Μέχρι τον Απρίλιο του 2026, η ιαπωνική νομοθεσία προέβλεπε ότι μόνο ένας από τους δύο γονείς μπορούσε να έχει τη νόμιμη επιμέλεια μετά το διαζύγιο όπως αναφέρει το CNN. Στην πράξη, αυτός που έμενε μαζί με το παιδί αποκτούσε σημαντικό πλεονέκτημα στις δικαστικές διαδικασίες, με αποτέλεσμα πολλοί γονείς να παίρνουν το παιδί και να απομακρύνονται από τη συζυγική κατοικία πριν ακόμη ξεκινήσει η διαδικασία του διαζυγίου.
«Γύρισα σπίτι και ο γιος μου είχε εξαφανιστεί»
Η Αναστασία Μίνκοβα, πολίτης ΗΠΑ και Ρωσίας, περιγράφει στο CNN τον εφιάλτη που βίωσε όταν επέστρεψε από ταξίδι στη Ρωσία τον περασμένο Σεπτέμβριο.
Όπως λέει, βρήκε το σπίτι άδειο. Ο σύζυγός της είχε φύγει παίρνοντας μαζί και τον δίχρονο γιο τους, τον οποίο το CNN αποκαλεί «Ρεν» για την προστασία της ταυτότητάς του.
Η ίδια κατάφερε να τον δει μόλις μία φορά τους τελευταίους μήνες, για περίπου 30 λεπτά, σε κέντρο φιλοξενίας παιδιών και υπό την επίβλεψη υπαλλήλων.
Este país quiere que los padres dejen de secuestrar a sus propios hijoshttps://t.co/X0VaB7BIg4
— CNN en Español (@CNNEE) July 12, 2026
«Ο γιος μου με αγκάλιασε σφιχτά και δεν ήθελε να με αφήσει. Ένιωσα ότι είχε ανακουφιστεί που με έβλεπε ξανά. Όταν τελείωσε η συνάντηση, η καρδιά μου ράγισε», δήλωσε.
Τι αλλάζει με τον νέο νόμο
Το ιαπωνικό υπουργείο Δικαιοσύνης υποστηρίζει ότι η νέα νομοθεσία επιτρέπει πλέον την κοινή γονική μέριμνα μετά το διαζύγιο και υποχρεώνει τους γονείς να συνεργάζονται προς όφελος του παιδιού.
Εάν ένας γονέας πάρει μονομερώς το παιδί, το γεγονός αυτό μπορεί πλέον να ληφθεί υπόψη στις μελλοντικές αποφάσεις για την επιμέλεια.
Ωστόσο, αρκετοί νομικοί επισημαίνουν ότι η κοινή επιμέλεια δεν εφαρμόζεται αυτόματα και ότι ο νόμος δεν διασφαλίζει πως το παιδί θα περνά ουσιαστικό χρόνο και με τους δύο γονείς.
Οι επικριτές μιλούν για «μισή μεταρρύθμιση»
Οργανώσεις που εκπροσωπούν γονείς υποστηρίζουν ότι, παρά τη μεταρρύθμιση, εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαρά κενά.
Σύμφωνα με τον Αμερικανό ακτιβιστή Τζέφρι Μόρχαους, ο οποίος δεν έχει δει τον γιο του από το 2010 όταν η πρώην σύζυγός του τον μετέφερε στην Ιαπωνία, το βασικό πρόβλημα παραμένει.
Όπως υποστηρίζει, η νέα νομοθεσία δεν αντιμετωπίζει το γεγονός ότι η γονική απαγωγή εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται κυρίως ως αστική και όχι ως ποινική υπόθεση, ενώ δεν υπάρχουν αποτελεσματικοί μηχανισμοί για την εφαρμογή της κοινής επιμέλειας.
Ανάλογη άποψη εκφράζουν και άλλοι ειδικοί, οι οποίοι τονίζουν ότι χωρίς ουσιαστική επιβολή των δικαιωμάτων και των δύο γονέων, οι λεγόμενες «γονικές απαγωγές» ενδέχεται να συνεχιστούν, παρά τις αλλαγές στον νόμο.

