Με τον πλέον καθηλωτικό και κατανυκτικό τρόπο ολοκληρώθηκαν αργά το βράδυ της Πέμπτης, 23 Ιουλίου, οι εκδηλώσεις για την όγδοη «μαύρη» επέτειο από την καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι, τον Νέο Βουτζά και το Κόκκινο Λιμανάκι.
Επιζώντες, συγγενείς, φίλοι, κάτοικοι της περιοχής ξεκίνησαν από τις εγκαταστάσεις του Ναυτικού Αθλητικού Ομίλου στο Μάτι και με μια τελευταία, βουβή, μυστηριακή πομπή κινήθηκαν παραλιακά για να φτάσουν στην Αργυρά Ακτή. Τόσο η Αργυρά Ακτή, όσο και η διαδρομή από το παραλιακό μονοπάτι, πέρασε από σημεία στα οποία γράφτηκαν μερικές από τις πιο τραγικές σελίδες της μοιραίας εκείνης Δευτέρας του 2018.
Εκεί, στην Αργυρά Ακτή, άφησαν 104 φωτεινά φαναράκια να ταξιδέψουν στα νερά της θάλασσας, φωτίζοντας το σκοτάδι στη μνήμη των 104 ανθρώπων που έχασαν τόσο άδικα τη ζωή τους. Αμέσως μετά αγκαλιάστηκαν και έδωσαν για μια ακόμη φορά την υπόσχεση να αγωνιστούν απέναντι στη λήθη.
Η σιωπηλή πομπή, αποτελούμενη από επιζώντες, συγγενείς θυμάτων, φίλους αλλά και εκπροσώπους κομμάτων, ξεκίνησε νωρίτερα από τον Νέο Βουτζά με προορισμό το Μάτι.
Στο μέσον της διαδρομής, οι συμμετέχοντες πραγματοποίησαν μια άκρως φορτισμένη στάση στον Νέο Βουτζά, στο σημείο όπου έχουν φυτευτεί τα 17 κυπαρισσάκια στη μνήμη των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους εκεί. Αμέσως μετά, η πομπή έφτασε στο Μάτι, όπου αυτή την ώρα τελείται νέο τρισάγιο στις εγκαταστάσεις του Ναυτικού Αθλητικού Ομίλου (ΝΑΟΜΑ), ενώ γύρω στις 21:30 αναμένεται να ξεκινήσει μια νέα πομπή με κατεύθυνση προς την Αργυρά Ακτή.
Διαβάστε Επίσης
«Μια ανοιχτή πληγή, μια πληγή με ονόματα, πρόσωπα, οικογένειες, ζωές που άλλαξαν για πάντα»
Πριν από την έναρξη του προσκλητηρίου των νεκρών, στο βήμα της εκδήλωσης ανέβηκε η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της 23ης Ιουλίου 2018, Κάλλι Αναγνώστου, απευθύνοντας έναν καθηλωτικό λόγο για το τραύμα που παραμένει ορθάνοιχτο οκτώ χρόνια μετά. Η κ. Αναγνώστου υπογράμμισε με έμφαση:
«Σας καλωσορίζουμε στις εκδηλώσεις μνήμης της 23ης Ιουλίου του 2018. Οχτώ χρόνια από τη μέρα που ο χρόνος σταμάτησε για εκατοντάδες ανθρώπους και η ζωή χωρίστηκε οριστικά σε ένα πριν και ένα μετά. Η σημερινή επέτειος δεν είναι μία ακόμα ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μία πληγή που παραμένει ανοιχτή. Μια πληγή με ονόματα, πρόσωπα, οικογένειες, αναμνήσεις και ζωές που άλλαξαν για πάντα. Και όλων ημών, που αναγκαστήκαμε να μάθουμε ξανά πώς να ζούμε με μία απώλεια που δεν αναπληρώνεται. Κάθε μία από αυτές τις ζωές είχε τη δική της μοναδική αξία. Δεν ήταν απλοί αριθμοί. Ήταν άνθρωποι με όνειρα, σχέδια, παιδιά, γονείς, φίλους, καθημερινότητα. Που είχαν δικαίωμα να επιστρέψουν στα σπίτια τους εκείνο το βράδυ. Που είχαν δικαίωμα στη ζωή, στην ασφάλεια και στην προστασία».
Στη συνέχεια της ομιλίας της, η πρόεδρος του Συλλόγου έθεσε το ζήτημα της μη απόδοσης δικαιοσύνης και της ανάγκης για πλήρη διαλεύκανση, ασκώντας έντονη κριτική για τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε η τραγωδία σε θεσμικό επίπεδο. Όπως σημείωσε χαρακτηριστικά, από εκείνη την ημέρα μέχρι σήμερα γράφτηκαν χιλιάδες σελίδες από άρθρα, έρευνες, πορίσματα και δικαστικές αποφάσεις που καμώνονται ότι αποδίδουν τα γεγονότα και τις ευθύνες, όμως ακόμα και σήμερα η αλήθεια δεν έχει αποτυπωθεί όπως θα έπρεπε.
Συμπλήρωσε ότι δεν έχουν αναζητηθεί όλες οι ευθύνες ούτε έχουν εξαχθεί τα αναγκαία συμπεράσματα που θα διασφαλίσουν ότι μια τέτοια καταστροφή δεν θα επαναληφθεί. Αναφερόμενη μάλιστα στο γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που χάθηκαν χωρίς να ταυτοποιηθούν, διερωτήθηκε πώς μετριέται η αξία μιας ανθρώπινης ζωής και πώς ισορροπεί το δικαίωμα στην ελευθερία των καταδικασθέντων με το δικαίωμα στη ζωή που στερήθηκαν τα θύματα. Κλείνοντας, υπενθύμισε ότι μια δημοκρατία κρίνεται από το αν αναζητά την αλήθεια και αν εξασφαλίζει λογοδοσία, τονίζοντας ότι στις 23 Ιουλίου δεν θυμόμαστε απλώς μια καταστροφή, αλλά υπερασπιζόμαστε την αξία της ανθρώπινης ζωής.
Το προσκλητήριο των νεκρών και τα μπαλόνια στον ουρανό
Μετά την ολοκλήρωση της ομιλίας, ακολούθησε το φορτισμένο προσκλητήριο των νεκρών, κατά το οποίο εκφωνήθηκαν ένα προς ένα τα ονόματα των θυμάτων της τραγωδίας. Η συγκίνηση κορυφώθηκε όταν ακούστηκαν τα ονόματα των μικρών παιδιών που χάθηκαν τόσο άδικα, ανάμεσα στα οποία ένα αβάπτιστο βρέφος μόλις έξι μηνών, ένα παιδάκι πέντε ετών, δύο διδυμάκια εννέα ετών, καθώς και άλλα παιδιά έντεκα και πέντε ετών.
Αμέσως μετά, οι παρευρισκόμενοι φώναξαν τη λέξη «Αθάνατοι», τιμώντας τη μνήμη των νεκρών και δηλώνοντας ότι θα παραμείνουν για πάντα κοντά τους.Στο τέλος, αφέθηκαν λευκά μπαλόνια να πετάξουν ψηλά στον νυχτερινό ουρανό πάνω από το Μάτι, κλείνοντας με αυτόν τον τρόπο το πρώτο μέρος της αποψινής εκδήλωσης.
