Για τους Ευρωπαίους ηγέτες, η επιδρομή στη Βενεζουέλα εγείρει επείγοντα ερωτήματα σχετικά με το τι θα ακολουθήσει στη δική τους γειτονιά. Το νεόκοπο «Τrumprollary» στο δόγμα Moνρόε, που ανακοινώθηκε την εποχή της νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας (NSS), τον Δεκέμβριο, είναι κάτι περισσότερο από απλές λέξεις. Οι ΗΠΑ θα αρνηθούν στους μη ημισφαιρικούς ανταγωνιστές τους την ικανότητα να τοποθετούν δυνάμεις ή άλλες απειλητικές ικανότητες στο ημισφαίριό τους.

Ετσι, αν ο Τραμπ θεωρεί το δυτικό ημισφαίριο ως αποκλειστική σφαίρα επιρροής της Αμερικής, όπου οι ξένες «εισβολές» δικαιολογούν τη στρατιωτική δράση, αναγνωρίζει ομοίως την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη ή την Ουκρανία ως μια ρωσική σφαίρα όπου οι ανησυχίες της Μόσχας για την ασφάλεια υπερισχύουν;

Η Ρωσία δεν προέβη σε καμία ουσιαστική δράση μετά την επιδρομή για τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο. Η υποτονική απάντηση -ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν έχει μιλήσει για το θέμα- έρχεται σε αντίθεση με την προεδρική κρίση του 2019, όταν η Μόσχα ανέπτυξε στρατιωτικούς ειδικούς, ειδικές δυνάμεις και προσωπικό κυβερνοασφάλειας για να διατηρήσει τον Μαδούρο. Αυτό μπορεί απλώς να είναι μια αποκάλυψη της ρωσικής ανικανότητας (βλ. επίσης την κατάρρευση του καθεστώτος Ασαντ, τον Δεκέμβριο του 2024, στη Συρία), καθώς οι ενέργειές του υποσκάπτονται από έναν πόλεμο αυτοκρατορικής επιθετικότητας στην Ουκρανία, αλλά είναι επίσης πιθανό το Κρεμλίνο να αναμένει ένα αντάλλαγμα από τις ΗΠΑ.

Η Δανία επισήμανε ότι οποιαδήποτε στρατιωτική κίνηση των ΗΠΑ στη Γροιλανδία θα σηματοδοτήσει το τέλος της Συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Οποιαδήποτε τέτοια επέμβαση, στρατιωτική ή άλλη θα προκαλούσε σαφώς χάος στη Συμμαχία των οκτώ δεκαετιών του Βόρειου Ατλαντικού. Αλλά υπάρχουν και άλλες ανησυχίες που θα απορρέουν από μια σιωπηρή αποδοχή των σφαιρών επιρροής των ΗΠΑ.

Η NSS αναφέρει ότι οι ΗΠΑ θα επικεντρωθούν τώρα σε περιοχές «κεντρικές στα βασικά μας συμφέροντα», ενώ αναμένει από τους συμμάχους να «αναλάβουν την πρωταρχική ευθύνη για τις περιφέρειες τους». Ηταν ήδη σαφές ότι οι ΗΠΑ ασχολούνται λιγότερο με την ευρωπαϊκή ασφάλεια από ό,τι προηγουμένως και έχουν μετατοπιστεί από έναν χρηματοδότη της Ουκρανίας σε έναν προμηθευτή όπλων τους τελευταίους 12 μήνες.

Πόσο εκτεταμένη είναι όμως αυτή η στροφή; Μπορεί η Ουκρανία να βασιστεί σε μια σταθερή προμήθεια αμερικανικού εξοπλισμού ή μπορεί να διακοπεί, είτε επειδή η Ουάσιγκτον έχει εξοργιστεί από το Κίεβο (όπως τον Μάρτιο) είτε επειδή η κυβέρνηση αισθάνεται ότι τα αποθέματα των ΗΠΑ είναι πολύ χαμηλά; Οι ΗΠΑ θα βοηθήσουν την Ευρώπη αν η Ρωσία εντείνει τη σκιώδη πολεμική εκστρατεία της;

Το ότι οι Ευρωπαίοι αισθάνονται τόσο εκτεθειμένοι είναι, φυσικά, και σε μεγάλο βαθμό δικό τους λάθος. Ενώ ορισμένοι, συμπεριλαμβανομένων της Γερμανίας και της Πολωνίας, άρχισαν γρήγορα, αν και καθυστερημένα, να αυξάνουν τις αμυντικές δαπάνες, άλλοι, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία, άργησαν και υστερούν.

Είναι σοφό (και υπάρχουν ακόμα πολλά σοφά κεφάλια στην Ευρώπη) να αμφισβητούν σε ποιο βαθμό η πολιτική των ΗΠΑ καθοδηγείται πραγματικά από την NSS και κατά πόσον προβλέπει μελλοντική δράση. Αλλά αυτό που δεν μπορεί να κάνει η Ευρώπη είναι να προσποιηθεί ότι οι ΗΠΑ είναι η ίδια παλιά χώρα, που είναι πιθανό να ακολουθήσουν τις ίδιες παλιές πολιτικές.