Οι εκλογές στην Κύπρο επαναλαμβάνουν ένα μοτίβο που βλέπουμε πλέον στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη. Δυνάμεις αντισυστημικές, ακροδεξιές και πρόσωπα απρόβλεπτα και αμφιλεγόμενα μπαίνουν δυναμικά στην κεντρική πολιτική σκηνή μετά από μια έντονη και σκληρή προεκλογική περίοδο.
Ο Ελληνας πρωθυπουργός σωστά επεσήμανε ότι οι Κύπριοι επέλεξαν τη σταθερότητα, αφού τελικά το ΔΗΣΥ της Αννίτας Δημητρίου παραμένει καθαρά η πρώτη δύναμη, καταφέρνοντας να κερδίσει τον λαϊκισμό και την τοξική αντιπαράθεση. Στα θετικά επίσης είναι ότι τα παραδοσιακά κόμματα στο σύνολό τους διατήρησαν τις δυνάμεις τους, κάτι που αποδίδεται και στην αυξημένη συμμετοχή των πολιτών, με δύο στους τρεις Κύπριους να πηγαίνουν στην κάλπη για να αποφασίσουν για το μέλλον τους.
Την ίδια στιγμή όμως δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές διαβάζουν τα «μηνύματα» της κάλπης στα μετόπισθεν. Εκεί που το κόμμα του Τικ Τόκερ Φειδία, μετά την Ευρωβουλή, κατάφερε να μπει και στην Κυπριακή Βουλή, έστω και με λιγότερες έδρες από ό,τι του έδιναν τα exit polls. Αυτό που προκύπτει είναι ότι η πολιτική πυραμίδα δεν ανατράπηκε στην κορυφή, ωστόσο υπήρξαν γερές ανακατατάξεις στη βάση. Πρόκειται για μία πολιτική συνθήκη που εκ των πραγμάτων θα επηρεάσει τους συσχετισμούς και θα ασκήσει πιέσεις στον δρόμο για τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Φεύγοντας από την Κύπρο και κοιτάζοντας την μεγάλη ευρωπαϊκή εικόνα, βλέπουμε ότι τα λεγόμενα κόμματα διαμαρτυρίας ανεβαίνουν σε όλη την Ευρώπη και βρίσκουν απήχηση σε τμήματα του εκλογικού σώματος που ελκύονται από την αντίδραση και τον θυμό. Οι υποστηρικτές αυτών των κομμάτων μοιάζουν να αδιαφορούν για το πρόγραμμα και τις προτάσεις που καταθέτουν. Μάλιστα υπάρχουν κόμματα, όπως βλέπουμε και εδώ στην Ελλάδα, που το μόνο που προσφέρουν στον δημόσιο διάλογο είναι «όχι» σε όλα. Χωρίς θετική ατζέντα, χωρίς συγκεκριμένες θέσεις, με ηγεσίες που δεν έχουν ιδέα από τη διακυβέρνηση μιας χώρας, ούτε καν την αίσθηση βασικών μεγεθών της οικονομίας και του κράτους πρόνοιας.
Δεν αναφερόμαστε μόνο στους νέους, προσωποπαγείς σχηματισμούς που αυτοδιαφημίζονται ως τιμωροί και σωτήρες του έθνους όπως το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Αλλά και στα λεγόμενα παραδοσιακά κόμματα, όπως το ΠΑΣΟΚ, που για να επιβιώσουν υιοθετούν όλο και πιο ακραίες, ανεφάρμοστες πολιτικές και εμπρηστική ρητορική.
