«Γιατρέ μου, πονάει τόσο πολύ ο ώμος μου που δεν μπορώ να φτάσω το ντουλάπι», «δεν μπορώ να πιάσω τη ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο», «δεν μπορώ να σηκώσω το χέρι μου».
Τέτοιου είδους περιγραφές προέρχονται από ασθενείς με μερική ρήξη τενόντων του ώμου. Πρόκειται για την πιο συχνή πάθηση του ώμου, μια πάθηση που δεν κάνει διακρίσεις σε φύλο και ηλικία και αποτελεί μια από τις κύριες αιτίες που πολλοί αδυνατούν να συνεχίσουν να δουλεύουν ή αναγκάζονται να σταματήσουν τη γυμναστική και την άθληση.
Γράφει ο Ιωάννης Τσώλος
Διευθυντής Ορθοπαιδικής στο Metropolitan hospital
Έντονος πόνος και δυσκαμψία
Το βασικό σύμπτωμα της ρήξης είναι έντονος ή βύθιος πόνος, ο οποίος χειροτερεύει όταν ξαπλώνει κανείς στην πάσχουσα πλευρά. Επίσης, παρουσιάζεται δυσκαμψία, κοινώς «πάγωμα του ώμου».
Συντηρητική θεραπεία
Κατ’ αρχάς, ο ασθενής πρέπει να απευθυνθεί σε ειδικευμένο και έμπειρο γιατρό ώστε να τεθεί η σωστή διάγνωση.
Εφόσον πρόκειται για μερική ρήξη υπερακανθίου ή υπακανθίου ξεκινάει η συντηρητική θεραπεία με φυσικοθεραπεία, φαρμακευτική αγωγή, εκχύσεις κορτικοστεροειδών PRP ή με βλαστοκύτταρα. Αν, σε περίπου οκτώ εβδομάδες, η θεραπεία δεν φέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα, ακολουθεί το επόμενο βήμα που είναι μια ελάχιστα επεμβατική μέθοδος.
«Healix Transtend Anchors & Percannula System»
Η «Healix Transtend Anchors & Percannula System» είναι μια πρωτοποριακή, αναίμακτη, ελάχιστης επεμβατικότητας και ημερήσιας νοσηλείας μέθοδος, η οποία αποτελεί τον νεότερο τρόπο αποκατάστασης της μερικής ρήξης υπερακανθίου και υπακανθίου τένοντος του στροφικού πετάλου του ώμου.
Το Metropolitan είναι ένα από τα πρώτα και τα λίγα κέντρα στην Ελλάδα όπου εφαρμόζεται η πρωτοποριακή διαδερμική μέθοδος, χάρη στην οποία η μερική ρήξη τενόντων θεραπεύεται με λιγότερες τομές, μικρότερο κόστος, λιγότερο χρόνο νοσηλείας και μειωμένο χρόνο αποκατάστασης.
Με τη χρήση εξελιγμένης τεχνολογίας, η κάμερα μπαίνει μέσα στην άρθρωση του ώμου, διαδερμικά, χωρίς χειρουργικό τραύμα και νοσηρότητα και καθηλώνεται ο τένοντας στη σωστή ανατομική του θέση.
Τα πλεονεκτήματα της μεθόδου
Η νέα θεραπεία μειώνει στο μισό το χρόνο αποκατάστασης, που από έξι μήνες γίνεται τρεις. Η μέθοδος πλεονεκτεί σε σχέση με προηγούμενες, διότι πραγματοποιείται χωρίς μετατροπή της μερικής σε πλήρη ρήξη. Παλαιότερα έπρεπε, πρώτα απ’ όλα, η μερική ρήξη να γίνει ολική για να υπάρξει αποτελεσματική επέμβαση. Αυτό είχε ως αποτελέσματα τη διαταραχή της ανατομίας του τένοντα, το μεγάλο χρόνο νοσηλείας, το μεγάλο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας (6 – 9 μήνες) και, φυσικά, το ανάλογο κόστος. Επιπλέον, αποφεύγονται χειρουργικά λάθη σχετικά με το ποιες μερικές ρήξεις πρέπει να αποκατασταθούν και ποιες όχι.
