Βρετανία: Ισόβια σε καθηγητή και 25 χρόνια κάθειρξη στον σύντροφό του για την κακοποίηση και δολοφονία του θετού βρέφους τους

Ο 37χρονος Τζέιμι Βάρλεϊ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη χωρίς δικαίωμα αποφυλάκισης, αφού το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για τη δολοφονία του μικρού Πρέστον Ντέιβι και για σειρά πράξεων κακοποίησης εις βάρος του. Ο σύντροφός του, Τζον ΜακΓκόουαν-Φάζακερλεϊ, 32 ετών, τιμωρήθηκε με ποινή κάθειρξης 25 ετών για σεξουαλική κακοποίηση, παραμέληση και κακομεταχείριση ανηλίκου που συνέβαλαν στον θάνατο του παιδιού.

Από ανάδοχη φροντίδα σε ένα εφιαλτικό περιβάλλον

Ο Πρέστον είχε απομακρυνθεί από τη βιολογική του μητέρα λίγες ημέρες μετά τη γέννησή του και αρχικά τοποθετήθηκε σε ανάδοχη οικογένεια. Όταν ήταν εννέα μηνών, μεταφέρθηκε στο σπίτι των δύο ανδρών μέσω της διαδικασίας υιοθεσίας.

Κατά τη διάρκεια της δίκης παρουσιάστηκαν στοιχεία που έδειξαν ότι το παιδί υπέστη επανειλημμένα σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική κακοποίηση. Σύμφωνα με τα ευρήματα των ειδικών, στο σώμα του βρέφους είχαν καταγραφεί δεκάδες τραύματα και κακώσεις, ενδεικτικά μιας παρατεταμένης περιόδου βίας.

Τον Ιούλιο του 2023, οι δύο άνδρες μετέφεραν το παιδί χωρίς τις αισθήσεις του στο νοσοκομείο. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών που διήρκεσαν σχεδόν μία ώρα, το βρέφος δεν κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή.

Ο Βάρλεϊ υποστήριξε αρχικά ότι το παιδί βρέθηκε μέσα στο νερό στο μπάνιο του σπιτιού. Ωστόσο, οι εξετάσεις απέκλεισαν το ενδεχόμενο πνιγμού και οι ιατροδικαστικές αναλύσεις κατέληξαν ότι ο θάνατος προήλθε από απόφραξη των αεραγωγών, η οποία συνδεόταν είτε με ασφυξία είτε με την εισαγωγή αντικειμένων στο στόμα του παιδιού.

Ερωτήματα για τις παραλείψεις των Αρχών

Η υπόθεση επανέφερε στο προσκήνιο σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τους ελέγχους που πραγματοποιήθηκαν πριν και μετά την τοποθέτηση του παιδιού στο συγκεκριμένο σπίτι.

Όπως ακούστηκε στο δικαστήριο, το βρέφος είχε μεταφερθεί επανειλημμένα σε νοσοκομεία με τραυματισμούς, μεταξύ των οποίων και κάταγμα στο χέρι. Παρά τα περιστατικά αυτά, οι εξηγήσεις που έδιναν οι θετοί γονείς έγιναν αποδεκτές και δεν κινήθηκαν εγκαίρως διαδικασίες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε περαιτέρω έρευνα ή προστασία του παιδιού.