Η διαφαινόμενη απουσία της Ελλάδας από τη διάσκεψη του Βερολίνου -όπου κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει εντέλει η μεγάλη μοιρασιά της Λιβύης- είναι προφανώς ένα πλήγμα για τη χώρα.
Η Ρωσία και η Τουρκία προετοίμασαν το έδαφος με τα παζάρια στη Μόσχα – και προφανώς σχεδιάζουν να κεφαλαιοποιήσουν τα κέρδη τους μέσω μιας ευρύτερης νομιμοποίησης της «λύσης» που οι ίδιες κατασκεύασαν, με τους φυλάρχους που επηρεάζουν.
Γράφει ο Στέφανος Τζανάκης
Για την Ελλάδα, η ζημιά θα είναι σημαντική, μιας και θεωρείται βέβαιο ότι ο Ερντογάν θα επιχειρήσει να «ξεπλύνει», μέσω της εκεχειρίας στη Λιβύη, τη «συμφωνία» που υπέγραψε με το φύλαρχο της Τρίπολης.
Η περιπλοκή αυτή μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα σημαντική, μιας και η Τουρκία -αν δεν αλλάξει κάτι την τελευταία στιγμή- θα έχει ενδύσει με αυτόν τον τρόπο τη «συμφωνία» της με έναν μανδύα ευρύτερης νομιμοποίησης, αν τελικά ο Σάρατζ παραμείνει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στα πράγματα.
Για τη χώρα μας, τα δύσκολα αρχίζουν αμέσως μετά, μιας και η τουρκική πλευρά θα επιχειρήσει να κάνει πράξη αυτά για τα οποία μιλούν διαρκώς οι επίσημοι της Αγκυρας: «έρευνα» για υδρογονάνθρακες νοτίως της Κρήτης.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έστειλε το μήνυμα στον πρόεδρο Τραμπ – ξεκαθαρίζοντας ότι η Ελλάδα, σε μία τέτοια περίπτωση, θα είναι υποχρεωμένη να απαντήσει. Και η αμερικανική πλευρά -χωρίς να πει το παραμικρό για τις διακηρυγμένες τουρκικές προθέσεις- έστειλε το δικό της μήνυμα, ότι δεν επιθυμεί κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Πού καταλήγουν όλα αυτά; Στο ότι αν γίνει πράξη η τουρκική προκλητικότητα, θα υπάρχει κάποιος στο τηλέφωνο, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού; Οτι δεν θα μας απαντήσει ο τηλεφωνητής; Ενδεχομένως όμως υπάρχει και η άλλη εκδοχή: να επιχειρήσουν οι ΗΠΑ μία διαμεσολάβηση πιο μόνιμη, που θα οδηγεί στο Δικαστήριο της Χάγης, με ένα συνυποσχετικό.
Τα θετικά και τα αρνητικά μιας τέτοιας εξέλιξης είναι γνωστά και πολυσυζητημένα: σε κάθε περίπτωση, οι συσχετισμοί θα κρίνουν την τελική έκβαση. Ομως, εν όψει μιας τέτοιας προοπτικής, γίνεται όλο και σαφέστερο ότι απαιτείται η διαμόρφωση μίας ενιαίας εθνικής γραμμής. Οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι για να επιχειρείται μια άτσαλη μικροκομματική εκμετάλλευση στο εσωτερικό της χώρας. Αλλωστε, δεν φτάσαμε ως εδώ μέσα στους τελευταίους έξι μήνες…
Από την έντυπη έκδοση
*Ο Στέφανος Τζανάκης είναι διευθυντής έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου
