H -άτυπη- διαπραγμάτευση που πραγματοποιείται τις τελευταίες ημέρες μεταξύ της κυβέρνησης και των εκπροσώπων των δανειστών έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον: όχι μόνον επειδή αφορά τη ζωή όλων μας, εδώ στην Ελλάδα, αλλά επειδή από τα συμφραζόμενα μπορούμε να καταλάβουμε πολλά για το τι γινόταν τις εποχές της περήφανης διαπραγμάτευσης…
Γράφει ο Στέφανος Τζανάκης
Εσπευσαν από την πρώτη μέρα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να δηλώσουν ότι οι δεσμεύσεις της Νέας Δημοκρατίας για μείωση των φόρων θα πήγαιναν περίπατο – για τουλάχιστον δύο ή τρία χρόνια, επειδή τάχα οι δανειστές δεν επρόκειτο να συμφωνήσουν. Τι αποδείχθηκε μετά από την παρουσία τους στην Αθήνα; Οτι συμφωνούν.
Γιατί έχει σημασία αυτό; Εχει μεγάλη σημασία -διότι αν συμφωνούν τώρα, τότε συμφωνούσαν και πριν. Αλλά αν συμφωνούσαν και νωρίτερα, ποιος ευθύνεται για την υπερφορολόγηση; Οι δανειστές πάλι; Μάλλον όχι.
Στη συνέχεια, έγινε πολύς λόγος για την περίφημη «διεύρυνση της φορολογικής βάσης» – που οι πάντες μεταφράζουμε ως προαναγγελία μείωσης του αφορολόγητου. Οπως αποδείχθηκε, λοιπόν, οι δανειστές άλλο εννοούσαν με τον σχετικό όρο – για παράδειγμα, μιλούσαν για την αύξηση του ποσοστού των δαπανών με κάρτα, για κάθε νοικοκυριό. Τώρα απέκτησαν αυτή την άποψη; Προφανώς όχι. Αρα; Τι είδους περήφανη διαπραγμάτευση είχε γίνει, όταν η κυβέρνηση Τσίπρα συμφωνούσε στη μείωση του αφορολόγητου; Ο καθένας μπορεί να βγάλει συμπεράσματα…
Υστερα, η συζήτηση για τα υπερβολικά πρωτογενή πλεονάσματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ απαντούσε πάντοτε ότι η κυβέρνηση Σαμαρά είχε συμφωνήσει για ακόμα μεγαλύτερα – αυτό είναι αλήθεια. Ομως, είναι επίσης αλήθεια ότι η κυβέρνηση Τσίπρα, μην πληρώνοντας σχεδόν καμία υποχρέωση του Δημοσίου, έβγαλε στο τέλος ακόμα μεγαλύτερα πλεονάσματα – ως ποσοστό του ΑΕΠ – κι από εκείνα που είχε συμφωνήσει η κυβέρνηση Σαμαρά!
Χρειάστηκε να γίνουν εκλογές για να καταλάβουμε τι σήμαινε εκείνο το «ως ποσοστό του ΑΕΠ»: ότι υπάρχει δηλαδή ένα κλάσμα, με το πλεόνασμα αριθμητή και το Εγχώριο Προϊόν παρανομαστή. Η κυβέρνηση Τσίπρα νοιάστηκε για τον αριθμητή – να έχει πλεονάσματα για να μπορεί να μοιράζει επιδόματα – ενώ σημασία έχει ο παρανομαστής: μεγαλύτερο ΑΕΠ σημαίνει μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης, σημαίνει περισσότερες δουλειές και καλύτερους μισθούς. Μόνον που σε μία τέτοια περίπτωση, ο εργαζόμενος δεν νιώθει ότι χρεωστά χάρη στην κυβέρνηση, αλλά ότι τα βγάζει με τη δουλειά του. Μήπως έπρεπε να είχαν γίνει νωρίτερα οι εκλογές;
Από την έντυπη έκδοση
*Ο Στέφανος Τζανάκης είναι διευθυντής έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου
