ΜΕΧΡΙ και ο Πάπας Φραγκίσκος ένιωσε την ανάγκη να πάρει θέση για την τουρκική προκλητικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η πειρατική πολιτική του Τ. Ερντογάν, που άρχισε να κορυφώνεται από τη μετατροπή της Αγια-Σοφιάς σε τζαμί κι έφτασε στο απόγειό της με την καταρράκωση κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου στη Μεσόγειο και τις απροκάλυπτες πολεμικές απειλές εναντίον της Ελλάδας και της Γαλλίας, έχει γίνει πλέον αντιληπτή απ’ όλους.
Γράφει ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου
Το διπλωματικό τείχος που έχει απέναντί του ο αναθεωρητής Ερντογάν μεγαλώνει διαρκώς. Και το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ότι πλέον πολλοί δεν τον αντιμετωπίζουν μόνο ως πειρατή. Τον αντιμετωπίζουν σαν αυτό που είναι: ένας αναθεωρητής, που θέλει να τινάξει στον αέρα όλες τις διεθνείς συνθήκες και μαζί τους και την ειρήνη και τη σταθερότητα, όχι μόνο στη Μεσόγειο, αλλά σε όλη την Ευρώπη.
ΤΗΝ ΙΔΙΑ στιγμή, ο επίδοξος Σουλτάνος και αναβιωτής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βυθίζεται ακόμα περισσότερο στην χρεοκοπημένη οικονομία του. Η ύφεση βρίσκεται προς το παρόν στο 10%, η τουρκική λίρα συνεχίζει την κατηφόρα της υποτίμησής της και ο Τούρκος πρόεδρος αναγκάζεται να αυξάνει τη φορολογία, δημιουργώντας συνθήκες ασφυξίας στο λαό του. Πηγές από την Αγκυρα, που έχουν ακόμα το μυαλό τους μέσα στο κεφάλι τους, εκτιμούν ότι η πραγματικότητα που διαμορφώνεται στην καθημερινότητα των Τούρκων πολιτών δεν θα επιτρέψει για πολύ ακόμα την εξαγωγή των εσωτερικών προβλημάτων της Τουρκίας. Τα «κανόνια» του Ερντογάν δεν θα μπορέσουν να αντικαταστήσουν για πολύ ακόμα το «βούτυρο» που λείπει.
Η ΤΡΙΤΗ παράμετρος που στριμώχνει ακόμα περισσότερο τον χρεοκοπημένο Σουλτάνο στα σχοινιά είναι η παράμετρος Γαλλία και Μακρόν. Ο Γάλλος πρόεδρος ήταν ο πρώτος που κατάλαβε και πού το πάει ο Ερντογάν και ότι δεν καταλαβαίνει από λόγια, αλλά μόνο «με πράξεις». Η προσωπική στοχοποίηση του Ε. Μακρόν από τον Τούρκο πρόεδρο μόνο τυχαία δεν είναι. Η Γαλλία, πέραν των γνήσιων δεσμών φιλίας που έχει με την Ελλάδα και πέραν των συμφερόντων της, είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη στρατιωτική ισχύ στην Ευρώπη. Μετά και την αποχώρηση της Μ. Βρετανίας από την Ε.Ε., η Γαλλία θέλει να καλύψει το κενό που άφησε στην ηγεσία της Ευρώπης, να ισχυροποιήσει την παρουσία της και να αμφισβητήσει εμπράκτως την ηγεμονία της Γερμανίας. Στο πλαίσιο αυτό η αποδυνάμωση της Τουρκίας αποτελεί κι ένα έμμεσο πλήγμα στα γερμανικά συμφέροντα. Γι’ αυτό και η στάση της Γαλλίας γίνεται όλο και πιο πιεστική -πρακτικά- στον επεκτατισμό της του Τουρκίας. Η έλευση του αεροπλανοφόρου «Charles de Gaulle», γεμάτο Ραφάλ και συνοδευόμενο, όπως λένε οι πληροφορίες, από πολεμικά πλοία και υποβρύχια, θα αποτελέσει καταλυτικό παράγοντα, καθώς το ευρωπαϊκό μήνυμα «η Ελλάδα δεν είναι μόνη της» αποκτά σάρκα και οστά.
ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ, ούτε ο Ντ. Τραμπ αντέχει έναν πόλεμο μεταξύ δύο χωρών του ΝΑΤΟ στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του ούτε η Α. Μέρκελ μπορεί να σηκώσει έναν πόλεμο στη διάρκεια της γερμανικής προεδρίας στην Ε.Ε. Η Αθήνα, έχοντας συμβάλει καθοριστικά στο χτίσιμο αυτού του διπλωματικού τείχους, έχει επιλέξει να μην απαντά στα παραληρήματα του Τούρκου προέδρου και να αφήνει να μιλάνε άλλοι υπέρ της ή να μιλάνε τα γεγονότα. Γι’ αυτό και η επίσημη θέση της ελληνικής κυβέρνησης παραμένει σταθερή, «τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, αποκλιμάκωση ή κυρώσεις».
Διαβάστε Επίσης
Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ έχει αυτοπαγιδευτεί στην πολεμική ρητορική. Ολα συνηγορούν στο ότι θα αναγκαστεί να αναδιπλωθεί, βρίσκοντας απέναντί του μια ισχυρή και αποφασισμένη χώρα, η οποία έχει εγκαταλείψει την πολιτική του κατευνασμού και η οποία έχει πάρει τον διεθνή παράγοντα με το μέρος της. Για να απεγκλωβιστεί χρειάζεται κάποιο χρόνο. Κυρίως για να μπορέσει να δικαιολογηθεί στο εσωτερικό της χώρας του, γιατί από αυτοκράτορας καταλήγει τοπάρχης, σε μια χώρα πιο απομακρυσμένη από τη Δύση. Το ερώτημα που τον αφορά ουσιαστικά είναι αν η προθεσμία ως τις 24 Σεπτεμβρίου θα του είναι επαρκής.
ΟΙ ΕΡΥΝΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΤΙ ΕΓΙΝΑΝ ΣΥΝΔΡΟΜΟ…
Η χώρα βρίσκεται στο χείλος του πολέμου με τον παράφρονα Ερντογάν. Το δεύτερο κύμα του κορονοϊού χτυπάει την πόρτα μας. Και η αγωνία για το τελικό και πραγματικό μέγεθος της οικονομικής ζημιάς (ύφεση) από την πανδημία βρίσκεται στο κόκκινο, την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες αγωνιούν για το πόσο ασφαλώς θα ανοίξουν τα σχολεία. Αυτή ακριβώς τη στιγμή το επικοινωνιακό επιτελείο της Κουμουνδούρου επέλεξε να προσπαθήσει να κάνει μείζον θέμα τη φωτιά στις Μυκήνες.
Τι κι αν οι ζημιές, ευτυχώς, δεν ήταν μεγάλες, τι κι αν η πυρασφάλεια λειτούργησε, τι κι αν η Πυροσβεστική παρενέβη αποτελεσματικά. Το «θέμα» για τα υπόγεια του ΣΥΡΙΖΑ -παρά τα πραγματικά σημαντικά προβλήματα που είναι ανοιχτά- ήταν η φωτιά στις Μυκήνες. Λογική εξήγηση ασφαλώς δεν μπορεί να δοθεί σε αυτήν την πολιτική συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί όμως να δοθεί μια ολίγον ψυχαναλυτική εξήγηση, η οποία έχει τη λογική της: από τις 23 Ιουλίου 2018 και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ ζει με τις ερινύες του για την τραγωδία στο Μάτι. Εχει αποκτήσει «σύνδρομο». Και ψάχνει τη λύτρωσή του. Την οποία, αντί να την αναζητήσει στη συγγνώμη, την ψάχνει σε μια ρεβάνς. Πολιτική ασθένεια…
Συνεχίζεται η… έφοδος στο Κέντρο
Το νομοσχέδιο της «δεύτερης ευκαιρίας» για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά αποτελεί ένα διπλό κεντρώο άνοιγμα της κυβέρνησης. Από τη μια είναι εμβληματική κίνηση στήριξης των ευάλωτων οικογενειών και από την άλλη βάζει τέλος στους στρατηγικούς κακοπληρωτές.
Πρόκειται για κλασική κεϊνσιανική πολιτική, που κάνει πράξη την πολιτική του κοινωνικού κράτους πρόνοιας και «τελειώνει» την παρασιτική συμπεριφορά των εχόντων, οι οποίοι παραμένουν κακοπληρωτές σε βάρος των μη εχόντων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε που τα άγγιξε αυτά, υπακούοντας τυφλά στις μνημονιακές επιταγές. Από λόγια πολλά, από πράξεις τίποτα. Με αποτέλεσμα «αλλού τα κακαρίσματα κι αλλού να γεννούν οι κότες»…
Υπάρχει φόβος για το πώς αθωώθηκε ο αδελφός του Α. Τσίπρα;
Ενα εντελώς… άσχετο θέμα -όχι το μόνο…- φέρεται να έθεσε ο Α. Τσίπρας στην κατ’ ιδίαν συνάντηση που είχε πρόσφατα με τον Κ. Μητσοτάκη. Η συνάντηση αφορούσε τη σοβαρή κρίση με την Τουρκία, αλλά ο τέως πρωθυπουργός μάλλον είχε άλλες αγωνίες. Κι έτσι φέρεται να διαμαρτυρήθηκε στον πρωθυπουργό γιατί ελέγχονται οι δικαστικοί που αθώωσαν τον αδελφό του Δημήτρη…
Υπενθυμίζεται ότι ο Δημ. Τσίπρας είχε αθωωθεί για τη χρήση πλαστογραφημένου εγγράφου ασφαλιστικής ενημερότητας προκειμένου να συμμετάσχει σε δημόσιο διαγωνισμό για έργο ύψους 1,1 εκατ. ευρώ.
Ο Δ. Τσίπρας, ενώ φέρεται να χρωστούσε ασφαλιστικές εισφορές, εμφανίστηκε ασφαλιστικά ενήμερος με πλαστό έγγραφο. Βέβαια δεν πήρε και το έργο, αλλά απαλλάχθηκε λόγω παραγραφής το 2017. Ωστόσο, τον Ιούνιο του 2019 η προϊσταμένη της Επιθεώρησης του Αρείου Πάγου παρήγγειλε πειθαρχικό έλεγχο για τους δικαστικούς λειτουργούς οι οποίοι απάλλαξαν τον αδελφό του Α. Τσίπρα. Η έκβαση αυτής της έρευνας αγνοείται. Αλλά η αγωνία φαίνεται πως υπάρχει…
Από την στήλη «Δια Ταύτα» της έντυπης έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, ανά πάσα στιγμή στο EleftherosTypos.gr
