Σε αυτή τη δουλειά λίγες φορές μπορεί κάτι να σε επηρεάσει. Η ταχύτητα των εξελίξεων σε κάνει απάνθρωπο και δεν σε αφήνει να σκεφτείς το τι πραγματικά γράφεις. Προσπαθείς να κάνεις τη δουλειά σου γρήγορα και σωστά και πολλές φορές οι τραγωδίες που εκτυλίσσονται γύρω σου δεν υπάρχει χρόνος να τις συνειδητοποιήσεις.
Κακώς; Κάκιστα, αλλά έτσι είναι ή τουλάχιστον αυτό συμβαίνει με εμένα. Κάποιες φορές, όμως, τα συναισθήματα βγαίνουν στην επιφάνεια και τότε η διαχείρισή τους δεν είναι καθόλου εύκολη. Από εκείνες τις στιγμές ήταν και η εθνική τραγωδία στο Μάτι. Βάρδιες ατελείωτες να καλύπτουμε τα γεγονότα αλλά όσο περνούσαν οι ώρες και αρχίζαμε να καταλαβαίνουμε τι γίνεται, τα πράγματα δυσκόλευαν.
Στην αρχή οργή, μετά θλίψη και μετά μια βουβαμάρα! Αυτή η βουβαμάρα με ακολουθούσε για πολλές ημέρες μετά τα όσα έγιναν. Δεν ήθελα να μιλάω για αυτό, να διαβάζω, να γράφω. Δεν ήθελα να το σκέφτομαι λες και θα μπορούσα με αυτό τον τρόπο να το σβήσω από το μυαλό μου.
Όλα αυτά επιστρέφουν καθε χρόνο τέτοιες ημέρες! Οι μαρτυρίες των ανθρώπων για την εθνική τραγωδία στο Μάτι, θυμίζουν σε όλους μας τι συνέβη. Μας θυμίζουν πως ξεκληρίστηκαν οικογένειες. Χάθηκε το χαμόγελο μια για πάντα και χιλιάδες άνθρωποι ζουν με ένα βαρύ, ασήκωτο και αξεπέραστο πένθος. Ακούγοντας και διαβάζοντας τα όσα λένε, θυμήθηκα εκείνο το βράδυ που τελειώνοντας τη βάρδια με τα όσα τραγικά είχα γράψει, πήγα στο δωμάτιο των παιδιών μου και τα φίλησα.
Εγώ την είχα αυτή την πολυτέλεια! Να έχω τα παιδιά μου ασφαλή και να τα φιλάω. Πολλοί όμως έχασαν αυτό το δικαίωμα! Οπως έχασαν το δικαίωμα στη ζωή όσοι καταδικάστηκαν στο να πεθάνουν εκείνες τις τραγικές ώρες και όσοι από τότε ζουν με το πένθος, όντας ψυχικά νεκροί.
«Οκτώ χρόνια μετά, τα συναισθήματα δεν έχουν αλλάξει όσο ίσως θα περίμενε κάποιος. Κάθε φορά που σκέφτομαι τους ανθρώπους που γνώρισα στο δικαστήριο, αλλά και όλους εκείνους που συνάντησα μετά τη φωτιά, ξαναζώ τον πόνο.Το τραύμα δεν κλείνει. Μαθαίνεις να ζεις μαζί του, αλλά παραμένει εκεί. Αυτό που θα ήθελα να πω στους ανθρώπους είναι να μη συνηθίζουν τέτοιες υποθέσεις, να μη θεωρούν ότι αφορούν μόνο κάποιους άλλους. Να στέκονται δίπλα στους επιζώντες και στις οικογένειες των θυμάτων, γιατί η αλληλεγγύη είναι το μόνο που μας έχει απομείνει», είπε συγκλονίζοντας τους πάντες 22χρονη επιζήσασα στον ΕΤ.
Διαβάστε Επίσης
Και αυτες οι λέξεις είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους θέλουν να ξεχαστεί το έγκλημα, το οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να μη ξεχάσουμε ποτέ!
