Τα σύκα-σύκα, Ταμίλα μου!

Και είπα και εγώ να θυμίσω πόσο ωραίο είναι το σύστημα που έχουμε -παρ’ όλες τις παθογένειές του- που μας επιτρέπει να μιλάμε ελεύθερα, να υποστηρίζουμε διαφορετικά πράγματα και να εκθειάζουμε το σύστημα της Σοβιετικής Ένωσης και μάλιστα από την κρατική τηλεόραση.

Θα μπορούσα να πω ότι όταν η Ταμίλα Κούλιεβα θυμάται με νοσταλγία τα ωραία, γόνιμα νεανικά της χρόνια στη Μόσχα, κάποιες συνομήλικές της το ίδιο διάστημα παζάρευαν όσο όσο καλσόν -με τους τουρίστες που επισκέπτονταν  τη Σοβιετική Ένωση για να δουν ιδίοις όμμασι τη Γη της Επαγγελίας- ενώ η BIC στην Ελλάδα τα είχε κάνει προϊόν ευρείας κατανάλωσης στα σούπερ μάρκετ.

Θα μπορούσα να πω ότι τα κραταιά κρατικά πανεπιστήμια της Μόσχας που με ευγνωμοσύνη αναπολεί η καλή ηθοποιός και που τόσο υψηλή παιδεία αναγνωρισμένη απ’ όλους παρείχαν στους φοιτητές τους, θα είχαν μόνιμους τρόφιμους στα γκουλάνγκ τούς καταληψίες φοιτητές -αν υπήρχαν ποτέ καταληψίες- που θα τολμούσαν να διαφωνήσουν με το πολιτικό σύστημα της εποχής.

Θα μπορούσα να πω ότι δεν συνάδει με έναν πνευματικό άνθρωπο -που πέρα από τις υποκριτικές δεξιότητες και την πνευματική ευφυϊα που προϋποθέτει η παιδεία της δραματουργίας την οποία διακονεί- να επαινεί ένα σύστημα, παραβλέποντας ότι αυτό το ίδιο σύστημα δημιούργησε το εύφορο έδαφος για να εγκαθιδρυθεί μια άλλου είδους τυραννία με μαφιόζικα χαρακτηριστικά πάνω σε ανθρώπους που όντας ανεκπαίδευτοι στην ευθύνη την οποία προϋποθέτει η ελευθερία, δέχονται τα πάντα μουδιασμένοι, φοβισμένοι, ή αδιάφοροι.

Θα μπορούσα να πω κι άλλα. Πιο οργισμένα, πιο σνομπ, πιο τσιφούτικα, λιγότερο διαλλακτικά, πιο εμπρηστικά, πολύ εξυπνακίστικα, φουλ αντικομμουνιστικά.

Αλλά δεν τα λέω, γιατί αναγνωρίζω το δικαίωμα τού οποιουδήποτε να ανακαλεί με νοσταλγία τα νεανικά του χρόνια και να λέει τα πράγματα όπως τα νιώθει και όπως τα καταλαβαίνει.

Δεν τα λέω, γιατί γουστάρω τρελλά να ακούγονται στη χιλιοσυκοφαντημένη ΕΡΤ για τη μονόπλευρη οπτική της, τόσα κι άλλα τόσα, πλην ελεύθερα, νηφάλια, πολιτισμένα.

Δεν τα λέω, γιατί μπορώ να ακούω την άλλη άποψη χωρίς να την τοποθετώ αυτομάτως στους απέναντι, οι οποίοι τέτοιοι που είναι δεν αξίζουν την εκτίμησή μου, την προσοχή μου, τον σεβασμό μου.

Δεν τα λέω γιατί έχω δει στα μάτια φίλων, συνοδοιπόρων, συνομιλητών τη θέσφατη τοποθέτηση που δεν επιδέχεται αντίρρηση, σαν να έχει το θείο χάρισμα της απόλυτης γνώσης από κάποια υπερφυσική δύναμη, και έχω νιώσει τεράστια απογοήτευση, σαν να έβαλα όλα μου τα λεφτά σε μια επένδυση που αποδείχτηκε τζούφια.

Δεν τα λέω, γιατί έχω δει στη συμπεριφορά τους τη συνολική απόρριψη για ότι δεν συμφωνεί με την κοσμοθεωρία τους. Έχω νιώσει την οργή τους οριακά να ξεχειλίζει όταν κάποιοι τολμούν αναιμικά να ισχυριστούν ότι υπάρχουν και άλλα γεγονότα που συμπληρώνουν τον καμβά της ιστορικής μας μνήμης, εισπράττοντας βλέμματα απόρριψης μετά βδελυγμίας που σε κάνουν να νιώθεις παρίας και αποσυνάγωγος. Και θα έδινα τα πάντα για να μην νιώθει έτσι ποτέ κανένας στην ανταλλαγή απόψεων για όποιο θέμα.

Δεν τα λέω, γιατί δεν θέλω κανένας να σκεφτεί ενοχικά όπως εγώ όταν τόλμησα να σκεφτώ να διαβάσω βιβλίο που προσπαθεί έδω και 30 χρόνια να βρει μια θέση στα βιβλιοπωλεία αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν διαδηλώσεις και σταυροφορικές διαμαρτυρίες έξω από σινεμά με την αντίστοιχη ταινία.

Αυτά και άλλα πολλά.

ΔΕΝ τα λέω, γιατί… τέτοια είμαι.