωτα και τόση αγάπη του κόσμου μπλα, μπλα, μπλα…
Βαριέμαι. Και αγανακτώ. Πρώτον, γιατί αντιμετωπίζουν κάθε ευάλωτη υποομάδα σαν διάδικο χωρίς δικηγόρο, αναλαμβάνοντας την υπεράσπισή της.
Δεύτερον, γιατί προτιμώ να αντιμετωπίζω τέτοιες υποομάδες –στις οποίες μπορεί να ανήκει ο καθένας από εμάς- σαν κανονικούς ανθρώπους, αρκετά δυνατούς ώστε να μην θυματοποιούνται από κλισέ που ακούγονται και γράφονται στο δημόσιο διάλογο.
Και τρίτον, αντί οι οργισμένποι κονδυλοφόροι να ασχοληθούν με τα φριχτά κλισέ που στοχεύουν να κινητοποιήσουν ανακλαστικά θυμού ή γλιτσερής ευαισθητοποίησης του αναγνωστικού κοινού με φράσεις του τύπου, ξέσπασε ο τάδε, ραγίζει καρδιές ο δείνα, και συγκλονίζει ο γάμα, με αποτέλεσμα ανάλγητους και χοντρόπετσους αναγνώστες εθισμένους στην κακή ποιότητα όχι μόνο κειμένων αλλά και ανθρώπων, όλων αυτών που εκθέτουν ιδιωτικές ζωές καθημερινά στα πρωινάδικα και σε τέτοιου τύπου εκπομπές, χωρίς κανένα κριτήριο για τη δημοσιογραφία που θα έπρεπε να απαιτούμε, κάθονται και δίνουν σκιώδεις μάχες χωρίς μετριοπάθεια και σίγουρα χωρίς μέτρο.
Αλλά αυτή η μάχη έχει χαθεί από καιρό.
