Ανακοινώθηκε χθες μία δέσμη επτά μέτρων για τους μπαχαλάκηδες και τη βία στα πανεπιστήμια. Οι παρεμβάσεις είναι σαφέστατες. Ολα τα ΑΕΙ είναι υποχρεωμένα να έχουν σχέδια ασφαλείας, η είσοδος στους χώρους των Ιδρυμάτων να γίνεται μόνο με ακαδημαϊκή ταυτότητα, δηλαδή να εγκατασταθούν τα περιβόητα τουρνικέ, η πληρωμή ζημιών να γίνεται από τους δράστες, θα ασκούνται πειθαρχικές διώξεις, θα υπάρχει αναστολή φοιτητικής ιδιότητας σε όσους εμπλέκονται σε περιστατικά ανομίας και θα υπάρχουν κυρώσεις για τους πανεπιστημιακούς.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, κατατέθηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο για τον νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Στο στόχαστρο μπαίνουν τα κινητά τηλέφωνα, το αλκοόλ και η ταχύτητα, οι ποινές πλέον θα αφορούν στους οδηγούς και όχι στα οχήματα, το όριο πέφτει στα 30 χλμ. την ώρα στον αστικό ιστό, προβλέπεται αφαίρεση της άδειας οδήγησης για υπότροπους, ενώ οι κλήσεις της Τροχαίας θα είναι ηλεκτρονικές και θα αναρτώνται στην ΑΑΔΕ.
ΜΕΧΡΙ εδώ όλα καλά. Οι ρυθμίσεις τόσο για την παραβατικότητα στα πανεπιστήμια όσο και για την τήρηση των κανόνων στους δρόμους κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Το πρόβλημα, όμως, είναι άλλο. Και είναι και το πιο σημαντικό. Μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα πως θα εφαρμοστούν όλα τα παραπάνω;
Η Ιστορία έχει δείξει ότι, αν και έχουν ήδη ψηφιστεί αρκετοί νόμοι για την ανομία στα ΑΕΙ, αν και πλέον δεν υπάρχει καμία ενεργή κατάληψη σε χώρους πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αν και έχουν γίνει περισσότερες από 500 συλλήψεις, υπάρχουν ομάδες μπαχαλάκηδων που συνεχίζουν να κάνουν ό,τι γουστάρουν τρομοκρατώντας φοιτητές και καθηγητές σε κάποια πανεπιστήμια. Επίσης, η πραγματικότητα έχει αποδείξει ότι και ο τωρινός ΚΟΚ δεν εφαρμόζεται είτε γιατί υπάρχει πλημμελής αστυνόμευση στο οδικό δίκτυο είτε γιατί δεν έχει γκρεμιστεί η παθογένεια του πατροπαράδοτου εθίμου για σβήσιμο των κλήσεων.
ΑΡΑ, πού καταλήγουμε; Η κυβέρνηση προχωράει, ως ώφειλε, στη θεσμοθέτηση εξαιρετικά αυστηρότερων πλαισίων τόσο για τα πανεπιστήμια όσο και για την οδήγηση. Σε λίγες εβδομάδες αυτές οι ρυθμίσεις θα αποτελούν μέρος της νομοθεσίας του κράτους. Το ερώτημα είναι αν θα εφαρμόσουν αυτούς τους κανόνες εκείνοι που έχουν την υποχρέωση να τους εφαρμόσουν. Γιατί, δυστυχώς, εκεί υστερούμε. Και τα παραδείγματα είναι πολύ περισσότερα. Από την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων μέχρι την αισχροκέρδεια σε προϊόντα και υπηρεσίες.
ΟΠΟΤΕ, η κυβέρνηση οφείλει να πάει ένα βήμα παρακάτω. Να δημιουργήσει τις απαραίτητες δικλίδες ασφαλείας που απαιτούνται, ώστε οι νόμοι που ψηφίζονται να εφαρμόζονται απαρέγκλιτα. Αυτό ζητάει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Και αυτό πρέπει να γίνει.
