Θάνατος: Η στιγμή που η ζωή τελειώνει – Γιατρός εξηγεί πώς «σβήνει» το σώμα μας πριν πεθάνουμε – Ο εγκέφαλος συνεχίζει να λειτουργεί

Μια γιατρός που εργάζεται σε νοσοκομείο τελικού σταδίου και έχει δει εκατοντάδες ανθρώπους να «φεύγουν» μπροστά της, αποκάλυψε τι ακριβώς συμβαίνει στο σώμα μας όταν πλησιάζει ο θάνατος.

Η δρ. Σάρα Χολμς, επικεφαλής ιατρός στη Marie Curie UK, εξηγεί ότι ο θάνατος δεν έρχεται ξαφνικά, αλλά είναι μια σειρά φυσικών αλλαγών που αρχίζουν ώρες ή και μέρες πριν την τελευταία αναπνοή.

«Το σώμα αρχίζει να κλείνει σιγά-σιγά»

«Καθώς το σώμα επιβραδύνει, ο άνθρωπος νιώθει εξαντλημένος, κοιμάται περισσότερο, και σταματά σταδιακά να τρώει και να πίνει καθώς το πεπτικό σύστημα “σβήνει”», εξηγεί η γιατρός.

Κατά τη λεγόμενη «μεταβατική φάση», οι ασθενείς δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν, ενώ η κόπωση και η αδυναμία γίνονται όλο και πιο έντονες.

Σε όσους πάσχουν από νευροεκφυλιστικές ασθένειες, όπως άνοια ή Πάρκινσον, αυτά τα σημάδια μπορεί να περάσουν απαρατήρητα γιατί μοιάζουν με τα συμπτώματα της ίδιας της νόσου.

 «Το μυαλό καθαρίζει λίγο πριν το τέλος»

Περίπου το ένα τρίτο των ανθρώπων βιώνουν ένα φαινόμενο γνωστό ως «rally» – μια ξαφνική αναλαμπή διαύγειας λίγο πριν πεθάνουν.
Μπορεί να διαρκέσει λίγα λεπτά, ώρες ή ακόμη και ημέρες, με τον ασθενή να φαίνεται πως ξαφνικά αναρρώνει ή «επιστρέφει στον παλιό του εαυτό».

«Δεν γνωρίζουμε ακριβώς γιατί συμβαίνει, αλλά το βλέπουμε πολύ συχνά», λέει η Χολμς.

 Ο εγκέφαλος «δουλεύει» ακόμη και μετά τον θάνατο!

Μελέτες δείχνουν ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος συνεχίζει να λειτουργεί για λίγα δευτερόλεπτα ή και λεπτά μετά την παύση της καρδιάς.
Μάλιστα, έχουν καταγραφεί ηλεκτρικές εκρήξεις δραστηριότητας ακόμη και μια ώρα μετά την έλλειψη οξυγόνου, κάτι που ανατρέπει όσα γνωρίζαμε για τη στιγμή του θανάτου.

Η τελευταία αναπνοή – «σαν να έχει ήδη φύγει»

Η γιατρός περιγράφει ότι το τελευταίο στάδιο συνοδεύεται από έντονη αλλαγή στην αναπνοή, γνωστή ως cheyne-stokes respiration:
«Ο ασθενής παίρνει γρήγορες, ρηχές ανάσες, μετά σταματά για μεγάλα διαστήματα, σαν να έχει ήδη φύγει». «Κάποια στιγμή, απλώς… σταματά. Η καρδιά και ο εγκέφαλος σβήνουν. Συνήθως είναι μια ήσυχη, ειρηνική διαδικασία, όπου ο άνθρωπος απλώς “γλιστράει” μακριά».

«Ο θάνατος δεν είναι για να τον φοβόμαστε»

Η δρ. Χολμς τονίζει ότι οι άνθρωποι που έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς ή συναισθηματικά βάρη δυσκολεύονται να “φύγουν”. Αντίθετα, όσοι έχουν συμφιλιωθεί με τη ζωή τους και έχουν πει όσα ήθελαν, φεύγουν ήρεμα.

«Η παρηγορητική φροντίδα δεν είναι για τον θάνατο – είναι για τη ζωή», λέει. «Το να πεθαίνεις είναι γρήγορο. Όπως και η γέννηση, είναι μια σύντομη, φυσική μετάβαση».

«Μιλήστε γι’ αυτό – και ο φόβος φεύγει»

Η γιατρός καταλήγει πως όσο περισσότερο μιλάμε για τον θάνατο, τόσο λιγότερο τον φοβόμαστε.
«Όταν οι οικογένειες αποδέχονται τι συμβαίνει, μπορούν να επικεντρωθούν στο να ζήσουν μέχρι την τελευταία στιγμή – να πουν όσα θέλουν, να κάνουν όσα έχουν σημασία»