Πολύ μελάνι χύνεται για το αίμα που ρέει στις φλέβες των τεράτων. Λες και έχει διαφορά αν ο βιαστής ενός ανηλίκου είναι από την Ελλάδα ή το Μπανγκλαντές, από το Βέλγιο ή την Κίνα. Καμία διαφορά δεν έχει, όπως δεν έχει καμία σημασία αν το παιδί που κακοποιείται είναι ελληνόπουλο ή αλβανόπουλο, αν είναι προσφυγάκι ή αν μεγάλωσε στη διπλανή μας πόρτα. Οι μόνες διαφορές που υπάρχουν για ένα από τα πλέον αποτρόπαια εγκλήματα για τα οποία είναι ικανή η ανθρώπινη φύση είναι στον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες τους βιαστές και στα εργαλεία που έχουν για να βοηθήσουν τα θύματα.
Οι ποινές που προβλέπονται στο νομικό σύστημα είναι το ένα κομμάτι αυτής της ιστορίας. Εξακολουθεί και είναι αδιανόητο για τον μέσο πολίτη, που ούτε νομικός είναι ούτε διατριβή έχει κάνει στα σωφρονιστικά συστήματα, το γεγονός ότι βιαστές ανηλίκων συλλαμβάνονται, καταδικάζονται και μετά κυκλοφορούν ελεύθεροι για να διαπράξουν ξανά το ίδιο έγκλημα. Σε κάποια άλλη περιοχή, σε κάποιο άλλο παιδί. Την ημέρα που αποκαλυπτόταν η σοκαριστική δράση του 53χρονου, είχαμε άλλη μία «παράπλευρη» είδηση. Οτι ένας 63χρονος παιδόφιλος που ασελγούσε σε δύο αδέλφια στον Αγιο Παντελεήμονα είχε αποφυλακιστεί πριν από δύο χρόνια από τα Γρεβενά, αφού είχε εκτίσει ποινή με κατηγορίες που αφορούσαν μεταξύ άλλων βιασμό και αποπλάνηση ανηλίκων! Το καλό είναι ότι ο Ποινικός Κώδικας αυστηροποιήθηκε τον περασμένο Νοέμβριο και πλέον το κακούργημα αυτό τιμωρείται με την ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Δηλαδή, για να είμαστε ακριβείς, αυξήθηκε ο πραγματικός χρόνος έκτισης της ποινής, αφού τα ισόβια ποτέ δεν είναι ισόβια. Εστω και έτσι όμως μειώνονται οι πιθανότητες να βρεθούν και άλλα θύματα στο δρόμο των κακούργων.
Ομως καμία αυστηροποίηση των ποινών δεν μπόρεσε ποτέ να εξαφανίσει το έγκλημα, ούτε καν στις χώρες που υφίσταται η θανατική ποινή. Και εδώ ερχόμαστε στο δεύτερο κομμάτι της ιστορίας. Πώς μια κοινωνία μπορεί να περιθάλψει και να βοηθήσει όσο μπορεί καλύτερα τα ανήλικα θύματα των βιασμών; Πώς μπορούν να γιάνουν αυτές οι πληγές στη «ζωή μετά» που ακολουθεί; Θεωρίες και ψυχαναλύσεις έχουμε ακούσει πολλές. Το θέμα όμως είναι πρακτικό. Πόσες δομές προστασίας για τα ανήλικα θύματα υπάρχουν; Πόσα Σπίτια του Παιδιού και σε πόσες πόλεις της Ελλάδας; Πόσοι ψυχολόγοι και ειδικοί θεραπευτές που θα τα παρακολουθούν για όσα χρόνια της ζωής τους χρειαστεί; Εχουμε καταλήξει σε θεραπευτικά πρωτόκολλα και συνέργειες που πρέπει να υπάρξουν; Και τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, έχουμε πραγματικά ως κράτος και ως κοινωνία των πολιτών κάποια καλή πρόταση για όλους εκείνους που άκουγαν αλλά δεν μιλούσαν, που έβλεπαν αλλά αδιαφορούσαν, που ήξεραν αλλά συγκάλυπταν το έγκλημα;
