Λένε πως το πρώτο θύμα ενός πολέμου είναι η αλήθεια. Στο δικό μας πόλεμο τώρα εκτός από όλα τα υπόλοιπα έχουμε την ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ: «Κάθε απόπειρα εξίσωσης του ναζισμού με τον κομμουνισμό είναι ανιστόρητη». Ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε τη συγκεκριμένη ανακοίνωση θέλοντας να υποστηρίξει έτσι την επιλογή του υπουργού Δικαιοσύνης να μη συμμετάσχει στο συνέδριο που διοργανώνει η Εσθονία στο πλαίσιο της προεδρίας της στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης με θέμα «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα».
Γράφει ο Γιώργος Κουμπαράκης
Πιο συγκεκριμένα, το κυβερνών κόμμα σχετικά με την απόφαση του Σταύρου Κοντονή αναφέρει πως «κάθε απόπειρα εξίσωσης του ναζισμού με τον κομμουνισμό είναι ανιστόρητη και επικίνδυνη, ιδίως σε μια περίοδο που η άκρα Δεξιά επιχειρεί να ξανασηκώσει κεφάλι στην Ευρώπη».
Αλήθεια, πώς μπορείς να προβαίνεις σε τέτοιου είδους προκλητικά ανιστόρητες δηλώσεις, όταν την ίδια στιγμή οι ιδεολογικές σου πεποιθήσεις έλκουν την καταγωγή τους από μια ιδεολογία υποταγμένη ολοκληρωτικά;
Και η απάντηση είναι ότι συλλαμβάνεσαι να είσαι ιστορικά ανιστόρητος! Και αν είναι έτσι έχει καλώς, γιατί υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Αν όμως η δήλωσή σου αυτή αποτελεί ένα μέσο αλίευσης ψήφων προερχόμενων από τον χώρο της παραδοσιακής Αριστεράς, τότε είσαι ένοχος αποσιώπησης μιας ιστορικής αλήθειας.
Και σε ό,τι αφορά τώρα την αποδόμηση της δήλωσης «κάθε απόπειρα εξίσωσης του ναζισμού με τον κομμουνισμό είναι ανιστόρητη» δεν είναι η εξίσωση αυτή καθεαυτή μεταξύ κομμουνισμού και ναζισμού που επιχειρούν εκδηλώσεις, όπως αυτή που λαμβάνει χώρα στην Εσθονία, αλλά η τιμή της μνήμης των θυμάτων από ολοκληρωτικά καθεστώτα! Και αυτός είναι και ο λόγος που τοποθετεί τον ναζισμό και τον κουμμουνισμό στην ίδια εξίσωση.
Και για το τέλος δανείζομαι τα λόγια ενός σοφού και τα παραθέτω ελαφρώς παραφρασμένα, με τη μορφή συμβουλής ειδικά προς αυτούς με τους οποίους διαφωνούμε εντονότατα. Ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο ο τρομοκρατικός πολιτικός ομοιομορφισμός, αλλά και ο μη τρομοκρατικός οικονομικός ομοιομορφισμός που λειτουργεί με τη χειραγώγηση των δικαιωμάτων στο όνομα μιας ελπίδας που μονίμως έρχεται και ποτέ δεν φτάνει!
