Μόνο ως πρόγευση των επερχόμενων μπορούν να θεωρηθούν οι δημοσκοπήσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας ή θα το δουν τις επόμενες μέρες.
Καθώς οι πολίτες δεν έχουν «χωνέψει» ακόμα ΔΕΘ, προγράμματα, εξελίξεις στα εθνικά και τη στάση κάθε κόμματος. Δεν έχουν επεξεργαστεί και συνειδητοποιηθεί τα όσα πυκνά και σημαντικά έχουν γίνει το πρώτο 20ήμερο του Σεπτεμβρίου. Και βεβαίως δεν ξέρουν ακόμα πώς θα αντιμετωπιστεί η λαίλαπα των αυξήσεων που έχει προκύψει -και θα ενταθεί- στις τιμές των καυσίμων και του πετρελαίου θέρμανσης.
Ωστόσο, περιγράφουν με αρκετά μεγάλη σαφήνεια το πλαίσιο του πολιτικού σκηνικού που διαμορφώνεται -και θα συνεχίσει να διαμορφώνεται- έως τις εκλογές του 2027. Ηδη οι πολίτες γνωρίζουν ότι υπάρχει μια καθαρή διαχωριστική γραμμή μεταξύ του ρεαλισμού και της σοβαρότητας με τον λαϊκισμό και την πλειοδοσία. Ξέρουν ότι υπάρχει και μια άλλη σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ της αξιοπιστίας του Κ. Μητσοτάκη και των Α. Τσίπρα/Ν. Ανδρουλάκη. Βλέπουν ότι η ΕΛΑΣ και ο Α. Τσίπρας δεν έχουν καμία σοβαρή δυναμική, καθώς ο τέως πρωθυπουργός, που περίμενε να τον αγκαλιάσουν οι μάζες, διαπιστώνει ότι το πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει πλέον είναι μικρό και σε ασθενές πολιτικό νόμισμα. Εχει «καεί» από το παρελθόν του, το οποίο αποδεικνύεται πολύ πιο ισχυρό από το «λούστρο» του rebranding.
Διαπιστώνουν ότι ο Ν. Ανδρουλάκης ως «αντίγραφο» του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς τον θώρακα του θεσμικού ΠΑΣΟΚ, όσο κι αν προσπαθεί να αμβλύνει τα μειονεκτήματα του, παραμένει ένας πολιτικός αρχηγός, ο οποίος με τη συμπεριφορά του και τους υπερφίαλους πολιτικούς στόχους που θέτει δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του. Δεν σκέφτεται καν το βράδυ της Κυριακής των εκλογών, όταν δεν θα είναι πρώτος, τι θα πει σε όσους πολίτες τον πίστεψαν και στα στελέχη του κόμματός του, που τον περιμένουν στη γωνία, έχοντας εκφράσει εγκαίρως τη διαφωνία τους με τη στρατηγική που του επέβαλε ο Χ. Δούκας. Η «νίκη έστω και με μία ψήφο» δεν «καταπίνεται» με τίποτα.
Ομως το πιο σημαντικό που ανέδειξε η πρόγευση που έδωσαν οι πρώτες μετρήσεις είναι ότι η κοινωνία αρχίζει να συνειδητοποιεί πως δεν υπάρχει καμία κυβέρνηση χωρίς τη Ν.Δ. Καθώς και ότι όλη αυτή η συζήτηση περί συνεργασιών των «προοδευτικών δυνάμεων» είναι χωρίς κανένα νόημα και ένα «αδειανό πουκάμισο». Οχι βεβαίως γιατί το κάθε κόμμα δεν έχει το δικαίωμα να ελπίζει και να παλεύει. Το αντίθετο. Αλλά γιατί υπεράνω των επιθυμιών και των προσπαθειών είναι η αμείλικτη αριθμητική. Η οποία βάζει σε σκληρή δοκιμασία την αξιοπιστία και τον ρεαλισμό των στόχων που τίθενται δημοσίως.
Η διαφορά της Ν.Δ. από το όποιο δεύτερο κόμμα είναι πολύ μεγάλη και δεν ανατρέπεται, εκτός κι αν συμβεί κάποιο κοσμογονικό γεγονός. Αντιθέτως, εν όψει και των νέων κομμάτων (Α. Σαμαρά και Η. Κασιδιάρη) το «μέτωπο της λογικής», που είναι αρκετά πάνω από το 35%, «μπετονάρεται» και γίνεται πιο ενεργητικό. Σε αντίθεση με τις διαλυτικές και ασυνεννόητες τάσεις που επικρατούν στον χώρο της αντιπολίτευσης.
