Ποτέ, σε όλες τις δεκαετίες που ακολούθησαν τη Μεταπολίτευση, τόσοι πολλοί Ελληνες δεν απαιτήσαμε να αλλάξει η χώρα που αποτελούμε εμείς οι ίδιοι.
Μία από τις σημαντικότερες, ίσως η σημαντικότερη στιγμή, στην πολυετή διάρκεια αυτού που έχουμε εκπαιδευτεί να αποκαλούμε «λαϊκές κινητοποιήσεις». Αν υπήρχε πιο ανεπηρέαστη ματιά σε όλο αυτό, σήμερα θα μιλούσαμε για την πιο μεγαλειώδη στιγμή εθνικής αυτοκριτικής από την έναρξη της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας και έπειτα.
Αυτό λειτουργεί σαν χρονοκάψουλα που πηγαίνει μπρος πίσω σε όλα αυτά τα χρόνια που κομπάζουμε ότι έχουμε γίνει κανονική χώρα, για να μας διαψεύδει η ίδια η πραγματικότητα συνεχώς, άλλοτε σχετικά ήπια και άλλοτε με τον πιο σκληρό κι απάνθρωπο τρόπο, όπως στην τραγωδία των Τεμπών.
Ακόμα και το πόρισμα του Εθνικού Οργανισμού για τη Διερεύνηση των Ατυχημάτων, πίσω από όσα τεχνικά διατυπώνει, περιγράφει αυτό ακριβώς: Την Ελλάδα. Ανεπαρκείς ρουσφετάκηδες δημόσιοι υπάλληλοι, εγκληματική αδιαφορία για την ασφάλεια των επιβατών, ωχαδερφισμός μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο. Και ένα κράτος βουτηγμένο μέχρι τον λαιμό στα ίδια καρκινώματα. Γραφειοκρατία και διαφθορά, συστήματα σχέσεων και εξυπηρετήσεων, ένα κράτος που δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να ολοκληρώσει τη σύμβαση 717.
Σε αυτή τη φάση είναι τρομερά δύσκολο να μπορεί κανείς να ακούσει το παραμικρό γι’ αυτήν την υπόθεση χωρίς την επίδραση του σκληρού πόνου και του άφατου θυμού. Γι’ αυτό και οι απόψεις τύπου «Μα όλοι φταίνε» και διάφορες άλλες δεν είναι άξιες να απασχολούν σοβαρούς συνομιλητές. Οπως και η άλλη άκρη, αυτή που φλερτάρει με το ιδεοληπτικό, χουλιγκάνικο και κουκουλοφόρο συνονθύλευμα που το μόνο που θέλει είναι την ανακύκλωση του χάους γιατί μόνο σε αυτό νιώθει δημιουργικά.
Τα πλήθη των ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν χθες διαδήλωσαν και εναντίον της εκμετάλλευσης, όπως γίνεται όλον τον τελευταίο καιρό από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Κοντολογίς, τα ίδια τα πλήθη των ανθρώπων ακύρωσαν την ανήθικη εργαλειοποίηση του πόνου, στην έκφραση του αιτήματος για δικαιοσύνη και τιμωρία. Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα της κυβέρνησης. Ριζικές, όσο πιο ριζικές γίνεται, λύσεις από αύριο κιόλας. Ή και από σήμερα. Οσο και αν ενοχλήσουν, όσο και αν ξεβολέψουν. Οσο και αν αυτοτραυματιστεί και η ίδια…
