Οι μαθητικές ταραχές στη Γαλλία δεν είναι συγκυριακό φαινόμενο, αλλά εξέγερση με κοινωνικές ρίζες, κρούουν τον κώδωνα πλείστοι αναλυτές. Μεταξύ αυτών ο καλός αρθρογράφος του «Ε.Τ.», Δημοσθένης Δαββέτας, γνώστης των γαλλικών πραγμάτων ως καθηγητής σε γαλλικά πανεπιστήμια.
Είναι γεγονός ότι παρόμοιες ταραχές συνέβησαν επί Σιράκ το 1995 και επί Σαρκοζί το 2007. Με τη διαφορά ότι η τωρινή αστυνομική βία κατά των 15άρηδων και 16άρηδων έχει ξεπεράσει ακόμη και το προηγούμενο των «Κίτρινων Γιλέκων», με τους ακρωτηριασμούς και τις απώλειες όρασης.
Επισήμως τρέχουν δέκα διοικητικές έρευνες για περιπτώσεις υπέρμετρης αστυνομικής βίας κατά άοπλων παιδιών, που έχουν ως μόνο αμυντικό «όπλο» τους κάδους απορριμμάτων απέναντι στον βαρύ αστυνομικό οπλισμό, όπως τόνισε στον «Guardian» η 17χρονη Λίβια, θεατρική σπουδάστρια σε παρισινό λύκειο. Ενας 15χρονος έχασε το χέρι του, ένας άλλος το μάτι του και σε έναν τρίτο οι αστυνομικοί συνέθλιψαν τα δόντια και το σαγόνι, με αποτέλεσμα το παιδί να τρέφεται οριακά με καλαμάκι στο νοσοκομείο, όπως κατήγγειλε η μητέρα του.
«Η αστυνομία στη Γαλλία είναι εξαιρετικά βίαιη. Είναι φρικτό να βλέπεις ένστολους να επιτίθενται σε παιδιά, αλλά το χειρότερο είναι ότι πρόκειται για κρατική, θεσμική βία, σχεδιασμένη και σκόπιμη», τόνισε η Λίβια.
Το σκηνικό είναι καθρέφτης του κοινωνικού διχασμού, που οδηγεί σούμπιτα τα «άκρα» (Λεπέν και Μελανσόν) στον β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών της επόμενης άνοιξης. Το γεγονός ότι οι «νοικοκυραίοι», το «Kέντρο», ο «μεσαίος χώρος» -όπως θέλετε πείτε το- επιλέγει δημοσκοπικά τη Λεπέν με 65%-35% στον β΄ γύρο προϊδεάζει για όξυνση της βίας απέναντι σε κοινωνικά κινήματα όπως το μαθητικό, που στην ουσία αποτελεί προκάλυμμα για το αγροτικό, το εργατικό, των προαστίων και όσα γέννησε -και θα γεννήσει- η κρίση. Κατά τα άλλα ο Τραμπ βλέπει… εισβολή του Ισλάμ στην Ευρώπη. Ο,τι τον βολεύει κι ό,τι του φανεί.
