Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ στα ενεργειακά θυμίζει λίγο τη γνωστή στιχομυθία Σταυρίδη-Γκιωνάκη από τα «Κίτρινα γάντια». Τη μια θέλει πορτοκαλάδα, την άλλη λεμονάδα, μετά μία γκαζόζα. «Ε, μα τι θέτε, τέλος πάντων;» Και εντάξει, στην καλή ταινία το γέλιο έρεε αβίαστα, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις.
Τελευταία τοποθέτηση της Κουμουνδούρου ήταν ένα μεγάλο «όχι» για την πυρηνική ενέργεια, λες και η κυβέρνηση είπε πως θα κατασκευάσει Ακούγιου στην Ομόνοια. Μα η κουβέντα που άνοιξε δεν είναι επ’ ουδενί για πυρηνικό εργοστάσιο, αλλά για το ενδεχόμενο να εξεταστεί η χρήση μικρών πυρηνικών αντιδραστήρων, τύπου SMRs, στο συνολικό ενεργειακό μίγμα της χώρας.
Πρόκειται για μία απολύτως καθαρή και ασφαλή τεχνολογία, ιδανική για σεισμογενείς χώρες, που έχει γρήγορη απόσβεση και συμβάλλει στη σταθερότητα του ενεργειακού συστήματος, καθώς δεν επηρεάζεται ούτε από γεωπολιτικές ούτε από οικονομικές αναταράξεις. «Σύμφωνα, μάλιστα, με τους επιστήμονες, οι μικροί πυρηνικοί αντιδραστήρες διαθέτουν παθητικά συστήματα ψύξης και ασφάλειας που ενεργοποιούνται αυτόματα όταν χρειαστεί χωρίς καν ανθρώπινη παρέμβαση» (Μιχάλης Χριστοδουλίδης ενεργειακός επιθεωρητής, στη Μ. Ξυπνητού, «Ελεύθερος Τύπος» της Κυριακής).
Αλλά, τέλος πάντων, είναι ακόμα πολύ νωρίς για αποφάσεις. Αλλωστε, βούληση της κυβέρνησης είναι να ανοίξει κατ’ αρχάς ένας σοβαρός και προσεκτικός διάλογος με τη συμμετοχή του επιστημονικού κόσμου και φυσικά των πολιτικών δυνάμεων του τόπου. Αλλά, όπως γίνεται συνήθως, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει έτοιμο ένα «Οχι σε όλα».
Τα στελέχη του έχουν κατηγορήσει κατά καιρούς την κυβέρνηση για τα πάντα. Οτι εξάρτησε τη χώρα από το φυσικό αέριο και ότι βιάστηκε να προχωρήσει στην απολιγνιτοποίηση και την ίδια στιγμή, όπου υπάρχει σχέδιο για ανεμογεννήτριες, εκείνοι καταγγέλλουν «συμφέροντα πίσω από τις ΑΠΕ». Μέχρι και για νησιά-μπαταρία μίλησαν κάποιοι, ανεβάζοντας το επίπεδο της σύγχυσης σε άλλο επίπεδο. Δεν χρειάζεται επίσης να θυμίσουμε ότι επί διακυβέρνησής τους κόντεψαν να χρεοκοπήσουν τη ΔΕΗ, η οποία σήμερα είναι όχι απλά κερδοφόρος αλλά παράδειγμα υγιούς ανάπτυξης με κοινωνικό πρόσημο.
Στην υπόθεση των υδρογονανθράκων μία από τα ίδια. Οπως καλά τους υπενθύμισε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Στ. Παπασταύρου, το 2017 προκηρύσσουν τον διαγωνισμό, το 2019 διαπραγματεύονται, υπογράφουν και φωτογραφίζονται. Και τον Οκτώβριο του 2019 «τη σύμβαση που είχαν γράψει, διαπραγματευτεί, υπογράψει και φωτογραφηθεί, δεν την ψήφισαν!».
Διαβάστε Επίσης
Δηλαδή, φυσικό αέριο δε θέτε, βρόμικο λιγνίτη δε θέτε, ανεμογεννήτριες δε θέτε, υδρογονάνθρακες δε θέτε, τι θέτε, τέλος πάντων;
