Ο Γιώργος Μαζωνάκης που γνώρισα

Από τον Λάκη Λαζόπουλο, τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Φοίβο Δεληβοριά, ως τους άλλους τους πιο κοντινούς του από τις μεγάλες πίστες, τη Δέσποινα Βανδή, τη Νατάσσα Θεοδωρίδου, την Πάολα, τον Σταμάτη Γονίδη και τόσους άλλους; Ο Μαζώ ήταν ένα μοναδικό κράμα αυθεντικότητας, ευαισθησίας, τρυφερότητας, απλότητας, τεράστιου πείσματος να τα καταφέρει.

Και τα κατάφερε… Είχε αυτή τη στόφα του σταρ, κάτι που αντιλαμβανόσουν από την πρώτη στιγμή που τύχαινε να βρεθείς κοντά του. Το είχα νιώσει σε μια παλιά μας συνάντηση, σε ένα καμαρίνι νυχτερινού κέντρου, όπου εμφανιζόταν και όσες άλλες φορές έτυχε να τον δω. Οπως είχα νιώσει και αυτή τη φυσική, αβίαστη ευγένεια που τον συνόδευε. Από την πρώτη στιγμή ενδιαφερόταν να σε κάνει να νιώσεις άνετα. Να είσαι καλά. Κι ενώ μπορούσε να είναι προσιτός, σε εκείνους που επέλεγε, μπορούσε ταυτόχρονα να είναι και απρόσιτος. Ενα αερικό ήταν ο Μαζωνάκης, ένα πλάσμα που δεν πατούσε στη γη, ένας φιλόσοφος της νύχτας.

Παράλληλα εξαιρετικά τολμηρός, εκκεντρικός, χωρίς να το προσπαθεί, μπορούσε να κάνει στΙλ με τα λόγια του, τα ρούχα του, τον τρόπο του, το ύφος του. Ενα απίστευτα καλό παιδί, που μπορούσε να βγάλει και να σου δώσει την καρδιά του, μοναχικός, αλλά και αυτοκαταστροφικός κάποτε και παράλληλα ανυπότακτος και επαναστατικός. Αυτό το «Ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου/δεν θέλω κανέναν μες στη μοναξιά μου» που έγραψαν γι αυτόν το 1994, ο Νίκος Τερζής και ο Πάνος Φαλάρας, ήταν προφητικό, τον χαρακτήρισε και τον ακολούθησε, σε όλη τη διαδρομή του.

Ο ξαφνικός χαμός του έκανε τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης να πλημμυρίσουν από συγκινητικές αναρτήσεις. Ακόμα και εκείνοι που κράτησαν απόσταση από εκείνον όσο ζούσε, με τον αιφνίδιο θάνατό του, υποκλίθηκαν στο φαινόμενο Μαζώ. Οπως ο αγαπημένος ποιητής, στιχουργός, ραδιοφωνικός παραγωγός, συγγραφέας Οδυσσέας Ιωάννου, που έκανε την εξής ανάρτηση: «Τριάντα χρόνια δεν το έπαιξα ποτέ στο ραδιόφωνο. Εδώ και τρεις ώρες το τραγουδάω συνέχεια. Εμμονικά, στο repeat. Περπατάω, πάω για δουλειές, παίρνω τα παιδιά, και συνέχεια τραγουδάω “τέσσερις πήγε- μου είπαν πάλι φύγε- φύγε από το μαγαζί”. Δεν με κέρδισε τόσα χρόνια, σήμερα με νίκησε».

Αυτός ήταν ο ένας και μοναδικός Μαζώ, νίκησε ακόμα και εκείνους που δεν κέρδισε εν ζωή, με τον απροσδόκητο, ξαφνικό, άδικο θάνατό του.