Η νεαρή ηθοποιός έχει ήδη φτιάξει ένα βιογραφικό που περιλαμβάνει και παραγωγές εκτός συνόρων, όπως τις «Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga», «Meg 2: The Trench», δίπλα στον Τζέισον Στέιθαμ και «The Sandman», αλλά, όπως λέει στον «Ε.Τ.», «είναι πολύ δύσκολο κάτι στο οποίο παίζω να το δω αποστασιοποιημένα. Βλέπω τα λάθη μου και μου φαίνονται κολοσσιαία». Στην «Gorgona» υποδύεται μια λιγομίλητη και ατρόμητη γυναίκα, η οποία «επαναστατεί και αγωνίζεται για την ελευθερία και την ταυτότητά της, μετατρέποντας τον εαυτό της σε σύμβολο αντίστασης και μεταμόρφωσης». Ολα αυτά σε ένα ανδροκρατούμενο και τοξικό περιβάλλον σε ένα άχρονο, δυστοπικό μέλλον.

Τι εντυπώσεις σού άφησε η γυναίκα που υποδύεσαι;

-Σε κάθε ταινία, αυτό που βλέπεις στο χαρτί, στο σενάριο, συνήθως αλλάζει σε σχέση με το τελικό αποτέλεσμα. Είναι μια διαδικασία σε συνεχή μεταμόρφωση. Αυτό που διάβασα στην αρχή και με συνεπήρε, μεταμορφώθηκε στις πρόβες, πέρασε το δικό του ταξίδι. Αυτό που με άγγιξε όμως και έμεινε αναλλοίωτο, ήταν η σιωπηλή δύναμη της ηρωίδας. Αυτά που ακούγονταν πιο δυνατά στις σιωπές της.

Πώς σου μετέφερε η Εύη Καλογηροπούλου τα χαρακτηριστικά του ρόλου σου;

-Αν διαβάσεις το σενάριο, θα δεις ότι όλα είναι πολύ καθαρά αποτυπωμένα. Η Εύη έχει μεγάλη εμπειρία και ως εικαστικός και μεταδίδει πολύ εύκολα, μπορεί να σου «ζωγραφίσει» την εικόνα που έχει κατα νου. Ηταν διαφορετικά σε σχέση με άλλους σκηνοθέτες, ήταν πιο καλλιτεχνικός ο τρόπος της. Η Εύη είναι ξεκάθαρη, άμεση. Είναι πολύ καλό αυτό, γιατί δεν υπάρχει χειρότερο από κάποιον που δεν ξέρει τι θέλει. Βοηθάει όταν ο άλλος σε οριοθετεί με ξεκάθαρα «θέλω».

Ηταν ό,τι πιο «ακραίο» έχεις κάνει έως τώρα στη μεγάλη οθόνη;

-Δεν νομίζω. Σαν υποκριτική προσέγγιση τουλάχιστον, δεν θα έλεγα ότι είναι ακραία. Δεν ξέρω τι λέει αυτό για εμένα. Σαν ταινία ίσως. Το εξτρίμ όμως είναι σχετικό. Δεν είναι μέινστριμ η ταινία, αλλά ούτε και ακραία. Θα έλεγα ότι είναι πιο αρτ, αν έπρεπε να τη βάλω σε κάποιο κουτάκι.

Τι σου άρεσε στην ταινία και τι όχι, όταν την είδες ολοκληρωμένη;

-Είναι πολύ δύσκολο κάτι στο οποίο παίζω να το δω αποστασιοποιημένα. Βλέπω τα λάθη μου και μου φαίνονται κολοσσιαία. Δεν έχω αντικειμενική ματιά. Πάντα εντοπίζω πράγματα που θα ήθελα να κάνω αλλιώς, καθώς μεσολαβεί πάντα αρκετός χρόνος από το γύρισμα μέχρι την ολοκλήρωση της ταινίας. Στο διάστημα αυτό μεγαλώνεις, αλλάζεις γνώμες, προσλαμβάνουσες και προσεγγίσεις ως ηθοποιός. Πρώτη φορά είδα την ταινία στο Φεστιβάλ της Βενετίας και αυτό που διαπιστώνω με χαρά είναι ότι κάθε φορά αυξάνεται η συμμετοχή του κοινού. Γελάει ο κόσμος, καταλαβαίνει το χιούμορ, το οποίο είναι ενίοτε σκοτεινό και άλλες φορές απλά καυστικό προς στερεότυπα της ελληνικής κουλτούρας.

Είναι η Ελλάδα μια πατριαρχική κοινωνία;

-Αλλαγές πάντα γίνονται και εξελίξεις υπάρχουν, αλλά δεν εξαλείφονται βαθιά παγιωμένα status quo έτσι εύκολα. Ηταν σε ισχύ πολύ καιρό και δεν αλλάζουν με μαγικό ραβδάκι. Θα πάρει χρόνο.

Εχεις νιώσει ότι οι γυναίκες συνάδελφοί σου αδικούνται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό; Μισθολογικά, ως προς το πόσο καλούς ρόλους παίρνουν στα χέρια τους και άλλα…

-Σίγουρα. Στο κομμάτι των πληρωμών υπάρχει σίγουρα διαφορά. Στο πώς αντιμετωπίζονται οι γυναίκες στον χώρο εργασίας και στο πόσο σοβαρά υπολογίζει κάποιος τη γνώμη και την πείρα τους οπωσδήποτε. Οσον αφορά τους «καλούς» ρόλους, ίσως μόνο τηλεοπτικά να υπάρχουν κάποιες διαφορές πλέον, ειδικά στην Ελλάδα. Στο θέατρο και στο σινεμά υπάρχουν ρόλοι με υπόσταση. Τα στερεότυπα αλλάζουν δύσκολα και για να γίνει αυτό χρειάζεται εκπαίδευση. Οι διακρίσεις γίνονται και από γυναίκες προς γυναίκες, όχι μόνο από άντρες. Θα πρέπει να είμαστε λίγο πιο ανεκτικοί και υπομονετικοί, να ακούμε και να αφήνουμε χώρο στον άλλο. Θεωρώ ότι έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Δεν θα ισορροπήσει όλο αυτό άμεσα. Ειδικά σε περιόδους οικονομικής αστάθειας και ανασφάλειας. Θέλει κατανόηση, υπομονή και λιγότερο εγωκεντρική ματιά.

Τι ετοιμάζεις για τα επόμενα βήματά σου;

-Δεν έχω κάτι που μπορώ να ανακοινώσω τώρα, αλλά όπου υπάρχει ωραίο πρότζεκτ δουλεύω. Και ωραία πρότζεκτ υπάρχουν παντού, εντός κι εκτός συνόρων.

Πώς μπορεί να απαντήσει η κινηματογραφική αίθουσα στην πτώση των εισιτηρίων που έχουν προκαλέσει οι πλατφόρμες;

-Τεράστια ευθύνη σε αυτό φέρει η πανδημία, ενώ τα στούντιο δεν προετοιμάστηκαν για την έλευση του Netflix, το οποίο κυρίευσε τα πάντα. Ο κόσμος ξεσυνήθισε το σινεμά με την πανδημία. Τώρα δεν ξέρω ποια είναι η λύση. Ισως ο κόσμος να πήγαινε περισσότερο σε κινηματογραφικές ταινίες αν του το προωθούσαν σαν «εμπειρία». Κατά πάσα πιθανότητα θα διχαστούν οι θεατές. Το σινεμά θα γίνει πιο «κουλτουριάρικο» για φανατικούς θαυμαστές και οι υπόλοιποι στις οθόνες των κινητών.

Info 

«GORGONA»

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

Εύη Καλογηροπούλου

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ

Μελισσάνθη Μάχουτ, Aurora Marion, Χρήστος Λούλης, Κώστας Νικούλι κ.ά.

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

Πέμπτη 2 Απριλίου