Φτάσαμε στο σημείο να ανασάνουμε -πόσω μάλλον οι «γηγενείς-, μαθαίνοντας πως εξαρθρώθηκε κύκλωμα με παράνομες επιδοτήσεις ΟΠΕΚΕΠΕ, ύψους 4,5 εκατ. ευρώ, σε Θεσσαλονίκη, Κιλκίς, Σέρρες, Αθήνα, σπάζοντας έτσι την αλυσίδα των εξωφρενικών ειδήσεων που μας συνέδεε τους τελευταίους μήνες με την Κρήτη.
Αρχής γενομένης από την περίφημη «μαφία» στα Χανιά, με σκοπό την «αξιοποίηση» της εκκλησιαστικής περιουσίας, που ξεχάστηκε κάτω από τους σκοτωμούς στα Βορίζια, λίγο αργότερα. Ξεχασμένα τα Βορίζια από την επικαιρότητα, επανήλθαν με τα νέα για τις οικογένειες των μαφιόζων, εκβιαστών, ναρκεμπόρων, αλλά και με το κερασάκι «ΟΠΕΚΕΠΕ». Και μόλις την Τετάρτη η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία « καλωσόρισε» άλλους 20 με το ίδιο πλοίο της γραμμής… Ηράκλειο-Πειραιάς.
Αυτού του είδους η, εμφανής σε κομμάτι των Κρητών, κοινωνικοπάθεια προκαλεί ερωτηματικά και χαριτολογώντας ρώτησα τον κατεξοχήν -λόγω ειδικότητας αλλά και εντοπιότητας- ομότιμο καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Σκεύο Παπαϊωάννου, εάν δίνουν στα παιδιά τους κάτι «ειδικό», ώστε αυτή η συμπεριφορά να διαιωνίζεται.
«Ολα αυτά είναι συμπτώματα κάποιων διεργασιών, οι οποίες δεν είναι χθεσινές. Εχουν μία ιστορικότητα. Κατ’ αρχάς, έχουμε μία κατάσταση -γενικότερα στον κόσμο- μιας αναδιάταξης ενός ραγδαίου κοινωνικού μετασχηματισμού. Ασυνήθιστο στο βάθος της Ιστορίας. Η ένταση αυτών των ανακατατάξεων δεν βασίζεται σε κάποιο αξιακό σύστημα που να έχουν ως απώτερο και μοναδικό σκοπό την ευτυχία των ανθρώπων. Δημοκρατίας, ισότητας αλληλεγγύης. Εχουν ως απώτερο στόχο την εξουσία, τη δύναμη, την κυριαρχία, τη συσσώρευση πλούτου, την εκμετάλλευση άλλων ανθρώπων, τις διακρίσεις. Αυτό είναι το υπόδειγμα. Στα παιδιά. Από τη στιγμή, όμως, που όλο αυτό το σύστημα δεν θέλει κανείς να το δει, αν και υπάρχουν σημάδια, διαδικασίες, φαινόμενα ανησυχητικά, εδώ και δεκαετίες διαιωνίζεται. Πάρτε πρόσφατο παράδειγμα τις επιδοτήσεις.
Το 1996 έκανα στα Ανώγεια μία διάλεξη με θέμα τις επιδοτήσεις. Αναφέρθηκα στις γενιές των επιδοτήσεων. Χωρίς κριτήρια, γιατί διάφορες κυβερνήσεις που πέρασαν το ίδιο συνέχισαν, δεν έβαλαν κριτήρια, δεσμεύσεις, ελέγχους ώστε να απαιτείται να κάνουν κάτι παραγωγικό ή που θα βελτιώσει την παραγωγή, τον συνεταιρισμό. Και μπορεί ο τρόπος επιδοτήσεων να ήρθε από τις Βρυξέλλες, αλλά οι εδώ κυβερνήσεις θα έπρεπε να πουν πως δεν μπορούμε να σκορπάμε τα λεφτά έτσι. Είπα λοιπόν πως αυτές οι γενιές δεν έχουν καμία σχέση με το επάγγελμα, ούτε καν τις δεξιότητες π.χ. να αρμέξουν, και από την άλλη είπα πως αν αυτές οι επιδοτήσεις εκλείψουν θα έρθει η καταστροφή.
Τότε εγώ ως καθηγητής έπαιρνα 150.000 δραχμές, αυτοί έπαιρναν γύρω στα 20.000.000, αφορολόγητα. Και αυτό είχε επιδράσεις, πρώτον, στο να εγκαταλείπουν τα παιδιά την εκπαίδευση – ενώ στις προηγούμενες γενιές η επιθυμία των γονιών ήταν να πάνε τα παιδιά στο πανεπιστήμιο. Ολος αυτός ο πλούτος, με τα 4×4, τα καλάσνικοφ, τους γάμους των 2.000-3.000 καλεσμένων, δημιουργεί γενιές που μετά από μία κρίση δεν πρόκειται να γυρίσουν στο επάγγελμα. Θα ψάξουν να βρουν πιο προσοδοφόρες ασχολίες. Χασικοκαλλιέργειες, εμπόριο όπλων, γυναικών μεταναστών, ναρκωτικών και ενισχύοντας την κρίση του πολιτικού συστήματος, τοπικά, όπου “δεν θα εκλέξουμε ανθρώπους που μας φέρνουν αντίρρηση αν θα δηλώσουμε παραπάνω ζώα, ελιές κ.ά.”. Ολα αυτά με την ανοχή της ντόπιας πολιτικής, που όλοι αυτοί ήταν η εκλογική πελατεία τους. Την οποία ντάντευαν.
Ετσι, διαχρονικά, διαμορφώθηκε η κουλτούρα “δεν με αγγίζει τίποτα”! Εχω τον πολιτικό από πίσω. Εναν δικηγόρο που θα τα δώσει όλα για να με προστατεύει. Ολο αυτό εσωτερικεύτηκε. Αν θα αντιστραφεί αυτή η κουλτούρα, δεν το ξέρω. Βεβαίως, αυτοί είναι λίγοι, σε κάθε χωριό είναι μία ή δύο οικογένειες οι οποίες σκορπάνε τον τρόμο, όπως αυτοί οι τελευταίοι. Το πρόβλημα είναι πως αυτό που λέμε “ο φόβος φυλάει τα έρμα” αφήνει την ομερτά ανεξέλεγκτη».
Διαβάστε Επίσης
Από τα πιο σημαντικά που ανέλυσε ο καθηγητής κράτησα για το τέλος την έλλειψη ενίσχυσης της κοινωνικότητας στα χωριά, όταν δεν έχουν καν γραμματέα της κοινότητας, όταν δεν κατοικούν εκεί οι δάσκαλοι και οι καθηγητές -πηγαινοέρχονται από τις πόλεις-, άρα κανείς δεν βάζει ένα καινούργιο στοιχείο, σε κοινωνίες που τα μικρά παιδιά σκίζουν τα λάστιχα στα αυτοκίνητα των δασκάλων ή πάνε στις τάξεις με πιστόλια και μαχαίρια. Πικρές αλήθειες που, τελικά, καλύπτονται από τη φρενήρη ειδησεογραφία των τελευταίων μηνών και που αφήνονται να ξεχαστούν από το σύνολο της Πολιτείας, εντός και εκτός των τειχών της Κρήτης, απλώς περιμένοντας πως θα εξαφανίσει όλα τα φαινόμενα η Αστυνομία με τις έρευνές της και τις συλλήψεις.
