Ο Ερντογάν δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερη διεθνή συγκυρία για να μετατρέψει την Τουρκία σε σουλτανάτο της Κεντρικής Ασίας, όπως το μετασοβιετικό Καζακστάν του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ και το Τουρκμενιστάν επί Σαπαρμουράτ Νιγιάζοφ.
Οταν η δημοκρατία υποχωρεί σε ΗΠΑ-Ευρώπη, τι πιο φυσικό ένα εκ γενετής αυταρχικό και στρατοκρατικό έθνος σαν τη γείτονα να μπει στον πειρασμό επιστροφής στις «εργοστασιακές» του προδιαγραφές;
Αυτό ακριβώς κάνει ο Ερντογάν ενόσω επιτίθεται στο Αιγαίο, εξαπολύοντας παράλληλα χιονοστιβάδα αυταρχικών εξελίξεων στο εσωτερικό της Τουρκίας. Με ένα de facto πραξικόπημα, το οποίο αγνοεί η διεθνής κοινότητα -εν μέρει λογικό, όταν ο κόσμος καίγεται στα Στενά του Ορμούζ και στην Ουκρανία- μετατρέπει σε μαριονέτα το ιστορικό, κεμαλικό κόμμα της αντιπολίτευσης, γράφοντας ταυτοχρόνως στα παλαιότερα των υποδημάτων του την περίφημη συμφωνία αφοπλισμού με τους Κούρδους. Αφού ο Τραμπ έδειξε πρώτος τον δρόμο της επιβολής αντί της συναίνεσης στις εσωτερικές και εξωτερικές σχέσεις, γιατί ο επιρρεπής Τούρκος πρόεδρος να μην ακολουθήσει κατά πόδας;
Μετά τη φυλάκιση του Εκρέμ Ιμάμογλου, ο Ερντογάν «διόρισε» μέσω της ελεγχόμενης Δικαιοσύνης αρχηγό του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) τον βολικό Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου αντί του ενοχλητικού Οζγκιούρ Οζέλ, στέλνοντας την Αστυνομία να τον βγάλει σηκωτό από τα γραφεία! (Φαντάζεστε τον Μητσοτάκη να πετυχαίνει δικαστικά την παύση του Ανδρουλάκη από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ στέλνοντας διμοιρίες στη Χαριλάου Τρικούπη; Ή τη Μελόνι να διώχνει με τον ίδιο τρόπο την Ελι Σλέιν από το Δημοκρατικό Κόμμα της Ιταλίας; Για τέτοιο πράγμα μιλάμε…).
Στο μεταξύ, τον ουσιαστικό θάνατο της συμφωνίας αφοπλισμού του ΡΚΚ πιστοποίησε η αγωνιώδης έκκληση του Οτσαλάν τη Δευτέρα στην τουρκική κυβέρνηση να εφαρμόσει «αμελλητί» το νομικό της πλαίσιο, διαφορετικά ελλοχεύει «τεράστιος κίνδυνος». Σιγά μην ιδρώσει το αφτί του Μεγαλοπρεπούς.
